ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3870

แม้ว่าเย่เฉินจะไม่ใช่คนจินหลิง แต่เขาก็ถือว่าจินหลิงเป็นบ้านเกิดหลังที่สองของเขามานานแล้ว

เขาอาศัยอยู่ที่จินหลิงมาเกือบ 20 ปีแล้ว ตอนนี้เขามีกำลังบ้างแล้ว และต้องการทำอะไรให้กับจินหลิงบ้างจริงๆ

โดยเฉพาะสำหรับเด็กกำพร้าในจินหลิงและเมืองโดยรอบ

สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและโรงเรียนการศึกษาต่อเนื่อง12 ปีเป็นความฝันที่เย่เฉินต้องการทำให้เป็นจริง

อันที่จริง เขามักจะนึกถึงชีวิตของตนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและเพื่อนตัวน้อยของเขาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหล่านั้น

เขามักจะคิดถึงตัวเองในอดีต น้องสาวของเขาหลี่เสี่ยวเฟินซึ่งก่อนหน้านี้เคยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พี่น้องที่ดีของเขาเห้าจื่อยังมีจ้าวโจ๋วเยว่ที่ทั้งน่าเศร้าและน่าโมโห รวมถึงเจี่ยงหมิงที่เดินหลงทางและถูกตนฆ่ากับมือ

ก่อนที่ถังซื่อไห่จะพบตัวเอง ทุกคนล้วนไม่ได้มีความโดดเด่นอะไร

ในหมู่พวกเขา เหตุผลที่ใหญ่ที่สุดก็คือ ทุกคนล้วนไม่เคยได้รับการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่ดี

แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่โทษสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและไม่โทษถังซื่อไห่

ท้ายที่สุดแล้ว การที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าสามารถให้ที่พักพิงแก่เด็กๆ เหล่านี้จากลมและฝน ให้พวกเขากินอิ่มตัวอุ่น ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงแล้ว ไม่มีสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใดที่ยังคงจัดการให้เด็กเหล่านี้ไปเรียนที่วิทยาลัยเมื่อโตขึ้น

แม้ว่าถังซื่อไห่จะมีความสามารถในการจัดการ แต่เขาก็ทำงานทุกอย่างอย่างเงียบๆ ไม่กล้าทำให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าออกนอกหน้าจนเกินไป

เย่เฉินพยักหน้าและเอ่ยกำชับ "สถานที่นี้อาจอยู่ห่างไกลไปหน่อยได้ แต่พื้นที่ต้องใหญ่ สิ่งที่เราต้องการที่จะแก้ไขคือความยากลำบากในชีวิต การศึกษา และชีวิตประจำวัน ศิลปะการกีฬาของเด็กมากกว่า 10,000 คน นอกจากนี้ เรายังต้องแก้ปัญหาเรื่องที่พักและการใช้ชีวิตของคณาจารย์ที่เกี่ยวข้องได้ ดังนั้นพื้นที่ควรมีขนาดเท่ากับมหาวิทยาลัยที่มีคน 10,000 คนเป็นอย่างน้อย หรืออาจใหญ่กว่านั้น”

ซ่งหวั่นถิงรีบเอ่ย “อาจารย์เย่วางใจได้ ฉันจะหารือเรื่องนี้กับทางในเมืองอย่างละเอียด คุณต้องการทำบุญครั้งใหญ่เช่นนี้ ทางเมืองจะต้องสนับสนุนคุณอย่างยิ่งแน่”

เย่เฉินถอนหายใจ "ฉันหวังว่าการประมูลยาอายุวัฒนะในครั้งนี้จะช่วยให้ความนิยมและการพัฒนาเศรษฐกิจโดยรวมของจินหลิงในระดับนานาชาติเพิ่มขึ้นในระดับสูงได้ รอให้ตงเสวี่ยนกำหนดโครงการระดับไฮเอนด์เหล่านั้นเสร็จเมื่อไหร่ ถึงเวลานั้นเราจะเรียกคนรวยเหล่านี้กลับมาที่จินหลิง และปล่อยให้พวกเขาพยายามอย่างเต็มที่ในการลงทุนและซื้ออสังหาริมทรัพย์ในจินหลิง ถึงตอนนั้นจินหลิงก็จะกลายเป็นที่นิยมโปรดปรานระดับนานาชาติ!"

ซ่งหวั่นถิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า "รอให้ความนิยมของยาอายุวัฒนะแพร่กระจายออกไป ถึงเวลานั้นเกรงว่าเหล่ามหาเศรษฐีทั่วโลกจะมาที่จินหลิงเพื่อลงทุนกันหมด..."

เย่เฉินกล่าวอย่างมั่นใจ “ไม่ต้องกังวล วันนั้นจะมาถึงในไม่ช้าแน่”