ในมุมมองของอานโฉงชิว คำสัญญานี้ของเขา มีค่าอย่างมากจริงๆ
ความแข็งแกร่งของตระกูลอานนั้น แข็งแกร่งกว่าตระกูลซ่งอย่างน้อยร้อยเท่า แค่ช่วยตระกูลซ่งสักหน่อย ก็สามารถทำให้ตระกูลซ่งขึ้นมาอีกหนึ่งระดับได้
แต่เขาไม่นึกเลยว่า ซ่งหวั่นถิงจะไม่สนใจเรื่องนี้เลย
เธอพูดโดยไม่ลังเลว่า:"คุณอาน สำหรับคุณแล้วเงินและสถานะอาจจะเป็นหนังสือเดินทางที่ผ่านโลกนี้โดยไม่มีอุปสรรค แต่สิ่งที่ฉันต้องการจะบอกคุณก็คือ เงินและสถานะ ใช้ไม่ได้ผลกับที่นี่เลย!"
ซ่งหวั่นถิงพูดอีกว่า:"เจ้าของยาอายุวัฒนะเคยบอกฉันอย่างชัดเจนแล้วว่า เขาจะไม่เปลี่ยนกฎให้ใครเด็ดขาด แม้ว่าจะเป็นผู้นำแห่งตระกูลรอธส์ไชลด์ก็ยังไม่มีคุณสมบัตินี้ ทำไมคุณถึงคิดว่า ตัวตนของคุณจะสามารถทำให้เขาเปลี่ยนใจได้? ดังนั้น ฉันขอแนะนำให้คุณเลิกเพ้อฝันสิ่งที่ไม่สมจริงเหล่านี้ได้แล้ว กลับอเมริกาเหนือไปซะ"
เดิมทีอานโฉงชิวอยากใช้ตัวตนที่แท้จริงของเขา เพื่อสร้างความประทับใจให้เจ้าของยาอายุวัฒนะที่อยู่ข้างหลัง
บางทีหลักจากที่อีกฝ่ายได้ยินว่าเขาเป็นคนจากตระกูลอาน จะได้รับความโปรดปรานจนประหลาดใจ และดีใจมาก จากนั้นก็ตกลงเจอกับเขาทันที
แต่สิ่งที่เขาไม่นึกเลยก็คือ อีกฝ่ายกลับพูดออกมาว่า แม้แต่ผู้นำแห่งตระกูลรอธส์ไชลด์ก็ไม่สนใจเลย
นาทีนี้ อานโฉงชิวได้รับการโจมตีอย่างหนัก
ซ่งหวั่นถิงพูดมาถึงขั้นนี้ ได้ปิดตายทางทุกทางไปหมดแล้ว
อานโฉงชิวก็รู้สึกละอายใจมากในสถานการณ์เช่นนี้จริงๆ ที่จะใช้ตัวตนที่ว่าเขาเป็นคนจากตระกูลอานมาร้องหาความสนใจอีก
เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็ทำได้เพียงพูดอย่างลำบากใจว่า:"ก็ได้ครับ…...ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นผมก็ไม่รบกวนคุณซ่งอีก"
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าและพูดนิ่งๆ ว่า:"คุณอาน ฉันยังมีธุระอื่น ขอไม่ไปส่งคุณนะคะ"
อานโฉงชิวถูกโจมตีมากพอ และในเวลานี้จึงไม่มีความรู้สึกใดๆ แล้ว หัวเราะเยาะเย้ยและพยักหน้า จึงหันหลังเดินออกไปเอง
ทันทีที่อานโฉงชิงออกไป ซ่งหวั่นถิงก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างประหม่าทันที
จากนั้นจึงรีบเดินเข้าไปในห้องพักผ่อนหลังประตูลับ เห็นเย่เฉินกำลังนั่งไขว่ห้างบนโซฟาเดี่ยว และรีบถามว่า:"อาจารย์เย่ เมื่อกี้ท่าทางที่ฉันทำกับน้าของคุณมันเกินไปหน่อยรึเปล่า?......"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"ไม่นะ ฉันคิดว่ายังดีอยู่ ในสถานการณ์แบบนี้ อย่าให้ความหวังเขาเลย"
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้า และพูดอย่างจริงจังว่า:"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน…...และฉันเกรงว่าจู่ๆ ฉันเกรงใจเขามากเกินไป จะดูเหมือนว่าฉันจะไม่มีจุดยืนมาก…...ยังไงซะฉันก็เป็นตัวแทนการประมูล เป็นตัวแทนของคุณ และเขาพยายามท้าทายกฎที่คุณกำหนดไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าฉันเกรงใจเขามากกว่านี้ เขาอาจจะคิดว่างานประมูลกลัวตัวตนตระกูลอานของเขาจริง….."

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...