ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3964

เย่เฉินพยักหน้า เขามองเฉียวเฟยหยู่แล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า “ในเมื่อสินทรัพย์ตระกูลแกก็มีถึงตั้งแสนล้าน แล้วทำไมแกถึงยังต้องมาทำเรื่องชั่วช้าผิดศีลธรรมแบบนี้ด้วย? หรือทำเพราะมันน่าตื่นเต้นเร้าใจหรือไง?”

เฉียวเฟยหยู่ร้องไห้เอ่ยว่า “ไม่ใช่......ผมไม่ได้เป็นคนทำ......ผมก็แค่ออกทะเลมารับคนคนหนึ่งแทนพี่ชายผมเท่านั้น......เรื่องอื่นๆผมไม่รู้อะไรเลย......”

เย่เฉินเอ่ยถามเสียงเย็นว่า “พี่นายให้นายมารับใคร?”

เฉียวเฟยหยู่ไม่กล้าปิดบัง รีบเอ่ยตอบว่า “ในเอกสารที่แก๊งอิตาลีส่งมาในครั้งนี้ มีเด็กผู้หญิงที่ชื่อหลี่เสี่ยวเฟินคนหนึ่ง พี่ชายผมให้ผมมารับเธอไปที่นิวยอร์ก......”　

เย่เฉินได้ยินจากแก๊งอิตาลีมาก่อนแล้วว่าอีกฝ่ายจะใช้เรือมารับคนที่นี่ น่าจะเป็นเพราะมีคนใหญ่คนโตสักคนถูกใจหนึ่งในเด็กผู้หญิงที่จะถูกส่งมาในครั้งนี้

ตอนนี้ได้ยินเฉียวเฟยหยู่เอ่ยชื่อหลี่เสี่ยวเฟิน ก็พลันนึกว่าพี่ชายเขาต้องคิดมิดีมิร้ายกับหลี่เสี่ยวเฟินแน่ ๆ

เย่เฉินจึงเล็งปากกระบอกปืนไปที่กลางศีรษะของเฉียวเฟยหยู่ พลางเอ่ยถามว่า “ตระกูลเฉียวของพวกนายไม่ใช่ว่าอยู่ซีแอตเทิลหรือไง? ทำไมพี่ชายนายต้องให้นายส่งหลี่เสี่ยวเฟินไปที่นิวยอร์กด้วย? ซีแอตเทิลถึงนิวยอร์ก เส้นทางครอบคลุมทั้งอเมริกา อย่างต่ำก็สี่พันกิโลเมตร นี่มันไม่อ้อมไกลไปแล้วหรือไง?”

เฉียวเฟยหยู่เอ่ยตอบทันควันว่า “เขาบอกผมมาว่ามีคนใหญ่คนโตคนหนึ่งในนิวยอร์กอยากได้ตัวหลี่เสี่ยวเฟินคนนั้น อีกฝ่ายต้องการให้พี่ชายผมรีบส่งคนไปให้เร็วที่สุด ฉะนั้นพี่ผมเลยให้ผมมารับคนที่นี่ รวมทั้งให้ผมรับผิดชอบเรื่องทดสอบด้วย......”

“ทดสอบ?!” เย่เฉินง้างฝ่ามือตบหน้าเฉียวเฟยหยู่เต็มแรง จนฟันเขาร่วงเจ็ดแปดซี่ ก่อนจะตวาดเสียงถามว่า “แกยังต้องเป็นคนทดสอบอีกงั้นเหรอ? แกอยากตายมากนักใช่ไหม?”

เฉียวเฟยหยู่ร้องไห้เอ่ยอธิบายทันทีว่า “ไม่ใช่แบบที่คุณคิด......ทดสอบที่ว่า ก็คือให้ผมดูรูปลักษณ์หน้าตาตัวจริงของหลี่เสี่ยวเฟิน ว่าเหมือนอย่างในรูปถ่ายหรือเปล่า ถ้าตัวจริงไม่ต่างอะไรจากรูปถ่าย ก็ให้ผมติดต่อเขาทันที เขาก็จะส่งเครื่องบินทะเลมารับหลี่เสี่ยวเฟินคนนั้นไปที่นิวยอร์ก......”

พูดเสร็จ เขาก็สะอื้นเอ่ยต่ออย่างน้อยใจว่า “ปกติถ้าเป็นผู้หญิงของคนใหญ่คนโต ผมก็ไม่มีทางกล้าแตะมั่วซั่วหรอก......”

“อันนี้......อันนี้......”เฉียวเฟยหยู่ตะกุกตะกักขึ้นมาทันที

เย่เฉินเห็นเขาอืดอาดไม่พูดสักที พลันเหยียบตรงแผลขาขวาของเขา ถามเสียงขู่ว่า “จะพูดหรือไม่พูด?”

เฉียวเฟยหยู่เจ็บจนสูดปากร้อง รีบเอ่ยตอบทันทีว่า “ผมพูด......ผมพูด......”

จากนั้น ก็เอ่ยเสียงสั่นว่า “พี่ชายผมเขา......เขาต้องการสร้างคอนเนคชั่นกับพวกชนชั้นสูงสุดในอเมริกามานานแล้ว ดังนั้น......ดังนั้นเขาก็เลยสร้างห่วงโซ่อุปทานหนึ่งขึ้นมา......”

เย่เฉินขมวดคิ้วถาม “ห่วงโซ่อุปทานแบบไหน? สนองความต้องการอะไร?! ผู้หญิงงั้นเหรอ?”