ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3899

หลี่เสี่ยวเฟินกล่าวอย่างสุภาพว่า “ขอบคุณพี่เหล่ยสำหรับความกรุณาของคุณ แต่เราก็ไม่เหมาะสมกันจริงๆ”

พี่เหล่ยถามเธอว่า “จะไม่ลองพิจารณาดูจริงๆ หรือ?”

หลี่เสี่ยวเฟินพูดด้วยความอักอ่วนเล็กน้อยว่า “ขอโทษนะพี่เหล่ย”

พี่เหล่ยคนนั้นหยุดอยู่ครู่หนึ่ง ยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าและพูดว่า “ไม่เป็นไรไม่เป็นไร เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องที่ทั้งสองฝ่ายต้องยอมรับได้ แม้ว่าพี่เหล่ยของคุณจะมีการศึกษาไม่มากนัก แต่ทางด้านคุณธรรมนั้นยอดเยี่ยมมากอย่างแน่นอน ถ้าคุณไม่ตกลง พี่เหล่ยก็จะไม่มีวันบังคับคุณหรอก”

ในขณะที่พูด เขาก็ยืดตัวตรง และมองไปรอบๆ และถามด้วยความสงสัยว่า “น้องสาวคนเล็กของผมล่ะ? ทำไมไม่เห็นเธอออกมาทักทายพี่ชายเธอเลย?”

หลี่เสี่ยวเฟินกล่าวว่า “คลอเดียกำลังยุ่งอยู่ อาจจะไม่ได้ยินมั้ง”

“ยุ่งกับอะไร สถานการณ์ในร้านของคุณเป็นอย่างไรผมยังไม่รู้อีกเหรอ? หลังเวลาทานอาหารก็ไม่มีลูกค้าอะไรอีกแล้ว?”

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็มองไปที่เย่เฉิน และถามด้วยความสงสัยว่า “เฮ้ เพื่อนคุณมาทำอะไรที่นี่? ซื้อของเหรอ? ผมไม่ได้รบกวนเวลาคุณใช่ไหม?

เย่เฉินพูดเบาๆ ว่า “ผมเป็นพี่ชายของหลี่เสี่ยวเฟิน”

“โอ๊ย!” พี่เหล่ยคนนั้นรีบเดินเข้ามา เอื้อมมือออกมาล่วงหน้า และพูดอย่างสุภาพมากว่า “เป็นพี่ชายของเสี่ยวเฟินนั่นเอง ยินดีที่ได้รู้จัก เพื่อนคุณมาจากไหนเหรอ? มาจากประเทศจีนใช่ไหม?”

หลี่เสี่ยวเฟินรีบพูดว่า “พี่ชายของฉันบังเอิญไปทำธุรกิจที่อเมริกา ก็เลยแวะมาเยี่ยมเราด้วยทีเดียว”

พี่เหล่ยพยักหน้าเบาๆ และพูดกับเย่เฉินว่า “เพื่อน ถ้าว่างๆ ก็ช่วยชักชวนเสี่ยวเฟินช่วยผมหน่อย ผมจริงใจกับเธอจริงๆ มีผู้คนมากมายในไชน่าทาวน์ที่ชอบเสี่ยวเฟิน ผมกัวเหล่ยต้องเป็นคนที่จริงจังที่สุดอย่างแน่นอน!”

เย่เฉินพูดอย่างเฉยเมยว่า “เรื่องแบบนี้ผมไม่สามารถตัดสินแทนได้ และทุกอย่างก็ต้องให้ความเคารพในความปรารถนาของเสี่ยวเฟินเอง”

กัวเหล่ยถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ชี้ไปที่คลอเดีย แล้วพูดด้วยอารมณ์ว่า “คุณหน้อคุณ....... ช่างเป็นคนดื้อรั้นจริงๆ ........เอาละ ผมจะไม่รบกวนคุณอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว ต่อไปถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรจากพี่ชาย ก็มาหาผมที่ถนนจอร์จ”

หลังจากนั้น เขาก็หันหลังและกลับไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ โบกมือให้หลี่เสี่ยวเฟิน และพูดอย่างจริงจังว่า “เสี่ยวเฟินเอ๊ย เรื่องที่ผมพูดถ้าคุณยังสามารถลองคิดดูได้ ส่งข้อความตอบผมก่อนคืนนี้ ที่คลอเดียมีข้อมูลการติดต่อของผมอยู่”

หลี่เสี่ยวเฟินยิ้มโดยไม่ลังเลและกล่าวว่า “เรื่องนั้น......ฉันไม่คิดแล้วพี่เหล่ย เราไม่เหมาะสมกันจริงๆ ........”

กัวเหล่ยโบกมือ “คุณอย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ กลับไปลองคิดดูก่อน คิดดูก่อน”

หลังจากนั้น เขาก็โบกมือให้เย่เฉินอีกครั้ง และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไปแล้วนะเพื่อน!”

พูดจบ เขาก็ผลักประตูและเดินออกไป