เย่เฉินตอบอืม และพูดว่า:"ส่วนที่เหลือก็ไม่มีอะไรแล้ว ช่วงสองวันนี้ฉันจะเตรียมเรื่องไปต่างประเทศกับภรรยาของฉัน อีกสองวันก็จะไปเลย หากเธอมีธุระอะไร สามารถติดต่อฉันทางโทรศัพท์หรือวีแชทก็ได้"
"ค่ะ!"ซ่งหวั่นถิงพูดด้วยความอิจฉา:"อาจารย์เย่ ภรรยาของคุณมีความสุขมากจริงๆ……"
เย่เฉินพลั่งปากถาม:"จริงเหรอ?"
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าและพูดว่า:"แน่นอน! แม้แต่คนธรรมดา ก็แทบจะไม่สามารถใช้เวลากว่าหนึ่งเดือน เพื่อไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศกับภรรยา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคุณ…...ดังนั้นคุณเซียวมีความสุขมากจริงๆ……"
เย่เฉินหัวเราะเยาะ และพูดว่า:"เธอเห็นแค่ว่าฉันไปเรียนที่อเมริกาเป็นเพื่อนหล่อน แต่ช่วงนี้มีเรื่องต่างๆ เกิดขึ้นทีละอย่าง ต้องไปที่อื่นหรือแม้แต่ในต่างประเทศบ่อยๆ จริงๆ แล้วฉันละเลยหล่อนไปค่อนข้างมาก"
จู่ๆ ซ่งหวั่นถิงก็นึกย้อนได้ว่า ตอนที่เธอตกอยู่ในอันตรายในญี่ปุ่น เย่เฉินเคยรีบไปญี่ปุ่นเพื่อช่วยชีวิตเธอในชั่วข้ามคืน และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความรักอันลึกซึ้งและความอบอุ่นในใจของเธอ
ดังนั้น เธอจึงพูดกับเย่เฉินว่า:"อาจารย์เย่ ที่คุณไปสหรัฐอเมริกาในครั้งนี้ ก็ให้เวลากับตัวเองบ้าง เรื่องที่คุณบอกฉัน ฉันจะทำอย่างดีที่สุดแน่นอน เชิญวางใจได้!"
เมื่อการประมูลสิ้นสุดลง เซียวชูหรันก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไปสหรัฐอเมริกากับเย่เฉิน
เนื่องจากต้องไปนานมาก ดังนั้นเธอจึงเก็บสัมภาระสองกล่องอย่างละเอียดรอบคอบ ตนยังทำรายการของการเตรียมของ และเตรียมของทีละอย่างตามรายการ กลัวว่าจะลืมอะไรไว้
ในทางตรงกันข้าม เย่เฉินนั้นสบายๆ กว่ามาก
ยกเว้นเสื้อผ้าเปลี่ยนนิดหน่อย ที่เหลือเขาก็แทบไม่มีอะไรต้องเก็บเลย
เพราะในความเห็นของเขา แทนที่จะเตรียมกระเป๋าเดินทางแต่ละแบบให้เสียแรง ควรเก็บแบบง่ายๆ จะดีกว่า หลังจากถึงสหรัฐอเมริกาแล้ว ค่อยจัดเตรียมสิ่งของที่ขาดไปทีละชิ้น แบบนี้สะดวกกว่า
แต่เย่เฉินชอบสิ่งอำนวยความสะดวกครบถ้วนของมัน และยังมีฟิสเนตขนาดเล็ก และเนื่องจากอยู่ชั้นบนสุด จึงมีสระว่ายน้ำกลางแจ้งด้วย
การได้อศัยอยู่ในห้องแบบนี้ โดยพื้นฐานแล้วไม่จำเป็นต้องทำความรู้จักกับแขกคนอื่น ๆ ของโรงแรม
เย่เฉินกับเซียวชูหรันกำลังจะเดินทางไปสหรัฐอเมริกา และพ่อตาเซียวฉางควนก็เริ่มจัดของ และเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไปเกาหลีใต้ที่กำลังจะมาถึง
เขากับเย่เฉิน และเซียวชูหรันออกเดินทางในวันเดียวกัน แต่เที่ยวบินของพวกเขาคือเวลาตอนเช้า 8:30 น. ขณะที่เย่เฉินและเซียวชูหรันขึ้นเครื่องเวลา 12.00 น.
เนื่องจากครั้งนี้ไปแลกเปลี่ยนที่เกาหลีใต้กับหานเหม่ยฉิง เซียวฉางควรรู้สึกตื่นเต้นมาก เขามักจะรู้สึกว่าไม่แตกต่างจากการไปฮันนีมูนกับทั้งสอง และเพลิดเพลินกับโลกที่มีแค่สองคน
ดังนั้น เขาจึงตั้งหน้าตั้งตารอทริปนี้ที่เกาหลีใต้มานานแล้ว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...