เวลานี้ เย่เฉินถือเงินไว้เดินตรงไปยังที่นั่งข้างคนขับของรถโรลส์รอยซ์ แล้วก็เปิดประตูออกเข้าไปนั่ง
จากนั้น เขาก็พูดกับหลี่เสี่ยวเฟินและคลอเดียว่า “พวกเธอสองคนนั่งข้างหลังแล้วกัน”
กัวเหล่ยถามอย่างตะลึงว่า “พวกเธอสองคนก็ไปหรอ?”
เย่เฉินพูดว่า “ฉันพาพวกเธอสองคนไปเล่นสักหน่อย ทำไม? ไม่ได้งั้นหรอ?”
เดิมทีคืนนี้กัวเหล่ยคิดจะจับตัวหลี่เสี่ยวเฟิน ลูกน้องก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เพื่อไม่เป็นการขัดต่อแผนการเดิม เขาจึงแกล้งทำเป็นพูดด้วยความหวังดีว่า “สถานที่อย่างคาสิโนไม่ค่อยเหมาะที่จะให้หญิงสาวไปเล่นสักเท่าไหร่ ไม่ต้องพาพวกเธอสองคนไปดีกว่ามั้ย นายว่าละ?”
เย่เฉินขมวดคิ้ว พูดกับคลอเดียว่า “คลอเดีย เธอยังรู้จักคาสิโนที่อื่นอีกมั้ย? พวกเราเปลี่ยนที่เล่นกัน”
เมื่อกัวเหล่ยได้ยินประโยคนี้ ก็กระวนกระวายขึ้นมาทันที
เย่เฉินไม่ไปเล่นที่คาสิโนของตัวเอง คืนนี้สิ่งที่ตัวเองต้องสูญเสียก็อาจจะเป็นค่าคอมในส่วนของคืนนี้
แต่ถ้าหากเย่เฉินพาหลี่เสี่ยวเฟินและคลอเดียไปที่คาสิโนอื่น อย่างนั้นแผนการที่จะลงมือกับหลี่เสี่ยวเฟินในคืนนี้ก็จะล้มเหลว
ยังไงซะ สถานที่อย่างคาสิโน คนส่วนมากเข้าไปแล้วก็เล่นจนฟ้าสว่าง อีกอย่างลูกค้ารายใหญ่ที่นำเงินไปหลายแสนบาทอย่างเย่เฉิน ถ้าหากไปที่คาสิโนแก๊งคนเชื้อสายจีน ถ้าหากเล่นจนเหนื่อยแล้วยังมีการเตรียมห้องพักระดับโรงแรมห้าดาวไว้ให้ด้วย ถ้าหากเป็นเช่นนั้นแล้ว แผนการไม่สามารถทำได้ เท่ากับว่าค้างคาอยู่ทั้งสองเรื่อง
ดังนั้น หลังจากที่เขาคิดวิเคราะห์แล้ว ตัดสินใจว่าคืนนี้ยังไม่รีบลงมือกับหลี่เสี่ยวเฟิน แต่จัดการกับเย่เฉินก่อน แล้วคืนพรุ่งนี้ค่อยลงมือกับหลี่เสี่ยวเฟินก็ไม่ต่างกัน ยังไงซะหลี่เสี่ยวเฟินก็ไม่มีทางหนี
ฉะนั้น เขาจึงรีบแก้คำพูดว่า “โถ่! น้องชายนายอย่าได้ถือสาเลย ฉันก็ไม่ได้บอกว่าไม่ได้พวกเธอไป ก็แค่แนะนำอย่างหวังดีเท่านั้น ในเมื่อนายต้องการจะพาพวกเธอสองคนไปด้วย ฉันก็ไม่มีความคิดเห็นอะไรอยู่แล้ว”
หน้าประตูร้านซ่อมรถมีชายหนุ่มหน้าตาโซนยุโรปเฝ้าอยู่หลายคน ภายในสนามตอนนี้ได้มีรถจอดไว้เจ็ดแปดคันแล้ว
กัวเหล่ยขับรถตรงเข้าไปยังห้องซ่อมรถของร้านซ่อมรถ จากนั้นก็พูดกับเย่เฉินว่า “น้องชาย ถึงแล้ว”
เย่เฉินและหญิงสาวทั้งสองคนเปิดประตูลงจากรถ มองดูห้องซ่อมรถที่มีอุปกรณ์วางกองเต็มไปหมด และมีคราบน้ำมันเต็มพื้น จึงขมวดคิ้วถามว่า “ที่นี่คือที่ไหน?”
กัวเหล่ยรีบพูดว่า “อย่าใจร้อน คาสิโนอยู่ด้านหลัง ที่นี่ก็แค่ใช้สำหรับบังหน้าเท่านั้น ตามฉันมา”
พวกเย่เฉินทั้งสามคนเดินตามกัวเหล่ยผ่านออกมาจากร้านซ่อมรถ มาจนถึงด้านหลังอีกห้องหนึ่ง
ห้องแห่งนี้ไม่ใหญ่ เมื่อเข้าไปก็เห็นด้านในมีโต๊ะกลมวางอยู่โต๊ะหนึ่ง ตรงหน้าโต๊ะกลมมีคนหนุ่มสาวสี่ห้าคนกำลังนั่งเล่นไพ่โป๊กเกอร์อยู่ นั่นก็คือลูกน้องที่นั่งเฝ้ายาม

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...