หลังอาหารเย็น เย่เฉินส่งทั้งสามกลับไปที่อาคารเอ็กเซ็กคูทีฟและพูดกับเย่โจงฉวนว่า “คุณปู่ ผมมีเรื่องอยากขอคำแนะนำจากคุณสักหน่อย ผมไปคุยที่ห้องคุณสักหน่อยแล้วกันนะครับ”
"ได้เลย!" เย่โจงฉวนตอบรับอย่างยินดี จากนั้นก็บอกลาคนอีกสองคนและพาเย่เฉินไปที่ห้องที่เขาอาศัยอยู่
ปู่หลานสองคนนั่งตรงข้ามกันบนโซฟา เย่เฉินถามเขาว่า "คุณปู่ คุณรู้จักหมายเลข 99 ที่ถูกไล่ออกจากงานประมูลในวันนี้หรือไม่ครับ?"
เย่โจงฉวนเอ่ย "ไม่รู้จัก เกิดอะไรขึ้นหรือ?"
เย่โจงฉวนมีภาพจำเกี่ยวกับชายผู้นี้อย่างแม่นยำ นั่นเพราะคนๆนั้นแค่เปิดปากก็เอ่ยมูลค่าสามแสนล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งนี่ทำเอาเขาตกใจไม่เบา
อย่างไรก็ตาม เขาเองก็ไม่รู้ว่าชายคนนั้นเป็นใครมาจากไหน
ในเวลานี้เองเย่เฉินก็ถามเขา "ผมถามคนอื่นๆ พวกเขาบอกว่าคนคนนั้นก็คือน้าชายใหญ่ของผม อานโฉงชิว"
“อานโฉงชิว? เป็นเขาหรอกหรือ...” เย่โจงฉวนเบิกตากว้างและตกใจจนพูดไม่ออกเป็นเวลานานกว่าจะได้สติกลับมา
เย่เฉินเอ่ยปากถาม "คุณไม่รู้จักเขาหรือ?"
เย่โจงฉวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ตระกูลฝั่งตาของนายในตอนนั้นค่อนข้างไม่พอใจตระกูลเย่ของเรา ตอนที่แม่ของนายแต่งงานมา ไม่มีแม้แต่คนในตระกูลของเธอมาด้วย ฉันไม่เคยพบน้าชายเหล่านั้นของนายมาก่อน มีเพียงแค่เห็นน้าชายคนรองของนาย :black"อานข่ายเฟิง ที่การประชุมสุดยอดผู้นำในสวีเดนเมื่อสองสามปีก่อน ตอนนั้นเขาอยู่บนเวที ส่วนฉันอยู่ข้างล่างและเห็นเขาจากไกลๆเท่านั้น ต่อมาฉันคิดจะเข้าไปทำความสนิทสนมกับเขาและเยี่ยมเยือนเขาสักหน่อยแต่ผลก็คือเขายังคงไม่อยากเจอฉัน”
เย่เฉินหัวเราะและกล่าวว่า "ดูเหมือนว่า ตระกูลอานจะมองไม่เห็นหัวตระกูลเย่จริงๆ"
เย่เฉินเอ่ยเรียบๆ “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าตอนนี้ผมยังไม่คิดจะรู้จักพวกเขา ต่อให้วันหนึ่งผมรู้สึกพวกเขาแล้ว ผมก็จะไม่ให้พวกเขามาสนับสนุนการพัฒนาของผม ผลประโยชน์อยู่ต่อหน้า ญาติมิตรก็ไม่แน่ว่าอาจไว้ใจได้ เรื่องแบบนี้พึ่งพาตนเองดีกว่าพึ่งพาผู้อื่น”
พูดไป เย่เฉินก็นึกอะไรบางอย่างได้และพูดว่า “ใช่สิคุณปู่ น้าชายใหญ่ของผมยังอยู่ที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง ผมคิดว่าถ้าเขายังต้องการยาอายุวัฒนะ เขาจะต้องหาวิธีติดต่อคุณแน่ ถ้าเขามาพบคุณ ได้โปรดอย่าบอกเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ของผม”
เย่โจงฉวนพยักหน้าและถามว่า "แล้วถ้าเขาขอให้ฉันช่วยซื้อยาอายุวัฒนะล่ะ? ฉันควรจะตอบกลับยังไง?”
เย่เฉินเอ่ย “ง่ายมาก คุณสามารถถามเขาก่อนว่าทำไมเขาถึงอยากซื้อยาอายุวัฒนะ จากนั้นก็รับปากกับเขาว่าจะช่วยเขาสอบถามเรื่องนี้ จากนั้นก็ปล่อยเรื่องนี้ไป หากเขาไม่มาถามคุณ คุณก็ไม่ต้องตอบกลับ แต่ถ้าเขามาถามคุณ คุณก็แค่บอกว่ายังไม่มีความคืบหน้า ถ่วงเวลาเขาไปเรื่อยๆก็พอแล้ว”
"ได้"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...