อังเดรได้ยินดังนั้น ยังกล้าระแวงและลังเลอีกสักที่ไหนกัน?
จุดจบของกัวเหล่ย เขาเห็นมันกับตาตั้งแต่ต้นยันจบ สิ่งที่สำคัญที่สุด ณ ตอนนี้ ก็คือการมีชีวิตรอดต่อไป
เขาจึงรีบพยักหน้าตอบทันทีว่า “คุณเย่ ผมตกลง......ผมยอมถวายตัวรับใช้สำนักว่านหลง!”
เย่เฉินพยักหน้า ก่อนปริปากเอ่ยว่า “ผมให้เวลาคุณสิบนาที คุณและลูกน้องของคุณ เอาลิสต์รายชื่อของสมาชิกทุกคนในแก๊งมาให้ผมหนึ่งฉบับ ย้ำอีกครั้ง ว่าชื่อของสมาชิกทุกคน ห้ามขาดหายแม้แต่ตัวอักษรเดียวเด็ดขาด!”
อังเดรไม่กล้าฝืนคำสั่ง รีบเรียกเหล่าหัวหน้าลูกน้องมารวมตัวลิสต์รายชื่อสมาชิกในแก๊งทันที
สิบนาทีผ่านไป ใบรายชื่อหนึ่งฉบับที่มีชื่อสมาชิกกว่าแปดร้อบเจ็ดสิบคนถูกจัดเรียงออกมา
เย่เฉินอ่านดูแล้ว ก็เอ่ยกับอังเดรต่อว่า “นับจากนี้เป็นต้นไป สมาชิกที่มีชื่ออยู่บนลิสต์แต่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ไปบอกให้พวกเขารีบมาที่ท่าเรือเดี๋ยวนี้ ส่วนใครที่ไม่สามารถติดต่อได้ ก็ทำหมายเหตุไว้ตรงหลังชื่อซะ”
อังเดรไม่กล้ามากความอะไร เขารีบนำพวกหัวหน้าลูกน้องโทรศัพท์หาและส่งข้อความเร่งให้ลูกน้องคนอื่นๆมาที่ท่าเรือทันที โดยมีทหารของสำนักว่านหลงคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา
ขณะเดียวกันเย่เฉินก็เรียกว่านพั่วจวิน พลันสั่งว่า “พั่วจวิน นายไปสั่งให้คนของเราออกไปตามหาซะว่าคนที่พวกเขาติดต่อไม่ได้ไปอยู่ไหนกันบ้าง แล้วมัดตัวพวกนั้นกลับมาให้หมดก่อนฟ้าสาง!”
ว่านพั่วจวินตอบอย่างนอบน้อมทันทีว่า “ครับคุณเย่ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”
ก่อนหน้านี้ เย่เฉินได้มอบหมายภารกิจให้กับว่านพั่วจวินอยู่สามอย่าง
ภารกิจแรก ก็คือปกป้องหลี่เสี่ยวเฟินให้ปลอดภัย ขณะเดียวกันก็ต้องกำจัดพวกคนที่หวังร้ายต่อหลี่เสี่ยวเฟินให้หมดสิ้น
“สลบอยู่ครับ” ว่านพั่วจวินอธิบายต่อว่า “พวกเราได้จับคนของมันมาซ้อมทรมานไม่กี่คน จนพวกมันยอมหลุดปากมาว่า เด็กผู้หญิงพวกนี้ถูกฉีดยากดประสาทในปริมาณมาก พรุ่งนี้ก่อนเที่ยงก็จะยังไม่ฟื้นครับ”
เย่เฉินถามต่อว่า “แล้วแผนการเดิมของพวกมันล่ะ?”
ว่านพั่วจวินรีบเอ่ยตอบทันทีว่า “แผนการเดิมของพวกมันก็คือ หลังจากที่ลักพาตัวคุณหลี่แล้วก็ค่อยส่งตัวเด็กผู้หญิงทั้งหกคนไปยังทะเลหลวง ที่นั่นจะมีคนกลางของพวกมันมารับตัวเด็กผู้หญิงที่ถูกส่งไป”
เย่เฉินถามต่ออีกว่า “คนกลางของพวกมันเป็นใคร?”
ว่านพั่วจวินอธิบายว่า “พวกมันเองก็ไม่รู้รายละเอียดว่าคนกลางคือใคร ตัวตนของคนกลางถูกเก็บเป็นความลับ พวกมันมีหน้าที่แค่ส่งคนไปตามที่นัดหมายไว้ แล้วจากนั้นคนกลางค่อยเป็นคนทำการค้ามนุษย์ที่ประเทศอื่น แล้วค่อยให้ส่วนแบ่งกับพวกมันทีหลัง อีกอย่างวิธีการชำระเงินที่ใช้ก็เป็นการโอนผ่านสกุลเงินดิจิทัล ไม่สามารถติดตามตัวได้เลยแม้แต่น้อย”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...