สิ่งนี้อดทำให้เธอนึกถึงเรื่องวันนี้ที่เกิดขึ้นในร้านสะดวกซื้อไม่ได้
เมื่อหวงซินหยู่พาหลี่ห้าวหยางรวมทั้งลูกสมุนทั้งสองคนของเธอ มารังแกตัวเองที่ร้านสะดวกซื้อ เย่เฉินเป็นคนที่ออกมาปกป้องตัวเธอ
แต่ว่า เธอคิดไม่ออกเลยว่า เย่เฉินใช้วิธีไหนกันแน่ที่สามารถทำให้หลี่ห้าวหยางที่คอยตามอกตามใจหวงซินหยู่อยู่ตลอด เหมือนกับว่าเสียสติไป ดูแล้วเหมือนกับว่าหลี่ห้าวหยางจะใจร้อนขาดสติเพียงชั่วครู่เท่านั้น แต่เธอกลับรู้สึกว่า เรื่องราวมันดูไม่ง่ายดายอย่างนั้น….
ทั้งสี่คนทานอาหารด้วยกันอย่างมีความสุข ในขณะที่คลอเดียและหลี่เสี่ยวเฟินช่วยป้าหลี่เก็บกวาดโต๊ะอาหารและห้องครัว สายของกัวเหล่ยก็โทรเข้ามาที่โทรศัพท์ของคลอเดีย
หลังจากที่คลอเดียกดรับสาย กัวเหล่ยก็บอกกับเธอว่า “น้องสาว ฉันถึงหน้าบ้านของเสี่ยวเฟินแล้ว เธอให้น้องชายคนนั้นออกมาเลย”
คลอเดียพูดว่า “พี่รอเดี๋ยวนะ ฉันบอกกับคุณเย่ก่อน”
จากนั้น คลอเดียก็วางสายไป เดินมาที่ข้างกายของเย่เฉิน พูดเสียงเบาว่า “คุณ…พี่เย่เฉินคะ กัวเหล่ยมาถึงหน้าบ้านแล้วค่ะ”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วเรียกหลี่เสี่ยวเฟิน “เสี่ยวเฟิน ถ้าหากว่าเธอไม่มีธุระอะไรก็ออกไปเดินเล่นกับฉันหน่อยสิ?”
หลี่เสี่ยวเฟินรู้ว่าเย่เฉินจะไปที่คาสิโนของกัวเหล่ย ดังนั้นจึงรีบตอบตกลงว่า “ได้สิ พี่เย่เฉินรอฉันสักเดี๋ยวนะ”
พูดจบเธอก็พูดกับป้าหลี่ว่า “ป้าหลี่คะ หนูพาพี่เย่เฉินออกไปเดินเล่นนะคะ ถ้วยชามคุณไม่ต้องเก็บนะคะ เดี๋ยวให้คลอเดียใส่เข้าไปในเครื่องล้างจานก็ได้แล้วค่ะ”
ป้าหลี่พูดยิ้มๆ “ฉันว่างแล้วก็ว่างอยู่อย่างนั้น เธอพาคลอเดียออกไปเดินเล่นกับเย่เฉินสิ”
คลอเดียสะดุ้งเล็กน้อย แล้วก็พูดออกไปว่า “หนู…หนูไม่ไปดีกว่าทรง…หนูอยู่ช่วยคุณเก็บกวาดทำความสะอาด”
ป้าหลี่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรพูดยิ้มๆว่า “ไม่ต้องหรอก ฉันเก็บเองก็ได้แล้ว เธอตามไปด้วยกันเถอะ อย่าเอาแต่เลิกงานกลับมาแล้วก็หมกตัวอยู่แต่ในบ้านเลย”
คลอเดียคิดสักพัก แล้วก็พยักหน้าพูดว่า “โอเคค่ะป้าหลี่ งั้นหนูออกไปเดินเล่นกับพี่เสี่ยวเฟินและพี่เย่เฉินนะคะ….”
เย่เฉินพยักหน้าแล้วพูดว่า “คันมือแล้ว ไม่เล่นสักหน่อยนอนไม่หลับ”
กัวเหล่ยหัวเราะพูดว่า “สถานการณ์ทางนี้ของฉัน คลอเดียน่าจะพูดแนะนำกับนายแล้วใช่มั้ย?”
เย่เฉินเบะปาก ไม่ได้สนใจเขา แต่หันไปพูดกับหลี่เสี่ยวเฟินที่อยู่ด้านข้างว่า “เสี่ยวเฟิน เปิดท้ายรถของเธอหน่อย”
หลี่เสี่ยวเฟินพยักหน้า แล้วใช้กุญแจรถปลดล็อกรถเชฟโรเลตมือสองคันนั้นของตัวเอง
เย่เฉินเดินไปที่ท้ายรถ เปิดท้ายรถออก แล้วหยิบเอาเงินสดสามแสนดอลลาร์แคนาดาออกมาจากท้ายรถ
สามแสนดอลลาร์แคนาดา เย่เฉินใช้ถุงใสใส่และถือไว้ กัวเหล่ยมองไปก็เห็นเงินสดเป็นปึกๆด้านใน คิดในใจว่า “หลี่เสี่ยวเฟินมีพี่ชายโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ดูแล้วยังเป็นคนรวยมีเงินซะด้วย….”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...