เมื่อป้าหลี่เข้าบ้าน ก็รีบเข้าไปห้องครัวเพื่อทำอาหารเย็น คลอเดียเองก็เข้าไปช่วยเหลือ
เดิมทีเย่เฉินเองก็อยากเข้าไปช่วย แต่ถูกป้าหลี่ไล่ออกมา ใช้คำพูดของเธอก็คือ เย่เฉินเป็นแขก จะให้แขกมาทำอาหารในครัวได้อย่างไร
เย่เฉินเห็นท่าทางของเธอเด็ดขาดมาก จึงได้ไม่พยายามต่อไป
หลี่เสี่ยวเฟินจึงใช้โอกาสนี้ พาเย่เฉินไปเที่ยวชมคฤหาสน์แห่งนี้
ในเวลาสองทุ่ม ป้าหลี่ที่ได้รับการช่วยเหลือจากคลอเดียก็ได้ทำอาหารเย็นสุดหรูเต็มโต๊ะ
หลี่เสี่ยวเฟินหยิบน้ำผลไม้ออกมาจากในตู้เย็น พูดกับเย่เฉินอย่างยิ้มแย้มว่า “พี่เย่เฉิน ในบ้านไม่มีใครดื่มแอลกอฮอล์ พวกเราใช้น้ำผลไม้มาแทนกันนะคะ!”
เย่เฉินพยักหน้า รับน้ำผลไม้มา แล้วเททั้งหมดสี่แก้ว
ป้าหลี่อารมณ์ดีมาก หยิบแก้วขึ้น แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มา พวกเรามาดื่มด้วยกันสักแก้ว ต้อนรับเย่เฉินมาแคนาดา!”
หลี่เสี่ยวเฟินปรบมือทันที แล้วพูดยิ้มแย้มว่า “ยินดีต้อนรับพี่เย่เฉิน และก็หวังว่าต่อไปพี่เย่เฉินจะมาเยี่ยมพวกเราที่แวนคูเวอร์อีกบ่อยๆ!”
เย่เฉินหยิบแก้วขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณการต้อนรับของป้าหลี่ครับ ต่อไปถ้าหากมีเวลาว่าง ผมจะมาบ่อยๆแน่นอนครับ”
คลอเดียรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ถึงแม้เย่เฉินจะเปลี่ยนความคิด อยากจะรีบพาตัวหลี่เสี่ยวเฟินออกไป ก็คงจะไม่ง่ายแล้ว
ดังนั้น ความสนใจของเธอในตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่มื้ออาหารเย็นเลย แต่เป็นการแอบขอพรอยู่ในใจ หวังว่าคืนนี้จะไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นเด็ดขาด
คลอเดียลังเลไปสักพัก แล้วก็พยักหน้าอย่างซาบซึ้ง
แต่คำว่าพี่เย่เฉินเพิ่งจะกำลังจะออกจากปาก ก็ถูกเธอกลืนมันกลับเข้าไปอีก
เธอเป็นผู้หญิงที่ความรู้สึกช้า นิสัยก็ออกจะนิ่งสงบ ตัวคนเดียวมากกว่า ดังนั้นจึงปล่อยตัวได้ยากในทันที
แต่ว่า ในใจของเธอเต็มไปด้วยความขอบคุณต่อสามคนที่อยู่ตรงหน้า
ป้าหลี่กับหลี่เสี่ยวเฟินไม่ต้องพูดถึงเลย ส่วนเย่เฉินกับตัวเองเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก แต่สามารถพูดอย่างนี้ออกมาได้ ก็ทำให้เธอมีความรู้สึกเหมือนถูกปกป้องดูแลไว้
เธออยู่ภายในบ้านแล้วเป็นพี่ใหญ่ ไม่เคยมีพี่ชายปกป้องมาตั้งแต่เด็ก แต่กลับมีน้องชายสองคนที่ต้องคอยให้เธอดูแลไปหมดทุกอย่าง ถึงแม้นิสัยของเธอจะแข็งแกร่ง และก็ดูแลผู้อื่นเป็น แต่ในหลายครั้ง เธอก็เป็นเหมือนกับเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ภายในเบื้องลึกหัวใจก็อยากจะมีพี่ชายที่คอยปกป้องดูแลตัวเอง โดยเฉพาะหลังจากที่ที่บ้านพบเจอกับปัญหาหนักที่เปลี่ยนไป ความต้องการเช่นนี้ภายในใจก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...