ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3912
เมื่อป้าหลี่เข้าบ้าน ก็รีบเข้าไปห้องครัวเพื่อทำอาหารเย็น คลอเดียเองก็เข้าไปช่วยเหลือ
เดิมทีเย่เฉินเองก็อยากเข้าไปช่วย แต่ถูกป้าหลี่ไล่ออกมา ใช้คำพูดของเธอก็คือ เย่เฉินเป็นแขก จะให้แขกมาทำอาหารในครัวได้อย่างไร
เย่เฉินเห็นท่าทางของเธอเด็ดขาดมาก จึงได้ไม่พยายามต่อไป
หลี่เสี่ยวเฟินจึงใช้โอกาสนี้ พาเย่เฉินไปเที่ยวชมคฤหาสน์แห่งนี้
ในเวลาสองทุ่ม ป้าหลี่ที่ได้รับการช่วยเหลือจากคลอเดียก็ได้ทำอาหารเย็นสุดหรูเต็มโต๊ะ
หลี่เสี่ยวเฟินหยิบน้ำผลไม้ออกมาจากในตู้เย็น พูดกับเย่เฉินอย่างยิ้มแย้มว่า “พี่เย่เฉิน ในบ้านไม่มีใครดื่มแอลกอฮอล์ พวกเราใช้น้ำผลไม้มาแทนกันนะคะ!”
เย่เฉินพยักหน้า รับน้ำผลไม้มา แล้วเททั้งหมดสี่แก้ว
ป้าหลี่อารมณ์ดีมาก หยิบแก้วขึ้น แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มา พวกเรามาดื่มด้วยกันสักแก้ว ต้อนรับเย่เฉินมาแคนาดา!”
หลี่เสี่ยวเฟินปรบมือทันที แล้วพูดยิ้มแย้มว่า “ยินดีต้อนรับพี่เย่เฉิน และก็หวังว่าต่อไปพี่เย่เฉินจะมาเยี่ยมพวกเราที่แวนคูเวอร์อีกบ่อยๆ!”
เย่เฉินหยิบแก้วขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณการต้อนรับของป้าหลี่ครับ ต่อไปถ้าหากมีเวลาว่าง ผมจะมาบ่อยๆแน่นอนครับ”
คลอเดียรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ถึงแม้เย่เฉินจะเปลี่ยนความคิด อยากจะรีบพาตัวหลี่เสี่ยวเฟินออกไป ก็คงจะไม่ง่ายแล้ว
ดังนั้น ความสนใจของเธอในตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่มื้ออาหารเย็นเลย แต่เป็นการแอบขอพรอยู่ในใจ หวังว่าคืนนี้จะไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นเด็ดขาด
คลอเดียลังเลไปสักพัก แล้วก็พยักหน้าอย่างซาบซึ้ง
แต่คำว่าพี่เย่เฉินเพิ่งจะกำลังจะออกจากปาก ก็ถูกเธอกลืนมันกลับเข้าไปอีก
เธอเป็นผู้หญิงที่ความรู้สึกช้า นิสัยก็ออกจะนิ่งสงบ ตัวคนเดียวมากกว่า ดังนั้นจึงปล่อยตัวได้ยากในทันที
แต่ว่า ในใจของเธอเต็มไปด้วยความขอบคุณต่อสามคนที่อยู่ตรงหน้า
ป้าหลี่กับหลี่เสี่ยวเฟินไม่ต้องพูดถึงเลย ส่วนเย่เฉินกับตัวเองเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก แต่สามารถพูดอย่างนี้ออกมาได้ ก็ทำให้เธอมีความรู้สึกเหมือนถูกปกป้องดูแลไว้
เธออยู่ภายในบ้านแล้วเป็นพี่ใหญ่ ไม่เคยมีพี่ชายปกป้องมาตั้งแต่เด็ก แต่กลับมีน้องชายสองคนที่ต้องคอยให้เธอดูแลไปหมดทุกอย่าง ถึงแม้นิสัยของเธอจะแข็งแกร่ง และก็ดูแลผู้อื่นเป็น แต่ในหลายครั้ง เธอก็เป็นเหมือนกับเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ภายในเบื้องลึกหัวใจก็อยากจะมีพี่ชายที่คอยปกป้องดูแลตัวเอง โดยเฉพาะหลังจากที่ที่บ้านพบเจอกับปัญหาหนักที่เปลี่ยนไป ความต้องการเช่นนี้ภายในใจก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...