ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 395
บทที่395
ซือเทียนฉีวางสายโทรศัพท์ และพูดกับเว่ยเลี่ยงว่า:"อาจารย์เย่ตกลงจะพบคุณแล้ว คุณสามารถไปกับผมได้"
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าเว่ยเลี่ยงซาบซึ้งทันที โค้งคำนับซือเทียนฉีแล้วพูดว่า:"ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือที่เอื้อเฟื้อ!
ซือเทียนฉีโบกมือและพูดว่า:"ผมแค่ช่วยคุณเชื่อมโยงกับอาจารย์เย่ คุณไม่ต้องขอบคุณผม ถ้าอาจารย์เย่เต็มใจที่จะช่วยคุณ คุณสามารถขอบคุณอาจารย์ได้"
เว่ยเลี่ยงพยักหน้าอย่างรีบร้อน และพูดว่า:"หมอเทพซือ งั้นพวกเราไปกันตอนนี้?"
ซือเทียนฉีตอบ และเรียกเฉินเสี่ยวจาวหลานสาวของเขาและพูดว่า:"เสี่ยวจาว เธอขับรถพาเราไปที่บ้านของอาจารย์เย่
เมื่อเฉินเสี่ยวจาวได้ยินว่าจะไปพบอาจารย์เย่ เธอก็ตื่นเต้นทันทีและพูดว่า:"ท่านปู่ไปกันเถอะอย่าให้อาจารย์เย่รอนาน!"
หลังจากนั้น เว่ยเลี่ยงก็เก็บโสมหิมะพันปี แล้วตามซือเทียนฉีและเฉินเสี่ยวจางออกจากจี้ซือถัง และเข้าไปในรถออดี้ที่เฉินเสี่ยวจาวซื้อมา
เนื่องจากซือเทียนฉีตัดสินใจที่จะอยู่ในเมืองเฉินหลิง เฉินเสี่ยวจาวจึงซื้อรถคันนี้เพื่อความสะดวกในการเดินทางกับปู่เฉินเสี่ยวจาวขับรถ และสิบนาทีต่อมา ทั้งสามก็มาถึงประตูบ้านของเย่เฉิน
ซือเทียนฉีมองไปที่เว่ยเลี่ยง และพูดว่า:"พี่ชายของคุณมีความขัดแย้งกับอาจารย์เย่ เดี๋ยวพอเจออาจารย์เย่ คุณห้ามเสียมารยาท"
ทันทีที่พวกเขาเข้ามาในบ้าน พวกเขาทั้งสามก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่การตกแต่งในห้องนั่งเล่น นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาทั้งสามคนมาที่บ้านของเย่เฉิน ดังนั้นทุกคนจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ เย่เฉินอยู่ในชนชั้นสูงของเมืองจินหลิน แล้วด้วยสถานะที่ห่างเหินมาก ทำไมถึงยังอาศัยอยู่ในอาคารพักอาศัยที่ธรรมดาแบบนี้ได้อีกล่ะ?
เว่ยเลี่ยงก็รู้สึกว่า อาจารย์เย่นั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้ ซึ่งเป็นคนรวยระดับสูงที่สามารถประมูลได้ถึงร้อยล้านดอลลาร์กลับอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เรียบง่าย
เย่เฉินไม่รู้ความคิดของพวกเขาทั้งสาม เขาชี้ไปที่โซฟาและพูดกับพวกเขาทั้งสามคน:"นั่งลงสิ"
พวกเขาทั้งสามตอบ และนั่งตรงข้ามเย่เฉิน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...