ทันใดนั้น จู่ๆก็มีคนตะโกนพูดขึ้นมาว่า “เหมือนว่าแวนคูเวอร์ 003 กำลังมุ่งเข้ามาใกล้เรา!”
ทุกคนรีบหันไปมองตามผิวน้ำที่มีแสงไฟของเรือสินค้าส่องสว่าง พลันพบว่าเรือลำนั้นอยู่ห่างจากพวกเขาใกล้ขึ้นไม่น้อย
หัวหน้าหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมาด้วยสีหน้าระแวดระวัง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า “แวนคูเวอร์ 003ๆ โปรดหยุดเข้าใกล้เราเดี๋ยวนี้ และอยู่ห่างจากเราอย่างน้อยหนึ่งไมล์ทะเล ไม่อย่างงั้นเราจะยุติการรับมอบในครั้งนี้!”
เย่เฉินยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือตรงหัวเรือ พลางตะโกนเสียงเอ่ยกับว่านพั่วจวินที่อยู่ตรงหน้าประตูห้องโดยสารว่า “เร่งเดินหน้าเต็มกำลัง!”
ว่านพั่วจวินได้ยินดังนั้น ก็รีบพุ่งไปยังห้องควบคุมทันที ก่อนจะดึงคันเร่งเครื่องยนต์จนสุด!
เรือสินค้าที่เดิมถูกขับเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า จู่ๆตัวเครื่องยนต์ก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง พร้อมกับความเร็วเรือที่เพิ่มขึ้นไม่น้อยในพริบตา
คนบนเรือสำราญพลันได้ยินเสียงเครื่องยนต์เรือสินค้าแผดดังลั่นขึ้น หัวหน้ารีบตวาดเสียงใส่วิทยุสื่อสารทันทีว่า “สถานการณ์เปลี่ยน! เร่งถอยเต็มกำลังเดี๋ยวนี้!”
สิ้นเสียง คนขับเรือรีบเร่งเครื่องยนต์จนสุด พลันเกิดเคลื่อนน้ำและฟองน้ำที่ถูกตีขึ้นด้วยใบพัดเรือตรงท้ายเรือ
“คิดจะหนีงั้นเหรอ?”
เห็นอีกฝ่ายกำลังจะหนี เย่เฉินแค่นยิ้มเสียงเย็น ทันใดนั้น เขาก็ปามีดทะลุวิญญาณทั้งสิบชั้นพุ่งไปยังท้ายเรือสุดกำลัง!
แม้แต่เย่เฉินเองก็ไม่รู้ ว่ามีดทะลุวิญญาณสิบชั้นจะสร้างความเสียหายให้กับเรือลำนี้ขนาดไหน ทว่าในสายตาเย่เฉิน คนบนเรือนั่นจะตายหรือไม่เขาก็ไม่รู้สึกเสียดาย ดังนั้น เย่เฉินจึงใช้มีดทะลุวิญญาณทั้งสิบชั้น.....
สามส่วนของปราณทิพย์ในร่างกายถูกมีดทะลุวิญญาณดูดไปในพริบตา สลายเป็นพลังงานแข็งแกร่งที่ยากจะหาสิ่งใดมาเทียบ ก่อนจะพุ่งโจมตีไปที่เรือสำราญลำใหญ่อย่างรวดเร็ว!
พลังแข็งแกร่งพัดผ่านผิวน้ำทะเลไปอย่างไร้สุ้มเสียง
เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งพลันดังขึ้นจากวิทยุสื่อสารว่า “ระเบิดเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น! ทำไมเรือถึงไม่ขยับแล้ว?”
เสียงคนขับเรือพลันตอบกลับมาอย่างร้อนรนว่า “คุณชาย! เรือของพวกผมขยับไม่ได้เลยในตอนนี้! รู้สึกอาจจะเป็นเพราะเครื่องยนต์ถูกระเบิด!”
ชายหนุ่มตวาดเสียงแปลกใจทันทีว่า “โธ่เว้ย ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?! เราถูกลอบโจมตีงั้นเหรอ?”
หัวหน้าที่อยู่บนดาดฟ้าเรือรีบตอบกลับมาว่า “คุณชาย หากระเบิดเมื่อกี้เกิดจากการโจมตีจากภายนอกจริงๆ งั้นอย่างน้อยก็ต้องเป็นพวกอาวุธบาซูก้า RPG เท่านั้นถึงจะเป็นไปได้ แต่เราไม่เห็นอาวุธอะไรที่โจมตีเราเลย”
หัวหน้าคนนี้ เคยเป็นทหารฝึกอยู่ในกองทัพมาก่อนหลายปี ประสบการณ์การรบโชกโชนเป็นอย่างมาก จากความรู้ความเชี่ยวชาญของเขา ระเบิดเมื่อครู่นี้ ความรุนแรงนั้นมากกว่าปืนไรเฟิลต่อต้านวัสดุทั่วไปด้วยซ้ำ ต้องเป็นพวกอาวุธบาซูก้าเท่านั้นจึงจะเป็นไปได้
ทว่า บนผืนทะเลมืดมิด หากอีกฝ่ายยิงบาซูก้า ก็เท่ากับยิงประทัดดอกไม้ไฟลูกใหญ่ ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้ตัวเด็ดขาด

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...