เรือชูชีพสองลำนี้ ปกติแล้วจะไม่เหมือนของเรือสินค้าที่แขวนอยู่บนผนังทั้งสองข้างของลำเรือ แต่เพราะต้องการคงรูปลักษณ์ภายนอกที่สวยงามของตัวเรือสำราญ ก็เลยต้องเก็บซ่อนไว้ใต้ดาดฟ้าเรือ เมื่อถึงคราวที่ต้องใช้ ก็ต้องเปิดฝาดาดฟ้าเรือออกก่อน จากนั้นค่อยใช้ปั้นจั่นยกของชนิดพิเศษยกเรือชูชีพขึ้นมา จึงจะสามารถนำไปปล่อยลงสู่ผิวน้ำจากทั้งสองข้างของลำเรือได้
ดังนั้น ขั้นตอนทั้งหมดที่ว่ามาอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสองสามนาที
ถ้าในตอนปกติ หากประสบเหตุฉุกเฉินขึ้นมาจริงๆ เวลาสองสามนาทีในการปล่อยเรือชูชีพก็ถือว่าเพียงพอ
ทว่า เรือสินค้าของฝั่งเย่เฉิน ตอนนี้อยู่ห่างจากพวกเขาเพียงแค่ร้อยกว่าเมตรแล้ว พวกเขาแทบจะไม่มีเวลาที่เพียงพอในการปล่อยเรือชูชีพก่อนที่เรือสินค้าจะพุ่งเข้ามาเลยด้วยซ้ำ
หัวหน้าเห็นเวลาลดเหลือน้อยลงไปทุกที พลันรีบตวาดเสียงใส่เครื่องสื่อสารไปยังฝั่งตรงข้ามอีกครั้งว่า “แวนคูเวอร์ 003 ฉันขอเตือนอีกครั้ง เรือของพวกนายต้องอยู่ห่างจากเราในระยะหนึ่งไมล์ทะเลขึ้นไป! หยุดเข้าใกล้เรือของเราเดี๋ยวนี้ หากยังเข้าใกล้ต่อไป ทางเราจะยิงตอบโต้ทันที!”
เรือสินค้า ณ เวลานี้อยู่ห่างจากอีกฝ่ายในระยะไม่ถึงห้าร้อยเมตร ว่านพั่วจวินเอาเครื่องสื่อสารมายังตรงหัวเรือ เห็นเพียงเย่เฉินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างใจเย็น พลันรีบเอ่ยถามอย่างนอบน้อมว่า “คุณเย่ เราจะเอายังไงกันต่อดีครับ?”
เย่เฉินเอ่ยเสียงเรียบว่า “จากนี้ไปก็ฝากพวกนายแล้วกัน ฉันมีเงื่อนไขสามอย่าง หนึ่ง ห้ามปล่อยใครไปเด็ดขาด สอง กำจัดคนที่มีอาวุธอยู่ในมือไปให้หมด สาม ไว้ชีวิตสองสามคนเอาตัวขึ้นมาสอบปากคำ”
ว่านพั่วจวินพยักหน้า ก่อนจะประสานมือคารวะแล้วเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “คุณเย่ไว้ใจได้ ผมจะลุล่วงภารกิจแน่นอน!”
เรือสำราญของอีกฝ่ายสูญเสียแรงขับเคลื่อนไปหมดแล้ว สำหรับว่านพั่วจวิน รวมทั้งยอดฝีมืออีกสิบคนของสำนักว่านหลง การจะต่อกรกับทหารของอีกฝ่ายนั้นย่อมถือเป็นเรื่องง่ายดาย
เย่เฉินพยักหน้า ก่อนจะชี้ไปยังชายหนุ่มที่ถูกคนมากมายปกป้อง พลางเอ่ยว่า “ฉันว่าเจ้านั่นดูท่าจะไม่ใช่คนธรรมดา ต้องจับเป็นมาให้ได้!”
เดิมที อุปสรรคเพียงหนึ่งเดียวของว่านพั่วจวินและทหารนายอื่นๆของสำนักว่านหลง ก็คือเรือสำราญของอีกฝ่ายนั้นรวดเร็วกว่าพวกเขาไปมากโข แม้ว่าพวกเขาทุกคนต่างก็เป็นยอดฝีมือบู๊ แต่ถ้าไม่มีจังหวะและโอกาสสู้ในระยะประชิด สุดท้ายก็ทำได้เพียงมองพวกมันหนีไปต่อหน้าต่อตา
ทหารบางนายเห็นเรือสินค้ากำลังพุ่งชนเข้ามา กำลังคิดจะยกปืนขึ้นยิง ทันใดนั้นได้ยินเสียงสั่งเตือนของหัวหน้า ก็พลันรีบจับราวที่อยู่สองข้างบนดาดฟ้าเรือทันที
การกระแทกมุมเก้าสิบองศาแบบนี้ของอีกฝ่าย ไม่ต้องคิดก็รู้ ว่าสามารถทำให้เรือสำราญถูกชนจนกระเด็นจนออกไปไกลบนท้องทะเล ถึงเวลาถ้าไม่หาอะไรจับดีๆ คนก็อาจจะพลัดตกลงไปในทะเลก็ได้!
สักพัก เรือสินค้าก็พุ่งชนท้ายเรือที่ยังคงมีไฟลุกโชน พลันทำให้ท้ายเรือของเรือสำราญสะบัดหางเป็นเส้นครึ่งวงกลมบนผิวน้ำ
แรงกระแทกที่รุนแรงนี้ทำให้คนบนดาดฟ้าเรือสิบกว่าคนตกลงไปในทะเล ชายหนุ่มที่ยังอยู่ในความคุ้มครองของหลายคน ก็ฝืนพยุงตัวได้ในการกระแทกครั้งนี้ แต่ก็รู้สึกวิงเวียนโลกหมุนจนลุกยืนไม่ได้
สรั่งเรือที่เดิมคิดจะปล่อยเรือชูชีพ และเพิ่งจะยกเรือชูชีพขึ้นมาจากใต้ดาดฟ้าเรือได้ไม่ทันไร ก็ถูกแรงกระแทกทำให้เรือชูชีพที่อยู่ทางด้านขวาพลัดตกลงไปในทะเล แต่เพราะยังมีลวดเหล็กยึดตัวลำเรือเอาไว้ เลยทำให้สปีดโบ๊ทกระเด็นออกไปทั้งอัน ตามด้วยกระแทกลงบนด้านขวาของเรือสำราญ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...