ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3971

เดิมทีเย่เฉินเคยคิดว่าจะไม่ให้หลี่เสี่ยวเฟินกลับประเทศชั่วคราว เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็นจุดสนใจ แต่หลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้ว เขารู้สึกว่าตอนนี้แวนคูเวอร์ ปลอดภัยที่สุดสำหรับหลี่เสี่ยวเฟิน

ตอนนี้เย่เฉินมองคลอเดียที่อยู่ข้างๆ พูดกำชับว่า “คลอเดีย เธอมีความสามารถในการจัดการเรื่องต่างๆ เชี่ยวชาญกว่าเสี่ยวเฟิน ต่อไปเธออยู่ข้างกายเสี่ยวเฟิน ต้องช่วยตัดสินใจให้มากๆ นะ”

คลอเดียรีบพูดอย่างนอบน้อม “ได้เลยค่ะพี่เย่เฉิน ฉันเข้าใจแล้ว......คุณวางใจได้เลย ถ้ามีความจำเป็น ฉันจะช่วยพี่เสี่ยวเฟินคิดอย่างถี่ถ้วน”

เย่เฉินพยักหน้าแล้วพูดว่า “ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าอยากกลับไปเรียนอีกครั้ง ฉันว่าตอนนี้โอกาสก็พอเหมาะแล้ว ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกฉันได้”

คลอเดียรีบส่ายหน้า “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะพี่เย่เฉิน ฉันยังมีทะเบียนนักเรียนตอนมัธยมปลาย สามารถกลับไปเรียนได้ตลอดเวลาค่ะ”

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ แล้วกำชับว่า “ฉันว่าเธอดูมีความสามารถนะ ตอนนี้กัวเหล่ยตายแล้ว ต่อไปแก๊งอิตาลีจะสร้างความลำบากอะไรให้เธอไม่ได้อีก ต่อไปถ้าโดนรังแกในโรงเรียน ก็ไม่ต้องอดทนอีก รังแกตอบกลับไปได้เลย ถ้ามีปัญหาที่แก้ไขไม่ได้ ก็มีสำนักว่านหลงคอยช่วยเธออยู่”

“ฉันเข้าใจแล้วพี่เย่เฉิน......ขอบคุณค่ะ......” คลอเดียขอบตาแดงก่ำ เธอพยักหน้าเบาๆ น้ำตาหยดโตไหลลงมาเมื่อพยักหน้า

เย่เฉินหันไปมองว่านพั่วจวิน แล้วถามว่า “พั่วจวิน ถ้าน้องสาวคนนี้ของฉันเจออะไรลำบากจนแก้ไขไม่ได้ในโรงเรียน พวกนายต้องให้ความช่วยเหลือทันที”

ว่านพั่วจวินพูดทันทีว่า “วางใจได้เลยคุณเย่ ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย จะรีบส่งคนไปเพิ่มที่แคนาดาครับ”

“โอเค!” เย่เฉินพยักหน้าอย่างพอใจ เห็นขอบฟ้าเริ่มสว่างและมีแสงจากดวงอาทิตย์ จึงพูดว่า “ฟ้าใกล้สว่างแล้ว เรากลับกันเถอะ”

......

ตอนนี้ป้าหลี่กำลังรออยู่ที่บ้านอย่างเป็นกังวล

เย่เฉินจึงพูดว่า “ป้าหลี่ รอให้เรื่องนี้ผ่านไปแล้ว คุณกับเสี่ยวเฟินกลับประเทศเถอะ ผมจะให้คนซื้อบ้านให้คุณกับเสี่ยวเฟินที่เมืองจินหลิง ถ้าเสี่ยวเฟินอยากทำธุรกิจ ผมจะให้คนลงทุนให้เธอที่เมืองจินหลิง”

เมื่อหลี่เสี่ยวเฟินได้ยิน สีหน้าของเธอทั้งดีใจและตกใจ

เธออยากกลับประเทศมาก ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น หลังจากกลับประเทศ อย่างน้อยก็จะได้เจอเย่เฉินบ่อยๆ

ไม่เหมือนอยู่แคนาดา ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งนี้ตัวเองเจออันตราย คงยากที่จะได้เจอเย่เฉิน

แต่ทันใดนั้น ป้าหลี่รีบโบกมือทันที “ไม่ได้ๆๆ......พ่อบ้านถังให้เรามาอยู่ที่แคนาดา ต้องลำบากและใช้เงินเป็นจำนวนมาก เราจะสร้างความลำบากให้พวกคุณอีกได้ยังไง......”