หากเย่โจงฉวนพูดจาแบบนี้กับตระกูลอานในเวลาก่อนหน้าวันนี้ เขาคงถูกคนตระกูลอานเยาะเย้ยใส่แน่
นั่นเพราะนอกจากอานเฉิงซีแล้ว คนในตระกูลอานคนอื่นๆ ล้วนไม่ถือว่าตระกูลเย่เป็นญาติมิตรกันเลยแม้แต่น้อย
ในตอนนั้นเย่โจงฉวนในฐานะผู้อาวุโส เขาได้เป็นฝ่ายเริ่มที่จะเข้าหาลุงรองของเย่เฉินที่การประชุมสุดยอดของสวีเดน แต่ผลกลับถูกทำให้หน้าม้านกลับมา นี่สามารถเห็นได้ว่าตระกูลอานมองไม่เห็นหัวตระกูลเย่จริงๆ
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้อานโฉงชิวมีเรื่องร้องขอเย่โจงฉวน ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของเย่โจงฉวนเข้า เขาก็โล่งใจทันที
เขาคิดว่าคุณท่านเย่ยังคงไว้หน้าตระกูลอานอยู่บ้างจริงๆ
สิ่งนี้ทำให้เขาผ่อนคลายได้มากขึ้นทันที จากนั้นเขาจึงพูดทางโทรศัพท์ว่า “ลุงเย่คุณพูดถูก พวกเราทั้งสองตระกูลแต่เดิมก็เป็นญาติกัน แต่หลายมีมานี้ไม่เคยติดต่อกันเท่าไหร่ ต่อไปจะต้องมีการมาหาสู่กันมากขึ้นในอนาคต."
"ใช่ใช่ใช่" เย่โจงฉวนเองยังคงเป็นจิ้งจอกเฒ่า เรื่องฉากหน้าแบบนี้เขาย่อมไม่เคยแพ้ใคร ดังนั้นเขาพูดอย่างสุภาพมากว่า "อานโฉงชิว จู่ๆนายก็หาเบอร์โทรศัพท์ของฉันและติดต่อฉันมา จะต้องมีอะไรแน่ใช่ไหม ล้วนเป็นคนกันเอง พวกเราไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ มีเรื่องอะไรนายว่ามาตามตรงเถอะ”
อานโฉงชิวหัวเราะและพูดว่า "ลุงเย่เป็นคนใจกว้างจริงๆด้วย อย่างนั้นผมก็ไม่อ้อมค้อมกับคุณแล้ว!"
พูดไป อานโฉงชิวก็เอ่ยอีกว่า "ลุงเย่ ผมได้ยินมาว่าตระกูลเย่ก็เข้าร่วมการประมูลยาอายุวัฒนะในจินหลิงด้วย อีกทั้งผมยังได้ยินด้วยว่าคุณเป็นแขกวีไอพีของการประมูล เรื่องนี้เป็นอย่างนั้นจริงหรือครับ?"
เย่โจงฉวนหัวเราะและพูดว่า "ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ทำไม? นายเองก็สนใจการประมูลครั้งนี้หรือ?"
อานโฉงชิวรีบพูดว่า “ลุงเย่ บอกคุณตามตรง ผมอยากขอความช่วยเหลือจากคุณให้ช่วยแนะนำเจ้าของยาอายุวัฒนะให้ผมสักหน่อย ผมอยากจะซื้อยาอายุวัฒนะจากเขา ราคาอะไรก็คุยได้ทั้งนั้น คุณพอจะสะดวกหรือไม่?"
เย่โจงฉวนเอ่ย “อานโฉงชิว ถ้าเกิดทางพ่อตาและแม่ยายลูกชายฉันมีปัญหาสุขภาพอะไร นายอย่าได้เกรงใจที่จะบอกฉันนะ เรื่องแบบนี้ฉันในฐานะตระกูลที่เกี่ยวดองด้วย จะต้องช่วยเหลือนายอย่างแน่นอน"
อานโฉงชิวเอ่ยอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณครับลุงเย่ ตอนนี้ผมอยากขอให้คุณช่วยเป็นธุระจัดการ ให้ผมได้พบเจ้าของยาอายุวัฒนะสักครั้งได้ไหมครับ?”
เย่โจงฉวนเอ่ยถามเขา "นายอยู่ที่ไหน? อยากพบเมื่อไหร่?"
อานโฉงชิวแต่เดิมคิดจะโกหกต่อไป แต่เมื่อเขาคิดว่าหากเย่โจงฉวนสามารถช่วยเขาจัดการให้ตนพบกับเจ้าของยาอายุวัฒนะได้จริงๆ อย่างนั้นอีกฝ่ายก็จะจำเขาได้แน่นอน และถึงเวลานั้นเขาอาจทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจเพราะการปกปิดของตน
ดังนั้นเขาจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ลุงเย่ ผมขอบอกคุณตามความจริง ตอนนี้ผมอยู่ที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง ก่อนหน้านี้คนที่เสนอราคาประมูลสามแสนเจ็ดหมื่นล้านดอลลาร์ก็คือผมเอง...”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...