เมื่อพูดถึงตรงนี้ ป้าหลี่อดถอนหายใจไม่ได้ พูดอย่างหดหู่ว่า “อันที่จริง ทั้งสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า คนที่โดนปิดหูปิดตา ไม่ใช่แค่คุณคนเดียว ฉันก็เหมือนกัน ตอนนั้นคนงานทั้งหมดในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า มีเพียงฉันคนเดียวที่สมัครเข้ามา คนอื่นไม่แตกต่างกัน ล้วนเป็นคนที่พ่อบ้านถังจัดเอาไว้ อีกทั้งส่วนใหญ่ยังเป็นลูกน้องเก่าของพ่อคุณ......”
เมื่อเย่เฉินได้ยิน อดถอนหายใจไม่ได้ จากนั้นจึงพูดว่า “ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง......ขอบคุณครับป้าหลี่! ที่ดูแลผมมาหลายปีขนาดนี้ ทำให้คุณกับพ่อบ้านถังหนักใจแล้ว!”
ป้าหลี่รีบโบกมือพัลวัน แล้วพูดว่า “อย่าพูดอย่างนี้ ฉันดูแลคุณเพราะหน้าที่ เป็นสิ่งที่ควรทำ อีกทั้งหลังจากฉันป่วย ถ้าไม่ใช่เพราะการช่วยเหลือของคุณกับพ่อบ้านถัง ฉันจะไปเย่นจิง และได้โอกาสรับการรักษาที่ดีที่สุดได้ยังไง......อีกอย่าง คนอื่นเป็นโรคไตวาย ล้วนปลูกถ่ายไตแค่ข้างเดียว ส่วนฉันปลูกถ่ายไตสองข้าง อันที่จริง คนที่ควรขอบคุณ ควรเป็นฉัน!”
เย่เฉินนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบพูดว่า “ป้าหลี่ ผมจับชีพจรให้คุณดีกว่า! ดูว่าตอนนี้ร่างกายคุณเป็นอย่างไรบ้าง”
หลี่เสี่ยวเฟินที่อยู่ข้างๆ ถามอย่างแปลกใจ “พี่เย่เฉิน......คุณจับชีพจรเป็นตั้งแต่เมื่อไรกัน”
เย่เฉินหัวเราะแล้วพูดว่า “ฉันทำอะไรเป็นหลายอย่างมาก จะให้รายงานเธอทุกอย่างได้ยังไง”
เมื่อก่อนตอนที่ป้าหลี่อยู่เมืองจินหลิง เคยได้ยินความสามารถของเย่เฉินมาบ้าง ถึงกระทั่งที่มีคนเรียกเขาว่าอาจารย์เย่ ดังนั้นจึงไม่ได้สงสัย และยื่นมือไปตรงหน้าเย่เฉิน
เย่เฉินใช้นิ้ววางลงบนชีพจรของป้าหลี่เบาๆ ใช้ปราณทิพย์เล็กน้อย รับรู้ได้ว่าสภาพร่างกายของป้าหลี่ ไม่ต่างจากคนที่มีสุขภาพดีเลย สภาพไตทั้งสองข้างก็ดีมาก
แต่ภายใต้การรับรู้ของปราณทิพย์ พอรับรู้ได้รางๆ ว่าร่างกายกับไตทั้งสองข้าง มีอาการต่อต้านกันเล็กน้อย ดูเหมือนจะเป็นการต่อต้านจากการปลูกถ่ายอวัยวะ แต่อาการต่อต้านนี้เล็กน้อยมาก น่าจะเป็นฤทธิ์ของยาต้าน
ใน 3-5 ปีนี้ สภาพร่างกายของป้าหลี่จะดีขึ้นเรื่อยๆ คนก็จะเด็กลงเรื่อยๆ ฤทธิ์ยาโดยรวม ไม่ได้ด้อยไปกว่ายาอายุวัฒนะ
แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ เท่ากับว่าจะยืดเวลาการปลดปล่อยฤทธิ์ยาอายุวัฒนะ จากภายในห้านาที เป็น 3-5 ปี
เมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นตัวเอง หรือคนข้างกาย ก็จะไม่มีใครเห็นได้อย่างชัดเจน แค่รู้สึกว่าคนคนนี้ ยิ่งอยู่ยิ่งเด็กลงเท่านั้น
เมื่อจัดการเรียบร้อย เย่เฉินหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ป้าหลี่ การฟื้นตัวของร่างกายคุณดีมาก แต่ผมมีข้อแนะนำอย่างหนึ่ง ต่อไปไม่ต้องกินยาต้านอีกแล้ว ร่างกายคุณไม่เหมือนร่างกายคนอื่น ร่างกายคุณเข้ากันได้ดีกับไตที่ปลูกถ่าย ถ้ากินยาต้านเป็นเวลานาน จะส่งผลระยะยาวกับร่างกายคุณ ผมแนะนำว่าตั้งแต่วันนี้ให้เริ่มหยุดยาก่อน สังเกตดูว่าหลังจากหยุดกินยา ร่างกายรู้สึกดีกว่าเดิมหรือเปล่า ถ้าใช่ ก็ให้เลิกกินยาเลย”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...