ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3952
ครึ่งประโยคหลัง เย่เฉินไม่ได้พูดออกมา
โอกาสก็ต้องให้cojovoอยู่แล้ว ทว่าไม่ใช่การส่งพวกเขาไปกลับตัวกลับใจที่บ้านแน่ ๆ แต่ให้พวกเขาไปกับสำนักว่านหลง ไปเริ่มต้นใหม่ที่ตะวันออกกลาง
แน่นอนว่าเหตุผลหลักๆคือให้พวกเขาไปทำงานใช้แรงงาน ส่วนเรื่องจะกลับตัวกลับใจได้หรือไม่ ก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น
ไม่นาน คลอเดียและหลี่เสี่ยวเฟินก็ออกไปจากโกดังภายใต้ความคุ้มกันของพวกทหารหญิง
กัวเหล่ยที่ถูกเผาจนไหม้ยังคงนิ่งงันอยู่ตรงกลางโกดัง บนร่างของเขามีควันลอยแผ่ออกมา โกดังที่จุสินค้าได้เป็นหมื่นตัน ณ ตอนนี้ ก็คลุ้งไปด้วยกลิ่นไหม้เกรียม
รวมถึงแก๊งอิตาลีที่มีอังเดรอยู่ในนั้น สีหน้าแต่ละคนที่มองไปยังร่างของกัวเหล่ยต่างก็เผยแต่เพียงแต่ความตระหนกหวาดกลัว
การได้เห็นกัวเหล่ยตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างอนาถ ทำให้พวกเขาต้องสยบต่อความเกรงกลัว
แม้แต่อังเดรเองก็พรั่นพรึงจนโรคหัวใจแทบกำเริบ
เพราะเขากลัว ว่าเย่เฉินจะใช้วิธีเดียวกันมาต่อกรกับเขาในภายหลัง
และยิ่งกลัวอะไร ก็ยิ่งมาแบบนั้น
ทันใดนั้น เย่เฉินก็ชี้ไปยังอังเดรที่นั่งยองอยู่ตรงแถวแรก พลางเอ่ยอย่างราบเรียบว่า “พั่วจวิน เอาตัวมันไป”
“ครับ” ว่านพั่วจวินหิ้วตัวอังเดรขึ้นด้วยมือข้างเดียวโดยไม่แม้แต่จะหยุดคิด กระทั่งพาไปยังตรงหน้าเย่เฉิน
เย่เฉินหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง พลันเอ่ยต่อว่า “คุณเองก็ไม่ต้องกังวลว่าผมจะกลับคำ เพราะถ้าผมต้องมาผิดคำพูดต่อหน้าเหล่าทหารของสำนักว่านหลงเพราะขยะแบบพวกคุณ งั้นต่อจากนี้ ผมจะเอาอะไรมาทำให้กองทัพหมื่นๆคนของสำนักว่านหลงมาเชื่อใจผมอีกล่ะ?”
อังเดรฟังมาถึงตรงนี้ ก็พลันลอบถอนหายใจ
เขาในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าการเข้าร่วมสำนักว่านหลงจะดีหรือจะร้าย แต่มีสิ่งหนึ่งที่รับประกันได้ นั่นก็คือถ้าเข้าร่วมสำนักว่านหลง ก็จะมีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้
เห็นมากับตาว่ากัวเหล่ยถูกไฟเผาจนเป็นได้แค่ศพไหม้ จะมีอะไรที่สำคัญไปกว่าการมีชีวิตอยู่รอดกัน?
ทว่า ไม่ทันไรสีหน้าของเย่เฉินก็พลันหม่นลง พร้อมเอ่ยเสียงเย็นว่า “แต่คุณต้องจำไว้อย่างหนึ่ง ว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายเพียงครั้งเดียวที่ผมให้คุณ ถ้าคุณปฏิเสธไม่ให้ความร่วมมือ งั้นจุดจบของคุณ ก็จะเป็นเหมือนกัวเหล่ย ผมให้เวลาคุณคิดสิบวินาที”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...