เรือชูชีพที่อยู่ทางด้านซ้ายก็ตกกระแทกลงบนดาดฟ้าเรือ ทำให้ลำเรือนั้นพลันถูกหักออกเป็นท่อน
ทีนี้ เรือชูชีพก็ใช้การไม่ได้ทั้งสองลำ
คนพวกนี้อยากหนีก็ไม่โอกาสได้หนีอีกแล้ว
และ ณ วินาทีที่แรงระแทกได้หยุดลง ว่านพั่วจวินก็ออกคำสั่ง ทหารสิบนายของสำนักว่านหลงตามไปกับเขา ถืออาวุธปืนกระโดดจากเรือสินค้าไปยังดาดฟ้าเรืออีกฝั่งอย่างว่องไว ตามด้วยเสียงปืนที่ดังลั่นขึ้น!
ทหารของสำนักว่านหลงต่างก็เป็นยอดฝีมือบู๊ อีกทั้งยังเคยผ่านการฝึกที่แสนโหดในกองทัพมาก่อน แม้กระทั่งบนเรือที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงก็สามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคง ยกปืนขึ้นมายิงก็ไม่ได้รับผลกระทบอะไรแม้แต่น้อย
ดังนั้น บอดี้การ์ดของอีกฝ่ายที่มีอาวุธอยู่ในมือก็พลันถูกกระสุนเจาะหัวทั้งหมดภายในเวลาเพียงสิบกว่าวินาที!
ส่วนหัวหน้าของพวกเขาก็ถูกว่านพั่วจวินพุ่งตัวเข้ามาบีบคอทันทีที่เขาเล็งปากกระบอกปืนไปที่ว่านพั่วจวิน
หัวหน้าเอ่ยปากพูดอย่างลำบากด้วยความสะพรึงกลัวว่า “นาย......นายเป็นยอดฝีมือบู๊งั้นเหรอ?!”
ว่านพั่วจวินพยักหน้า พลันเอ่ยยิ้มๆว่า “นายก็ไม่เลว ดูเหมือนว่าก็ใกล้จะบรรลุเป็นนักบู๊สามดาวแล้วนี่”
หัวหน้าตะลึงตกใจ รีบเอ่ยทันทีว่า “รุ่นพี่ดูแข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมต้องมาก้มหัวรับใช้แก๊งอิตาลีกระจอกนี่ด้วย?”
ว่านพั่วจวินเอ่ยกลับยิ้มๆ “ใครบอกว่าฉันรับใช้แก๊งอิตาลี? นายหัวของฉัน แข็งแกร่งเหนือกว่าฉันเป็นหลายเท่า แก๊งอิตาลีนี่ ก็แค่เศษธุลีเท่านั้น”
พูดไปพลาง ว่านพั่วจวินก็มองเขาอย่างสนใจ ก่อยเอ่ยถามว่า “ว่าแต่นายเถอะ ในเมื่อเป็นนักบู๊ ทำไมต้องมาทำเรื่องชั่วๆกับสวะค้ามนุษย์พวกนี้ด้วย?”
หัวหน้าได้ยินดังนั้น ก็หลุบตาลงด้วยความละอายใจทันที
เมื่อเห็นลูกน้องถูกกระสุนยิงศีรษะล้มลงทีละคน ชายหนุ่มก็ตื่นกลัวจนตัวสั่นไปทั้งร่าง พลันล้มนั่งลงบนดาดฟ้าเรือ ใช้ขากระเถิบถอยไปข้างหลังอย่างตระหนก
ตอนนี้ว่านพั่วจวินมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว
ชายหนุ่มมองว่านพั่วจวินด้วยแววตาสิ้นหวัง ก่อนจะเอ่ยว่า “ฉัน......ฉันคือคุณชายสามตระกูลเฉียวของอเมริกา ถ้าแกกล้าฆ่าฉัน ตระกูลเฉียวไม่มีวันปล่อยพวกแกไปแน่......”
ว่านพั่วจวินยิ้มขำ พลางเอ่ยตอบว่า “มันเป็นเทรนด์หรือไงที่ต้องบอกชื่อแซ่ตระกูลตัวเองตั้งแต่เจอกันครั้งแรก? งั้นดี มาทำความรู้จักกันสักหน่อย ฉันคือว่านพั่วจวินแห่งสำนักว่านหลง”
ทันทีที่ชายหนุ่มได้ยินคำว่าสำนักว่านหลงและว่านพั่วจวิน ก็พลันเหมือนถูกสายฟ้าฟาด ใบหน้าเต็มไปด้วยความสะพรึงกลัว
เขาต้องเคยได้ยินชื่อของว่านพั่วจวินอยู่แล้ว เขารู้ว่าว่านพั่วจวินคือประมุขของสำนักว่านหลง แต่เขากลับไม่อยากจะเชื่อ ว่าคนที่แข็งแกร่งแบบว่านพั่วจวิน จะมาลงมือกับเขาได้

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...