เรือชูชีพสองลำนี้ ปกติแล้วจะไม่เหมือนของเรือสินค้าที่แขวนอยู่บนผนังทั้งสองข้างของลำเรือ แต่เพราะต้องการคงรูปลักษณ์ภายนอกที่สวยงามของตัวเรือสำราญ ก็เลยต้องเก็บซ่อนไว้ใต้ดาดฟ้าเรือ เมื่อถึงคราวที่ต้องใช้ ก็ต้องเปิดฝาดาดฟ้าเรือออกก่อน จากนั้นค่อยใช้ปั้นจั่นยกของชนิดพิเศษยกเรือชูชีพขึ้นมา จึงจะสามารถนำไปปล่อยลงสู่ผิวน้ำจากทั้งสองข้างของลำเรือได้
ดังนั้น ขั้นตอนทั้งหมดที่ว่ามาอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสองสามนาที
ถ้าในตอนปกติ หากประสบเหตุฉุกเฉินขึ้นมาจริงๆ เวลาสองสามนาทีในการปล่อยเรือชูชีพก็ถือว่าเพียงพอ
ทว่า เรือสินค้าของฝั่งเย่เฉิน ตอนนี้อยู่ห่างจากพวกเขาเพียงแค่ร้อยกว่าเมตรแล้ว พวกเขาแทบจะไม่มีเวลาที่เพียงพอในการปล่อยเรือชูชีพก่อนที่เรือสินค้าจะพุ่งเข้ามาเลยด้วยซ้ำ
หัวหน้าเห็นเวลาลดเหลือน้อยลงไปทุกที พลันรีบตวาดเสียงใส่เครื่องสื่อสารไปยังฝั่งตรงข้ามอีกครั้งว่า “แวนคูเวอร์ 003 ฉันขอเตือนอีกครั้ง เรือของพวกนายต้องอยู่ห่างจากเราในระยะหนึ่งไมล์ทะเลขึ้นไป! หยุดเข้าใกล้เรือของเราเดี๋ยวนี้ หากยังเข้าใกล้ต่อไป ทางเราจะยิงตอบโต้ทันที!”
เรือสินค้า ณ เวลานี้อยู่ห่างจากอีกฝ่ายในระยะไม่ถึงห้าร้อยเมตร ว่านพั่วจวินเอาเครื่องสื่อสารมายังตรงหัวเรือ เห็นเพียงเย่เฉินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างใจเย็น พลันรีบเอ่ยถามอย่างนอบน้อมว่า “คุณเย่ เราจะเอายังไงกันต่อดีครับ?”
เย่เฉินเอ่ยเสียงเรียบว่า “จากนี้ไปก็ฝากพวกนายแล้วกัน ฉันมีเงื่อนไขสามอย่าง หนึ่ง ห้ามปล่อยใครไปเด็ดขาด สอง กำจัดคนที่มีอาวุธอยู่ในมือไปให้หมด สาม ไว้ชีวิตสองสามคนเอาตัวขึ้นมาสอบปากคำ”
ว่านพั่วจวินพยักหน้า ก่อนจะประสานมือคารวะแล้วเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “คุณเย่ไว้ใจได้ ผมจะลุล่วงภารกิจแน่นอน!”
เรือสำราญของอีกฝ่ายสูญเสียแรงขับเคลื่อนไปหมดแล้ว สำหรับว่านพั่วจวิน รวมทั้งยอดฝีมืออีกสิบคนของสำนักว่านหลง การจะต่อกรกับทหารของอีกฝ่ายนั้นย่อมถือเป็นเรื่องง่ายดาย
เย่เฉินพยักหน้า ก่อนจะชี้ไปยังชายหนุ่มที่ถูกคนมากมายปกป้อง พลางเอ่ยว่า “ฉันว่าเจ้านั่นดูท่าจะไม่ใช่คนธรรมดา ต้องจับเป็นมาให้ได้!”
เดิมที อุปสรรคเพียงหนึ่งเดียวของว่านพั่วจวินและทหารนายอื่นๆของสำนักว่านหลง ก็คือเรือสำราญของอีกฝ่ายนั้นรวดเร็วกว่าพวกเขาไปมากโข แม้ว่าพวกเขาทุกคนต่างก็เป็นยอดฝีมือบู๊ แต่ถ้าไม่มีจังหวะและโอกาสสู้ในระยะประชิด สุดท้ายก็ทำได้เพียงมองพวกมันหนีไปต่อหน้าต่อตา
ทหารบางนายเห็นเรือสินค้ากำลังพุ่งชนเข้ามา กำลังคิดจะยกปืนขึ้นยิง ทันใดนั้นได้ยินเสียงสั่งเตือนของหัวหน้า ก็พลันรีบจับราวที่อยู่สองข้างบนดาดฟ้าเรือทันที
การกระแทกมุมเก้าสิบองศาแบบนี้ของอีกฝ่าย ไม่ต้องคิดก็รู้ ว่าสามารถทำให้เรือสำราญถูกชนจนกระเด็นจนออกไปไกลบนท้องทะเล ถึงเวลาถ้าไม่หาอะไรจับดีๆ คนก็อาจจะพลัดตกลงไปในทะเลก็ได้!
สักพัก เรือสินค้าก็พุ่งชนท้ายเรือที่ยังคงมีไฟลุกโชน พลันทำให้ท้ายเรือของเรือสำราญสะบัดหางเป็นเส้นครึ่งวงกลมบนผิวน้ำ
แรงกระแทกที่รุนแรงนี้ทำให้คนบนดาดฟ้าเรือสิบกว่าคนตกลงไปในทะเล ชายหนุ่มที่ยังอยู่ในความคุ้มครองของหลายคน ก็ฝืนพยุงตัวได้ในการกระแทกครั้งนี้ แต่ก็รู้สึกวิงเวียนโลกหมุนจนลุกยืนไม่ได้
สรั่งเรือที่เดิมคิดจะปล่อยเรือชูชีพ และเพิ่งจะยกเรือชูชีพขึ้นมาจากใต้ดาดฟ้าเรือได้ไม่ทันไร ก็ถูกแรงกระแทกทำให้เรือชูชีพที่อยู่ทางด้านขวาพลัดตกลงไปในทะเล แต่เพราะยังมีลวดเหล็กยึดตัวลำเรือเอาไว้ เลยทำให้สปีดโบ๊ทกระเด็นออกไปทั้งอัน ตามด้วยกระแทกลงบนด้านขวาของเรือสำราญ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...