ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 389
บทที่389
เวลาเจ็ดโมงเช้า เซียวชูหรันตื่นขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ
เย่เฉินได้ยินการเคลื่อนไหว เลยรีบแสร้งทำเป็นหลับ โดยนอนนิ่งอยู่บนพื้น
หลังจากที่เซียวชูหรันลุกขึ้น นั่งบิดขี้เกียจบนเตียงแล้ว มองไปที่เย่เฉินที่กำลังนอนหลับอยู่บนพื้น ทันใดนั้นก็รู้สึกปวดใจเล็กน้อย
นับตั้งแต่ที่เย่เฉินแต่งงานกับตัวเอง และกลายเป็นเขยแต่งเข้า ก็นอนบนพื้น มานานกว่าสามปีแล้ว
ตอนที่เพิ่งแต่งงาน เซียวชูหรันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเย่เฉิน และไม่ชอบเขาเลย
แต่ว่า หลังจากผ่านไปไม่กี่ปี เธอไม่รู้ว่าทำไม เธอรู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่มีเย่เฉินอยู่เคียงข้างเธอ เธอจะรู้สึกปลอดภัยเป็นพิเศษ
บางครั้งถึงกับกลัวว่าเขาจะจากไปอย่างกะทันหัน
ในช่วงเวลาที่ผ่านมา มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นที่บ้าน และมันทำให้เซียวชูหรันรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆว่า เย่เฉินเป็นคนที่เธอสามารถพึ่งพาได้มากที่สุดในโลกนี้ นอกจากเขาแล้ว ญาติสนิทของตน แต่ละคนพึ่งพาไม่ได้เลยสักคน
ทางฝั่งยาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่เห็นว่าตัวเองเป็นสมาชิกในครอบครัวเลย
สำหรับแม่ของเธอ มันก็ทำให้เธอพูดไม่ออกเช่นกัน ในสายตาของแม่ ตนเป็นเครื่องมือที่ทำให้แม่ไปถึงจุดสุดยอดของชีวิตและนำไปสู่ชีวิตที่ร่ำรวย แม้ว่าเธอจะได้แต่งงานกับเย่เฉินมามากกว่าสามปี แต่หล่อนยังคงหวังว่าตนจะได้หย่ากับเย่เฉิน แล้วแต่งงานกับคนรวย
และพ่อก็ดูสับสนตลอดทั้งวัน เขาไม่ไปก่อเรื่องข้างนอกก็ดีมากแล้ว อย่าว่าแต่เวลาสำคัญจะให้การพึ่งพาได้เลย
ดังนั้น ดูไปดูมา เย่เฉินที่กำลังนอนอยู่บนพื้น จะทำให้ตนสบายใจที่สุด
เซียวชูหรัยพูดอย่างโมโห:"แม่! เย่เฉินเคยช่วยชีวิตแม่นะ!"
หม่าหลันท้าวสะเอว แบมืออีกข้างออก แล้วพูดอย่างจริงจังว่า:"อย่าพูดสิ่งที่ไร้ประโยชน์นั้นกับฉัน แม่เธอฉันอยู่ในวงการมาหลายปี โดยอาศัยคำเพียงสี่คำเท่านั้น ไม่คิดไรมาก!"
หลังจากพูดจบ หม่าหลันก็พูดอย่างจริงจัง:"เธอต้องฉลาดหน่อย เป็นผู้หญิง สิ่งที่มีค่าที่สุดคือร่างกายที่บริสุทธิ์ ร่างกายของเธอ หน้าตาของเธอ อนาคตหย่ากับเย่เฉิน จะหามหาเศรษฐีไม่ได้ยังไง? ถึงเวลาครอบครัวของเราจะประสบความสำเร็จแล้วนี่?"
เซียวชูหรันสะบัดผ้าห่มอย่างโมโห ลุกขึ้นแล้วพูดว่า:"ฉันขี้เกียจจะคุยกับแม่แล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ"
"เฮ้ เธอนี่นะ……"หม่าหลันรีบตามเธอออกไป อยากจะสั่งสอนเธอต่อ
เย่เฉินลืมตาขึ้น หลังจากที่แม่ลูกออกจากบ้านไป และรู้สึกมีไฟในใจเล็กน้อย แม่ยายปีศาจตัวนี้ เป็นคนอกตัญญูที่เลี้ยงไม่เชื่องจริงๆ สักวันคงต้องให้บทเรียนแก่เธอ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...