ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3960
ทว่าก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุระเบิด ตาของเขาเองก็จดจ้องไปที่เรือสินค้าน่าสงสัยลำนั้นอยู่ตลอดเวลา เขาไม่สังเกตถึงวี่แววที่อีกฝ่ายจะใช้อาวุธโจมตีพวกเขาเลย
ขณะที่เขากำลังประหลาดใจนั้น จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าตรงส่วนท้ายของลำเรือจมดิ่งลงเล็กน้อย และส่วนหัวเรือเองก็ตั้งมุมเชิดขึ้นด้วยเช่นกัน
การเปลี่ยนแปลงอันน้อยนิดกลับทำให้ใจเขากระตุกขึ้นมาทันที เขาเดา ว่าสาเหตุที่ทำให้ท้ายเรือจมลงต้องเป็นเพราะเกิดจากระเบิดเมื่อกี้นี้แน่ๆ ทำให้น้ำเริ่มท่วมเข้ามาในเรือจากส่วนท้ายของลำเรือ!
อีกอย่าง สถานการณ์ต้องสาหัสอย่างมากแน่นอน จึงทำให้ท้ายเรือเริ่มค่อยๆจมลง
ถ้าปล่อยให้น้ำไหลเข้ามาแบบนี้ต่อไป งั้นท้ายเรือก็จะยิ่งจมลงเรื่อยๆ หัวเรือก็จะเชิดสูงขึ้น จนกระทั่งเรือทั้งลำจมดิ่งลงไปในน้ำทะเลด้วยมุมตั้งฉากเก้าสิบองศา!
ทันใดนั้นเอง ก็มีเจ้าหน้าที่ที่ดูแลส่วนภายในลำเรือตะโกนเสียงใส่วิทยุสื่อสารว่า “แย่แล้ว! ท้ายเรือถูกระเบิดจนมีหลุมใหญ่ น้ำทะเลไหลเข้ามาข้างในแล้ว!”
หัวหน้าสีหน้าเปลี่ยนทันที ก่อนจะตะโกนตอบกลับไปว่า “ทุกคนใส่เสื้อชูชีพและออกจากเรือเดี๋ยวนี้! พวกทหารเตรียมตัวให้พร้อม! เหล่าเฉินปล่อยเรือชูชีพ ทิ้งเรือลำนี้ซะ!”
สิ้นเสียง คนบนเรือทั้งหมดสิบกว่าคนก็ตกอยู่ในความตระหนกแตกตื่นทันที!
แม้ว่าคนส่วนใหญ่ในพวกเขาจะเป็นบอดี้การ์ดที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ทว่าพวกเขากลับไม่เคยเผชิญสถานการณ์ที่อันตรายเยี่ยงนี้มาก่อน หลายคนจึงตั้งตัวรับมือไม่ถูก
ทหารนับยี่สิบกว่านายถือปืนไรเฟิลจู่โจมไปที่ดาดฟ้าเรือ พวกเขาต่างจดจ้องไปยังเรือสินค้าที่ใกล้เข้ามาอย่างระวังระคนประหม่า ท่าทางพร้อมตั้งรับการโจมตีอยู่ตลอดเวลา
อีกฝ่ายดูท่าจะยอมฟังคำแนะนำของหัวหน้าแล้ว ทว่าก็ยังคงสบถด่าว่า “โธ่เว้ย ออกเรือกับพวกแกครั้งแรก ก็ต้องมาเจอเรือจมแบบนี้ อัปมงคลสิ้นดี!”
ไม่นานก็มีชายหนุ่มลูกครึ่งเอเชียแต่งตัวหรูหราวิ่งออกมาจากห้องโดยสาร
ทหารสองสามนายวิ่งเข้าไปอารักขา เพียงชั่วครู่เขาก็มาถึงทางด้านขวาของลำเรือ ส่วนสรั่งเรือที่อยู่ทั้งสองฝั่งก็กำลังเตรียมปล่อยเรือชูชีพสองลำที่อยู่บนเรือลงสู่ผิวน้ำ
หัวหน้าเห็นเรือสินค้ายิ่งใกล้เข้ามาทุกที พลันตะโกนเอ่ยว่า “พวกนายเร่งมือหน่อย! อีกเดี๋ยวก็จะไม่ทันแล้ว!”
สรั่งเรือได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งรีบร้อนจนมือไม้แทบพันกัน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...