ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3902

ประโยคสั้นๆ นี้ของเย่เฉิน ทำให้คลอเดียตกใจอย่างสมบูรณ์

เธอปิดรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเธอโดยจิตสำนึก และพูดโพล่งออกมาว่า “คุณ...... คุณดูออกได้อย่างไร?!”

เย่เฉินพูดอย่างเฉยเมยว่า “แม้ว่ารอยแผลเป็นของคุณจะทำได้สมจริงมาก แต่ก็เป็นเพียงเอฟเฟกต์ภาพเท่านั้น หากเป็นรอยแผลเป็นจริง มันก็จะยังเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเยื่อร่างกายของคุณ กล่าวอีกนัยหนึ่ง รอยแผลเป็นจริงยังมีชีวิตอยู่ รอยแผลเป็นปลอมไม่ว่าจะทำได้สมจริงแค่ไหน มันก็เป็นเพียงวัสดุชนิดหนึ่งเท่านั้น”

คำอธิบายของเย่เฉิน ทำให้คลอเดียไม่ค่อยเข้าใจเล็กน้อย

เธอสามารถเข้าใจได้ว่ารอยแผลเป็นนั้นเป็นของปลอม แต่เธอไม่เข้าใจว่าเย่เฉินจะสามารถมองออกได้อย่างไร

สำหรับเย่เฉินแล้ว ความสามารถในการรับรู้ของปราณทิพย์นั้นอยู่ไกลเกินกว่าจะมองเห็น

เมื่อเขาเห็นหน้าคลอเดียเป็นครั้งแรก เขาก็พบว่า รอยแผลเป็นของคลอเดียนั้นไร้ชีวิตชีวาโดยสิ้นเชิง

มันก็เหมือนกับดอกไม้ประดิษฐ์ที่เหมือนจริง มันทำได้แค่รูปลักษณ์ที่เหมือนกันทุกประการ แต่ไม่สามารถทำให้ให้เกิดความมีชีวิตชีวาขึ้นมาเหมือนกับดอกไม่ของจริงได้

จากจุดนี้เพียงอย่างเดียว เย่เฉินก็สามารถตัดสินได้ว่า รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเธอ ต้องเป็นของปลอมอย่างแน่นอน

ก็เพราะในขณะนั้นเอง ที่เขาสรุปว่ามีบางอย่างผิดปกติกับคลอเดีย

เพียงแต่ว่า เขายังไม่เข้าใจว่า ที่คลอเดียทำให้ตัวเองมาที่แคนาดาให้ได้ มันมีเจตนาอะไรกันแน่

“และผู้หญิงที่มีรูปร่างหน้าตาธรรมดา หรือไม่มีคุณสมบัติสำหรับการประมูลอีกต่อไป ก็จะถูกขายให้กับแก๊งแอลจีเรียที่เคลื่อนไหวอยู่ในยุโรป โดยทั่วไปก็มีชะตากรรมเดียวเท่านั้น ก็คือให้มีส่วนร่วมการค้าขายเนื้อหนังที่สกปรก ภายใต้การบังคับของพวกเขา ถูกลดทอนให้เป็นเครื่องมือหาเงินไปตลอดชีวิต จนหมดคุณค่าแล้วก็จะถูกฆ่าทิ้ง........”

“แต่เดิม แก๊งอิตาลีก็ทำเรื่องแย่ๆ แบบนี้ด้วย ต่อมาหลังจากที่พ่อรับหน้าที่ ภายใต้คำแนะนำของแม่ เรื่องแบบนี้ก็หยุดไปเลย........”

“แต่ช่วงไม่กี่ปีมานี้ การใช้ชีวิตของแก๊งอิตาลีที่อยู่ในแวนคูเวอร์ไม่ค่อยจะดีนัก ในช่วงไม่กี่ปีมานี้อำนาจของเอเชียได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในแคนาดา แก๊งเชื้อสายจีน แก๊งเวียดนาม และแก๊งเกาหลีมีการขยายตัวอย่างต่อเนื่อง และคนอเมริกันก็เริ่มให้ความสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ อาณาเขตของแก๊งอิตาลีก็หดตัวลงเรื่อยๆ รายได้ทุกประเภทจึงลดลงอย่างรวดเร็ว.......”

“กัวเหล่ยแนะนำพ่อของฉันโดยตลอดมาว่าให้ร่วมมือกับแก๊งใหญ่ในยุโรปและอเมริกาหลายแก๊งทำธุรกิจค้าขายมนุษย์ ลักพาตัวเด็กผู้หญิงจากแคนาดา โดยเฉพาะลักพาตัวนักท่องเที่ยว ผู้อพยพใหม่หรือคนลักลอบเข้าเมือง จากนั้นจึงลักลอบนำพวกเขาออกนอกประเทศ และมอบให้แก่แก๊งยุโรปและอเมริกาขนาดใหญ่พวกนั้นสำหรับความร่วมมือและการกระจายออกไป แทบไม่มีต้นทุนใดๆ เลย แต่ละปีจะสามารถทำรายได้เกือบหลักร้อยล้านเลยทีเดียว แต่พ่อของฉันไม่เคยตกลง และก็เพราะเหตุนี้ ถึงสร้างความขุ่นเคืองกับพวกเขา”

“หลังจากที่พ่อของฉันถูกฆ่า พวกเขาก็เริ่มต้นธุรกิจนี้ขึ้นมาใหม่ ล่าสุดมีกรณีของหญิงสาวหายตัวไปในแวนคูเวอร์และพื้นที่โดยรอบบ่อยครั้ง ในเวลาเพียงสองเดือน ก็ได้มีมากกว่ายี่สิบรายแล้ว แต่ส่วนใหญ่ในหมู่ผู้ที่ถูกลักพาตัวไปจะเป็นผู้ลักลอบเข้าเมือง ตำรวจแวนคูเวอร์ก็เลยเมินเฉย”