ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3974
ป้าหลี่เชื่อคำพูดเย่เฉินอย่างไร้ข้อสงสัย จึงพูดอย่างไม่ลังเลว่า “ได้! งั้นตั้งแต่คืนนี้ ฉันจะลองหยุดยาดู!”
เย่เฉินยิ้มบางๆ และพยักหน้าเบาๆ
การปลดปล่อยของปราณทิพย์เริ่มทำงานแล้ว แต่เวลาสั้นมาก ป้าหลี่จึงไม่รู้สึกอะไรชัดเจน แต่ถ้าได้นอนหลับ ความรู้สึกนั้นจะชัดเจนมาก
ดังนั้น เย่เฉินจึงจงใจให้เธอหยุดกินยา ให้เธอเข้าใจผิดว่าการหยุดกินยา ทำให้ร่างกายของเธอดียิ่งขึ้น
ส่วนปฏิกิริยาต่อต้านระหว่างร่างกายกับไต ที่มีมาแต่เดิม ภายใต้ประสิทธิภาพของปราณทิพย์ ได้หายไปหมดแล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องกินยาประเภทนี้อีก
เมื่อเป็นเช่นนี้ เย่เฉินเชื่อว่า ต่อไปป้าหลี่คงไม่คิดว่าการที่ร่างกายดีขึ้นเรื่อยๆ เป็นเพราะตัวเองอีก ทำให้เธอไม่ต้องรู้สึกติดหนี้ตัวเอง กระทำการอย่างเดียว แต่ได้ประโยชน์หลายอย่าง!
เมื่อจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ จู่ๆ เย่เฉินสังเกตเห็นเด็กอายุ 18 อย่างคลอเดีย ยืนหดหู่อยู่อีกด้านเพียงคนเดียว
เย่เฉินจึงพูดกับเธอว่า “คลอเดีย เมื่อถึงตอนนั้นเธอก็มาเมืองจินหลิงด้วยกันสิ!”
“หา? ฉันเหรอ!”
คำพูดของเย่เฉิน ทำให้คลอเดียดูตกตะลึง
ถึงกระทั่งที่เธอคิดว่าตัวเองฟังผิด
เพราะเมื่อกี้ตอนที่เย่เฉินเกลี้ยกล่อมให้ป้าหลี่กลับไป ความคิดตามสัญชาตญาณของเธอ หวังว่าตัวเองจะสามารถตามพวกเขากลับไปหัวเซี่ยด้วย
เย่เฉินพยักหน้า “น่าจะไม่ยาก เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะสอบถามให้ นักเรียนต่างชาติยื่นเข้ามหาวิทยาลัยจินหลิง จะต้องทำอะไรบ้าง”
หลี่เสี่ยวเฟินพูดอย่างดีใจมาก “งั้นดีมากเลย! คะแนนของคลอเดียดีมาก! ถึงต้องสอบ ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน!”
พูดพลาง หลี่เสี่ยวเฟินรีบจับมือคลอเดีย อดพูดไม่ได้ว่า “คลอเดีย รอให้เรื่องนี้ผ่านไป แล้วกลับเมืองจินหลิงไปกับพวกเรานะ!”
คลอเดียดีใจมาก แล้วก็ซาบซึ้งใจมากเช่นกัน แต่เธอพูดอย่างเป็นกังวลว่า “ฉัน......ฉันจะสร้างความลำบากให้พวกคุณ......”
“จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ” หลี่เสี่ยวเฟินโพล่งออกมา “คลอเดีย ถ้าเธอไม่ไปกับพวกเรา ฉัน ป้าหลี่ แล้วก็พี่เย่เฉิน ต้องเป็นห่วงเธอแน่ ถ้าเธอกลับไปกับพวกเรา หลังเราออกจากแคนาดา ก็ไม่มีอะไรให้ห่วงแล้ว!”
“ใช่!” ป้าหลี่พูดอย่างจริงจัง “คลอเดียกลับไปกับพวกเราเถอะ เธออยู่ที่นี่คนเดียว เราไม่วางใจ ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็ไม่มีญาติที่นี่ด้วย ไม่ได้มีอะไรอาลัยอาวรณ์ที่นี่ เปลี่ยนสถานที่ เริ่มต้นใหม่ เป็นเรื่องดีกับเธอไม่ใช่เหรอ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...