ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3886
ดังนั้น เมื่อคิดเช่นนี้ เย่เฉินจึงมีความแค้นคุณตาอยู่บ้าง
ในเมื่อตอนนี้เขาต้องการยาอายุวัฒนะ และสถานการณ์ก็ไม่เร่งด่วนนัก ก็ให้เขาลงทะเบียนเข้าร่วมการประมูลในปีหน้า
ด้วยความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจของเขา จึงไม่มีปัญหาในการประมูลยาอายุวัฒนะจากการประมูลได้
นอกจากนี้ ในใจเย่เฉินยังคงนึกถึงหลี่เสี่ยวเฟิน
เขามักจะรู้สึกว่าข้อความเตือนแบบนี้ ไม่น่าจะเกิดขึ้นจากการหลอกลวง
เขาจึงรออีกฝ่ายตอบกลับมา
แต่ว่า จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น เย่เฉินยังคงรอคำตอบของบุคคลลึกลับไม่ได้
เซียวชูหรันยังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง ดังนั้นเย่เฉินจึงโทรเรียกพนักงานเสิร์ฟนำอาหารเช้ามาที่ห้องก่อน
จากนั้นก่อนที่เซียวชูหรันจะตื่น เย่เฉินได้เพิ่มยาอายุวัฒนะเล็กน้อยลงในแก้วนมของเธอ เพื่อช่วยให้เธอฟื้นตัว
เนื่องจากผลของยาอายุวัฒนะนั้นชัดเกินไป ดังนั้นเย่เฉินจึงไม่กล้าเพิ่มมากเกินไปในคราวเดียว ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะค่อยๆ ให้เธอกินยาอายุวัฒนะในช่วงหนึ่งเดือนนี้
หลังจากที่เซียวชูหรันตื่น และรับประทานอาหารเช้า เธอรู้สึกสดชื่นมาก และความเหนื่อยล้าของร่างกายเมื่อวานก็หายไปในทันที
ไม่เพียงเท่านั้น แต่เธอยังรู้สึกว่าร่างกายของเธอเต็มไปด้วยพลัง
เธออดไม่ได้ที่จะแสดงความสงสัยของตนเองกับเย่เฉิน เย่เฉินอ้างว่าทั้งหมดนี้ เป็นเพราะเมื่อคืนเธอหลับสบาย
หลังจากนั้น เย่เฉินเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกจากโรงแรมกับเธอ เดินไปที่โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์เพื่อรายงานตัว
โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์ติดกับโรงแรมฮิลตัน โรงแรมและโรงเรียนมีกำแพงกั้นกันเท่านั้น จึงใช้เวลาเดินไปโรงเรียนเพียงไม่กี่นาที
เปิดออกมาดู เห็นว่าคนลึกลับคนนั้นส่งข้อความมา!
เย่เฉินรีบเปิดข้อความ และเห็นข้อความเขียนว่า:"หลี่เสี่ยวเฟินกำลังตกอยู่ในอันตราย เร่งด่วนสุดแสน! โปรดมาที่แวนคูเวอร์! ! !"
เมื่อเห็นข้อความนี้ เย่เฉินขมวดคิ้วและโทรหาอีกฝ่ายทันที
แต่ว่าไม่นานเสียงก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ บอกเขาว่าอีกฝ่ายปิดเครื่องไปแล้ว!
สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเย่เฉิน รู้สึกโกรธเหมือนถูกคนปั่นหัวเล่น
ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นทันที และพูดกับเซียวชูหรันว่า:"ที่รัก ผมจะออกไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะ"
เซียวชูหรันเห็นว่าสีหน้าของเย่เฉินผิดปกติ และอยากถามเหตุผล แต่ก็กลัวจะเสียเวลาธุระของเย่เฉิน ดังนั้นจึงพยักหน้า และพูดเบา ๆ ว่า:"รีบไปเถอะ"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...