เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"หนึ่งเดือนไม่พอแน่นอน ผมจองไว้ 40 วัน หากตารางมีการเปลี่ยนแปลง จะได้ขยายเวลาออกไป"
เซียวชูหรันรีบพูดว่า:"อยู่ที่นี่40วัน คงจะต้องใช้เงินหลายล้าน…..ที่รัก นี่มันฟุ่มเฟือยเกินไป…...เราเปลี่ยนห้องดีกว่านะ เราสองคนเปลี่ยนห้องเป็นห้องธรรมดา หนึ่งห้องนอนและหนึ่งห้องนั่งเล่นก็พอแล้ว……"
เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง:"ชูหรัน คุณมาศึกษาต่อที่นี่ ถึงตอนนั้นนอกจากไปเรียนที่โรงเรียนทุกวันแล้ว กลับมาจะต้องทบทวน วาดรูป และทำการบ้านทุกรูปแบบแน่นอน จะไม่มีห้องหนังสืออิสระได้ไง? นอกจากนี้ ปกติคุณไปเรียนโรงเรียน ผมอยู่ในโรงแรมคนเดียวจะต้องน่าเบื่อมากแน่นอน ขนาดของห้องเพรสซิเดนนี้ใหญ่หน่อย ก็ผ่อนคลายได้บ้าง มิฉะนั้น ไม่นานนักผมคงจะต้องทนไม่ไหว"
เมื่อเซียวชูหรันได้ยินเช่นนี้ ก็รีบพูดว่า:"ที่รัก คุณคงเหนื่อยมากจริงๆ เดินทางมาอยู่กับฉันไกลขนาดนี้……"
เย่เฉินแตะจมูกของเธอเบา ๆ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ผมเป็นสามีของคุณ ในสถานการณ์แบบนี้ต้องไม่เลี่ยงแน่นอน"
เซียวชูหรันพยักหน้า และพูดว่า:"ฉันขอไปดูห้องนอนของเราก่อน คุณช่วยฉันเอากระเป๋าเดินทางในห้องนั่งเล่นเข้ามาหน่อย ฉันจะจัดเล็กน้อย"
"ได้"เย่เฉินตอบตกลง เซียวชูหรันรีบไปที่ห้องนอน
ห้องเพรสซิเดนท์สวีทมีขนาดใหญ่เกินไป ดังนั้น หากไม่คุ้นเคยก่อน ก็ไม่รู้ว่าแต่ละห้องใช้ทำอะไรบ้าง
ดังนั้น เย่เฉินจึงเตรียมไปเอาสัมภาระ และทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็สั่นทันที
เขาหยิบออกมาดู และพบว่าเบอร์โทรศัพท์ที่ส่งข้อความมาขึ้นต้นด้วย +1
เย่เฉินรู้ว่ารหัสพื้นที่ระหว่างประเทศของทวีปอเมริกาเหนือทั้งหมดคือ +1 ดังนั้นเขาจึงคิดว่า ข้อความนี้อาจเหมือนกับข้อความต้อนรับจากเมืองหนึ่งในหัวเซี่ย พอเปิดออกก็คือขอต้อนรับเข้าสู่เมืองอะไรๆ แต่ในตอนที่เขาเปิดดูข้อความ กลับประหลาดใจที่เห็นว่า เนื้อหาของข้อความคือ:"หลี่เสี่ยวเฟินกำลังมีปัญหา โปรดมาที่แวนคูเวอร์โดยเร็ว!"
เมื่อเห็นข้อความนี้ หัวใจของเย่เฉินก็รู้สึกประหม่าทันที และปฏิกิริยาแรกของเขาคือโทรกลับทันที
เย่เฉินพูดว่า"ถ้าเป็นการกลั่นแกล้ง จะต้องเป็นคนที่รู้จักเธอและฉันพร้อมกัน ถึงได้มีเบอร์โทรศัพท์ของฉันได้ใช่ไหม?"
คิ้วสวยหนึ่งคู่ของหลี่เสี่ยวเฟินขมวดแน่น หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พูดว่า:"ฉันนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะเป็นใคร แม้ว่าเราจะรู้จักเพื่อนมากมายที่นี่ แต่พวกเขาจะต้องไม่รู้จักพี่เย่เฉินอย่างแน่นอน"
เมื่อพูดอย่างนั้น เธอจึงรีบถามว่า:"พี่เย่เฉิน พี่บอกเบอร์โทรศัพท์มา ฉันจะตรวจสอบให้"
เย่เฉินบอกเบอร์โทรศัพท์ที่ส่งข้อความมาเมื่อกี้ให้เธอ
หลี่เสี่ยวเฟินมองดู ขมวดคิ้วและพูดว่า:"พี่เย่เฉิน เบอร์นี้เป็นเบอร์โทรศัพท์ของแคนาดาจริงๆ แต่ในมือถือของฉันไม่มีเบอร์นี้บันทึกไว้ เลยไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร……"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...