ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3850
เมื่อเบอร์นาร์ด อาร์โนลต์ได้ยินแบบนี้ ก็รู้สึกเศร้าใจไปเลย และสีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความมืดหม่น
เขารู้ว่า เขากำลังตกเป็นเป้าหมาย
ที่สำคัญคือเขาตกเป็นเป้าหมาย และทุกคนรอบตัวเขาที่ประมูลยาอายุวัฒนะเหมือนกัน ต่างส่งเสียงเชียร์
ในเวลานี้เอง ที่เขาตระหนักว่า เขาไม่เพียงแต่ถูกลูกค้าของแบรนด์ของเขาเกลียดเท่านั้น แต่ยังถูกคนรวยคนอื่นๆ เกลียดอีกด้วย
ในที่สุดเขาก็ตระหนักถึงความชั่วร้ายของระบบจำหน่ายแล้ว
มันก็คือการเล็งสิ่งของบางอย่างที่คุณชอบ แล้วจับจิตใจที่ต้องเอามาให้ได้ของคุณ เพื่อใช้วิธีอื่นเพิ่มราคา
หากคุณประท้วง ฝ่ายขายจะบอกคุณว่า นี่คือนโยบายการขายของเรา คุณยอมรับก็จ่ายเงิน ไม่ยอมรับก็ออกไป
และความปรารถนายาอายุวัฒนะของเบอร์นาร์ด อาร์โนลต์นั้น ไม่ใช่แค่ความชอบเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องกับสุขภาพและอายุขัยของเขาด้วย
ด้วยสภาพร่างกายในปัจจุบันของเขา หากมะเร็งปอดกลับมาอีกครั้ง โดยทั่วไปแล้วเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตาย
ยิ่งกว่านั้น เขาได้ผ่านความเจ็บปวดจากการรักษามะเร็งถึงสองครั้ง และเขาไม่อยากผ่านความเจ็บปวดครั้งที่สาม ในชีวิตของเขาอีกแล้ว
เมื่อคิดเช่นนี้ เขาทำได้เพียงกัดฟัน และถามซ่งหวั่นถิงด้วยสีหน้าถ่อมตัวว่า:"คุณซ่ง ไม่ทราบว่าพวกคุณต้องการให้ฉันกระจายสินค้าอย่างไร…...กระแสเงินสดของผมไม่ได้มากมายขนาดนั้น……"
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าและพูดว่า:"ไม่ต้องกังวล พวกเราจะไม่บีบคุณให้ถึงทางตันเพราะการกระจายสินค้ากรอกค่ะ"
เมื่อพูดเช่นนี้ เธอยิ้มเล็กน้อย และพูดต่อ:"ถ้าคุณทำตามกลยุทธ์การจัดจำหน่ายของแบรนด์ของคุณ อัตราส่วนของปริมาณการจำหน่ายทั่วไปของรุ่นยอดนิยม จะเริ่มที่หนึ่งต่อหนึ่งหรือสูงกว่านั้นอีกสินะ?"
ซ่งหวั่นถิงเปลี่ยนเรื่องทันที และพูดว่า:"แน่นอนว่า คุณไม่ยอมรับก็ได้ นโยบายการจัดจำหน่ายของเราเหมือนกับของคุณ เราสนับสนุนการแจกจ่ายโดยสมัครใจ ไม่ใช่การแจกจ่ายแบบบังคับ"
ในที่สุด เบอร์นาร์ด อาร์โนลต์ก็เข้าใจดีว่า การทำร้ายร่างกายและหัวใจเป็นยังไงแล้ว
อะไรคือความแตกต่างระหว่างการบังคับให้ผู้อื่นแจกจ่ายสินค้า และบอกว่าเป็นการกระจายโดยสมัครใจ?
แต่พอคิดดูอีกที แบรนด์ของตัวเองก็ทำวิธีนี้เช่นกันไม่ใช่เหรอ?
เมื่อคิดถึงนี้ เขาก็ทำได้เพียงถอนใจบอกว่า เขาทำตัวเอง
และแม้ว่าหัวใจของเขาจะเจ็บปวดอย่างมาก แต่เมื่อนึกถึงยาอายุวัฒนะ ก็ตัดสินใจได้ในทันที กัดฟันพูดว่า:"โอเค…...ผมยอมรับ!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...