ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3898

หลี่เสี่ยวเฟินถามเธอด้วยรอยยิ้มว่า “มื้อค่ำนี้คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือไม่? บอกพี่ได้”

คลอเดียรีบพูดว่า “พี่เสี่ยวเฟิน เย็นนี้ฉันไม่กินข้าวที่บ้านแล้ว คุณเย่มาเยี่ยมคุณกับป้าหลี่จากที่ไกลขนาดนั้น คงมีเรื่องจะคุยมากมาย และฉันก็มีนัดกับเพื่อนตอนเย็นพอดี”

หลี่เสี่ยวเฟินพูดอย่างจริงจังว่า “สถานการณ์ของคุณเป็นอย่างไรคิดว่าพี่ไม่รู้เหรอ? คนพวกที่คุณเรียกว่าเพื่อนในอดีตนั้น แต่ละคนไม่ใช่ว่าคอยซ้ำเติมก็คือหนีออกห่างอยู่ไกลๆ จะมีใครที่จะสามารถพึ่งพาได้?”

เมื่อพูดอย่างนั้น หลี่เสี่ยวเฟินก็พูดต่อโดยไม่ให้ใครแย่งพูด “เย็นนี้คุณห้ามไปไหนโดยเด็ดขาด พวกเราสี่คนทานอาหารเย็นพร้อมกัน!”

คลอเดียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงทำได้เพียงพยักหน้าเบาๆ จากนั้นเธอก็เหลือบมองเย่เฉินอีกครั้ง และเห็นเย่เฉินที่เอามือใส่กระเป๋าทั้งสองข้าง และเดินไปรอบๆ ในร้านค้า ระหว่างร่องคิ้วของเขาก็มีร่องรอยแห่งความกังวลเล็กน้อย

ในเวลานี้ ชายวัยกลางคนในวัยประมาณสามสิบ เดินเข้ามาพร้อมกับบุหรี่ในปากของเขา

คนนี้มีใบหน้าแบบชาวจีน และตัวสูงประมาณร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร มีทรงผมแบบpeter chenAndyใน กู๋หว่าไจ๋ มังกรฟัดโลก เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว และยังทำเป็นสีน้ำตาลอีกด้วย

ทันทีที่เขาเข้าไปในประตู เขาก็เห็นเย่เฉินที่ยืนอยู่ข้างชั้นวางโดยไม่ทำอะไรเลย เขามองซ้ายมองขวาโดยไม่เห็นหลี่เสี่ยวเฟินและคลอเดีย และถามด้วยความสงสัยว่า “เฮ้ เถ้าแก่อยู่ที่ไหน? เสมียนอยู่ที่ไหน?”

เมื่อหลี่เสี่ยวเฟินได้ยินเสียง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป และเธอก็สบตากับคลอเดีย จากนั้นเอื้อมมือออกไปขวางเธอ จากนั้นหันหลังกลับและเดินกลับไปที่แคชเชียร์

พี่เหล่ยคนนั้นพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เสี่ยวเฟิน หัวใจที่พี่เหล่ยให้คุณนั้น สามารถพิสูจน์ได้ว่าเป็นความจริงใจทั้งหมดที่สาบานต่อฟ้าดินได้ บอกตามตรงว่า พวกเจ้านายอิตาลีก็ชักชวนให้ผมหาสาวอิตาลีคนหนึ่งมาโดยตลอด และถึงกับบอกว่าจะหาสาวอิตาลีแท้ๆ จากซิซิลีมาให้ผมคนหนึ่ง แต่พี่เหล่ยของคุณผมก็ยังอยากจะหาคนหัวเซี่ยที่ติดดินคนหนึ่ง เพราะยังไงพวกเราก็เป็นลูกหลานของพระเจ้าหวงและพระเจ้าเหยียนใช่ไหม!”

ในขณะที่พูด เขาก็สูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งคำ เผยฟันที่เป็นสีเหลืองเพราะควันบุหรี่ออกมา ยิ้มแหะๆ แล้วกล่าวว่า “เสี่ยวเฟิน ทั้งไชน่าทาวน์แห่งนี้ ผมดูไปรอบๆ แล้ว เมื่อเห็นคุณแล้วมีความรู้สึกมากที่สุด คุณว่าถ้าเราสองคนสามารถคบกันได้จริงๆ ต่อไปนี้ในไชน่าทาวน์แห่งนี้ ก็ถือเป็นเรื่องราวที่ดีตอนหนึ่งเช่นกัน!”

หลี่เสี่ยวเฟินส่ายหัว แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่เหล่ย ขอบอกตรงๆ นะว่าฉันไม่เหมาะกับคุณจริงๆ ชีวิตของพวกคุณแต่ละวันมีแต่เรื่องการต่อสู้ ด้วยนิสัยของฉันคงไม่ไหวหรอก ฉันอยากจะหาใครสักคนที่สามารถใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขได้แค่นั้น”

เมื่อเห็นความมุ่งมั่นของหลี่เสี่ยวเฟิน พี่เหล่ยก็ทิ้งก้นบุหรี่ออกไปนอกประตู จากนั้นก็มองไปที่หลี่เสี่ยวเฟิน และถามอย่างจริงจังมากว่า “เสี่ยวเฟิน คุณจะไม่ให้โอกาสแก่พี่เหล่ยสักหน่อยจริงๆ เหรอ? แค่ลองคบกับพี่เหล่ยของคุณสักหน่อยก็ยังคงดี ถ้ามันไม่โอเคจริงๆ เราก็ค่อยเลิกกันอีกครั้ง ไม่ว่ายังไงตอนนี้พี่เหล่ยของคุณก็เป็นคนที่มีหน้ามีตาเล็กน้อยเหมือนกัน อยู่กับพี่เหล่ยของคุณ พี่เหล่ยของคุณจะไม่ปล่อยให้คุณทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน”