ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 394
บทที่394
สำหรับเว่ยเลี้ยง เขาไม่เคยพูดคำเหล่านี้กับใครในชีวิต ซือเทียนฉีเป็นคนแรก
นับตั้งแต่ที่เขาถูกพาไปที่ตระกูลเว่ย เว่ยเลี่ยงก็ได้รับความอับอายและทรมานจากคนอื่น ๆ
ตั้งแต่เด็ก ๆ พ่อของเขาเว่ยหย่งเจิ้งเกลียดตัวเอง และเว่ยฉางหมิงพี่ชายของเขาก็เกลียดเขา เขาถูกดุทุบตี และถูกทำให้อับอายมาตลอด และตัวเขาเองก็เคยชินกับมันมานานแล้ว
เขาอดทน รอวันที่ จะได้พบกับโอกาสที่เหมาะสม ในการสลัดสภาพที่มืดมนมาตลอดแบบนี้
เช่นเดียวกับที่ตระกูลเว่ยกำลังทุกข์ทรมานจากภัยพิบัติตอนนี้ เว่ยหย่งเจิ้งก็บอกว่าใครก็ตามที่สามารถแก้ไขวิกฤตนี้ได้ ก็จะได้เป็นประธานของบริษัทผลิตยาเว่ยซื่อ ดังนั้น เขาจึงเอาโสมหิมะพันปีที่ซ่อนอยู่กับตัวของเขาเป็นเวลา 20 ปี เพื่อแลกกับการลืมตาอ้าปากได้
โสมหิมะพันปีนี้มีราคา แต่ไม่มีในตลาด
โสมม่วงอายุ 300 ปี หากไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เย่เฉินและเซียวอี้เฉียนแข่งขันกัน ราคาปกติคาดว่าจะอยู่ที่ประมาณ 30 ล้าน
และโสมหิมะพันปีนี้ สามารถขายได้ในราคาไม่ต่ำกว่า 100 ล้านหยวนในราคาปกติ
เว่ยเลี่ยงเอามันออกมาในเวลานี้ และมอบให้กับเย่เฉินด้วยความเต็มใจ เพื่อให้เย่เฉินสามารถช่วยตระกูลเว่ยแก้ไขวิกฤต เพื่อที่เขาจะได้เป็นประธานบริษัทผลิตยาเว่ยซื่อ ต่อจากนี้ไป จะลบคำสบประมาท!
ซือเทียนฉีตกใจกับโสมหิมะพันปีนี้เช่นกัน
เขารู้ว่าเย่เฉินมีทักษะในการกลั่นยาวิเศษ และโสมหิมะพันปีนี้จะช่วยเย่เฉินได้เป็นอย่างดี
ตอนนี้ซือเทียนฉีพูดว่ในเวลานี้:"อาจารย์เย่ พูดตามตรงนี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นโสมหิมะพันปี อายุ1,000ปีหรือเปล่า ผมไม่แน่ใจจริงๆ แต่ก็มีอายุอย่างน้อยห้าร้อยปี"
เย่เฉินตอบ และชมเชย:"ตาแก่ซือ เรื่องนี้นายทำได้ดีมาก ผมกำลังกลั่นยาใหม่พอดี สามารถทำให้นายอายุน้อยกว่าสิบปี ผมจะให้นายหนึ่งเม็ด"
เมื่อซือเทียนฉีได้ยินเช่นนี้ น้ำเสียงที่ตื่นเต้นของเขาก็สั่นเล็กน้อย และพูดด้วยความเคารพ:"อาจารย์เย่ คุณยกผมเกินไปแล้ว จริงๆนี่คือสิ่งที่ผมควรทำ ทั้งหมดนี้เป็นที่ควร"
เย่เฉินยิ้มอ่อน แล้วพูดว่า:"ตาแก่ซือ ผมเย่เฉินย่างแยกแยะรางวัลและการลงโทษเสมอ นายทำงานให้ผม ก็จะไม่ลืมผลงานของนายแน่นอน นายพาเว่ยเลี่ยงมาหาผมก่อน วันหลังผมจะให้รางวัลแน่นอน"
หลังจากนั้น เย่เฉินก็พูดอีกครั้ง:"ตอนนี้นายพาเว่ยเลี่ยงมา ให้ผมดูว่าโสมหิมะพันปีของเขาจริงหรือไม่"
ซือเทียนฉีพูดอย่างตื่นเต้น:"ได้ครับอาจารย์เย่ ผมจะพาเขาไปเดี๋ยวนี้แหละ!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...