เฉียวเฟยหยุนยังพยายามหาวิธีที่จะเกลี้ยกล่อมเฟ่ยฮ่าวหยางให้ยอมแพ้ แต่เฟ่ยฮ่าวหยางได้กล่าวด้วยความตื่นเต้นจนเสียงสั่นแล้วว่า " บ้าจริง...ฉันเคยผ่านผู้หญิงมามากมาย พวกเธอเทียบกู้ชิวอี๋แค่คนเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ... ถ้าฉันสามารถได้ตัวกู้ชิวอี๋มาแล้วก็ เช่นนี้ชีวิตของฉันคงจะสมบูรณ์อย่างแท้จริงแล้วล่ะ!"
“ยิ่งกว่านั้น คนที่ฉันเล่นมาตลอดเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีภูมิหลัง เมื่อเสร็จงานแล้วไม่มีเรื่องตื่นเต้นอะไรเลย บอกตามตรงเลยนะ ฉันเบื่อมานานแล้ว ต้องเปลี่ยนเป็นคนที่ท้าทายมากกว่านี้สิ ถึงจะสนุกน่าตื่นเต้น!”
เฉียวเฟยหยุนกัดฟันและกล่าวว่า “คุณชายเฟ่ย กู้ชิวอี๋เป็นยอดหญิงในหมู่ผู้หญิงก็จริง แต่ว่า ความเสี่ยงนี้สูงมากจนเกินไป หากว่าทำพลาดขึ้นมา ถึงเวลานั้นคุณเองก็คงจะถอนตัวได้ยากนะครับ!”
เฟ่ยฮ่าวหยางพูดอย่างตื่นเต้น “เป็นเพราะความเสี่ยงที่แหละที่ทำให้มันน่าตื่นเต้น!”
หลังจากพูดจบแล้ว เขาก็พูดอย่างจริงจังว่า “เฟยหยุน ทุกวงการต่างมีเป้าหมายสูงสุดของตัวเอง คนที่เล่นฟุตบอลต้องการคว้าแชมป์โลก บรรดานักวิ่งต้องการชนะการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ทุกคนต่างก็อยากเป็นคนที่ได้คว้าแชมป์โลกหรือสร้างสถิติโลก ฯลฯ เพื่อที่จะได้เป็นที่นับถือของคนรุ่นหลัง สำหรับฉันแล้ว กู้ชิวอี๋คือถ้วยแชมป์โลกและสถิติโลกของฉัน!"
หลังจากหยุดชั่วคราว เฟ่ยฮ่าวหยางก็พูดอีกครั้งว่า " กู้ชิวอี๋กำลังจะออกจากวงการบันเทิง นี่เป็นทัวร์อำลาครั้งสุดท้ายของเธอก่อนที่เธอจะลาวงการ และยังเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนในฐานะดารา ใช่ เธอดันบังเอิญเลือกนิวยอร์กเป็นที่แรก นี่แหละคือพรหมลิขิต! แม้แต่พระเจ้ายังให้โอกาสฉัน ฉันจะไม่รักษามันได้ยังไง!"
เฉียวเฟยหยุนไม่รู้จะกล่าวอะไรอีก เฟ่ยฮ่าวหยางรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่สามารถระงับความตื่นเต้นของตัวเองได้ เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ถ้าฉันได้กู้ชิวอี๋มาในครั้งนี้ ฉันจะบันทึกวิดีโอกระบวนการทั้งหมดอย่างแน่นอน ถ่ายทุกรายละเอียดเอาไว้ เมื่อฉันตายไป แล้วจึงเผยแพร่มันให้โลกได้รู้ ให้โลกได้รู้อีกด้านหนึ่งของฉัน ฮ่าฮ่าฮ่า! ถึงเวลานั้นฉันคงจะได้ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งของทั่วโลกเป็นเวลาหลายเดือนเลยแหละ!"
เฉียวเฟยหยุนใช้สมองบริการปีศาจเหล่านี้มาหลายปีแล้ว
เขาในอดีต เคยกลัวว่าพวกปีศาจเหล่านี้จะไม่เลวมากพอ พวกเขาอาจจะทำใจไม่ลง เขาจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อกระตุ้นธรรมชาติที่กระหายเลือดของพวกมันออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ และปล่อยให้พวกเขาเดินผิดทางไปไกล เรื่อยๆ
หากว่าพูดตรงๆ เขาเป็นโค้ชที่ฝึกฝนปีศาจเหล่านี้ออกมาเอง
เมื่อเฟ่ยฮ่าวหยางได้ยินเช่นนี้ เขาก็ยิ้มทันทีด้วยความพึงพอใจ “เฟยหยุน ด้วยความเฉลียวฉลาดของนาย เรื่องนี้จะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน!”
เฉียวเฟยหยุนรีบกล่าวว่า "อีกเรื่องหนึ่งครับคุณชายเฟ่ย ผมเพิ่งวางแผนที่จะไปนิวยอร์กเพื่อพักผ่อนย่อนใจ หากว่าคุณมีเวลาเรามาพบหน้ากันได้ เรื่องนี้ค่อนข้างท้าทาย และเหลือเวลาเพียงสิบวันเท่านั้น เราจะต้องเตรียมการทั้งหมดล่วงหน้าให้ดี”
เฟ่ยฮ่าวหยางได้ยินว่าเฉียวเฟยหยุนกำลังวางแผนที่จะมาพักผ่อนย่อนใจที่นิวยอร์ก และเรื่องของกู้ชิวอี๋ทำให้เขาหลงใหลและฝันถึงตลอดเวลา ฉะนั้นเขาจึงกล่าวโดยไม่คิดว่า "ถ้านายมาที่นิวยอร์ก ก็มาอยู่ที่บ้านฉันเลยดีกว่า เราเจอกันแล้วไว้คุยกันดีๆ”
เมื่อเฉียวเฟยหยุนได้ยินเช่นนี้ เขาก็ดีใจมาก
สิ่งที่เขาคิดในใจคือไปอาศัยอยู่ที่บ้านเฟ่ยฮ่าวหยางสักสองสามวัน ตระกูลเฟ่ยมีคฤหาสน์หลังใหญ่

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...