ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3974
ป้าหลี่เชื่อคำพูดเย่เฉินอย่างไร้ข้อสงสัย จึงพูดอย่างไม่ลังเลว่า “ได้! งั้นตั้งแต่คืนนี้ ฉันจะลองหยุดยาดู!”
เย่เฉินยิ้มบางๆ และพยักหน้าเบาๆ
การปลดปล่อยของปราณทิพย์เริ่มทำงานแล้ว แต่เวลาสั้นมาก ป้าหลี่จึงไม่รู้สึกอะไรชัดเจน แต่ถ้าได้นอนหลับ ความรู้สึกนั้นจะชัดเจนมาก
ดังนั้น เย่เฉินจึงจงใจให้เธอหยุดกินยา ให้เธอเข้าใจผิดว่าการหยุดกินยา ทำให้ร่างกายของเธอดียิ่งขึ้น
ส่วนปฏิกิริยาต่อต้านระหว่างร่างกายกับไต ที่มีมาแต่เดิม ภายใต้ประสิทธิภาพของปราณทิพย์ ได้หายไปหมดแล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องกินยาประเภทนี้อีก
เมื่อเป็นเช่นนี้ เย่เฉินเชื่อว่า ต่อไปป้าหลี่คงไม่คิดว่าการที่ร่างกายดีขึ้นเรื่อยๆ เป็นเพราะตัวเองอีก ทำให้เธอไม่ต้องรู้สึกติดหนี้ตัวเอง กระทำการอย่างเดียว แต่ได้ประโยชน์หลายอย่าง!
เมื่อจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ จู่ๆ เย่เฉินสังเกตเห็นเด็กอายุ 18 อย่างคลอเดีย ยืนหดหู่อยู่อีกด้านเพียงคนเดียว
เย่เฉินจึงพูดกับเธอว่า “คลอเดีย เมื่อถึงตอนนั้นเธอก็มาเมืองจินหลิงด้วยกันสิ!”
“หา? ฉันเหรอ!”
คำพูดของเย่เฉิน ทำให้คลอเดียดูตกตะลึง
ถึงกระทั่งที่เธอคิดว่าตัวเองฟังผิด
เพราะเมื่อกี้ตอนที่เย่เฉินเกลี้ยกล่อมให้ป้าหลี่กลับไป ความคิดตามสัญชาตญาณของเธอ หวังว่าตัวเองจะสามารถตามพวกเขากลับไปหัวเซี่ยด้วย
เย่เฉินพยักหน้า “น่าจะไม่ยาก เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะสอบถามให้ นักเรียนต่างชาติยื่นเข้ามหาวิทยาลัยจินหลิง จะต้องทำอะไรบ้าง”
หลี่เสี่ยวเฟินพูดอย่างดีใจมาก “งั้นดีมากเลย! คะแนนของคลอเดียดีมาก! ถึงต้องสอบ ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน!”
พูดพลาง หลี่เสี่ยวเฟินรีบจับมือคลอเดีย อดพูดไม่ได้ว่า “คลอเดีย รอให้เรื่องนี้ผ่านไป แล้วกลับเมืองจินหลิงไปกับพวกเรานะ!”
คลอเดียดีใจมาก แล้วก็ซาบซึ้งใจมากเช่นกัน แต่เธอพูดอย่างเป็นกังวลว่า “ฉัน......ฉันจะสร้างความลำบากให้พวกคุณ......”
“จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ” หลี่เสี่ยวเฟินโพล่งออกมา “คลอเดีย ถ้าเธอไม่ไปกับพวกเรา ฉัน ป้าหลี่ แล้วก็พี่เย่เฉิน ต้องเป็นห่วงเธอแน่ ถ้าเธอกลับไปกับพวกเรา หลังเราออกจากแคนาดา ก็ไม่มีอะไรให้ห่วงแล้ว!”
“ใช่!” ป้าหลี่พูดอย่างจริงจัง “คลอเดียกลับไปกับพวกเราเถอะ เธออยู่ที่นี่คนเดียว เราไม่วางใจ ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็ไม่มีญาติที่นี่ด้วย ไม่ได้มีอะไรอาลัยอาวรณ์ที่นี่ เปลี่ยนสถานที่ เริ่มต้นใหม่ เป็นเรื่องดีกับเธอไม่ใช่เหรอ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...