“นิวยอร์ก?!” เย่เฉินประหลาดใจมากในทันใด
ก่อนที่เขาจะออกเดินทาง เขาได้ยินว่าเฉียวเฟยหยุนก็หนีมาที่นิวยอร์กด้วย แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่ากู้ชิวอี๋จะมาที่นิวยอร์กด้วย
ฉะนั้น เขาจึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า "หนานหนาน แผนทัวร์ของคุณกำหนดไว้แต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆถึงทำการเปลี่ยนแปลงใหญ่ขนาดนี้ล่ะ?”
กู้ชิวอี๋ยิ้มและพูดว่า "ฉันรู้ว่าพี่อยู่พรอวิเดนซ์ มันใกล้กับนิวยอร์กใช่ไหม?”
เย่เฉินถามด้วยความประหลาดใจ “คุณรู้ได้อย่างไร”
"ฉันถามคนอื่นแล้ว!" กู้ชิวอี๋กล่าวว่า "ฉันถามผู้จัดการทั่วไปเฉินของโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง เขาบอกว่าพี่ไปสหรัฐอเมริกาไปศึกษา”
หลังจากพูดกู้ชิวอี๋ก็แสร้งทำเป็นโกรธและพึมพำ " ตอนแรกเค้าจะหาเวลาไปเยี่ยมพี่ที่เมืองจินหลิง เพื่อเซอร์ไพรส์ ฉะนั้นจึงอยากโทรหาผู้จัดการเฉินเพื่อเตรียมการก่อน จึงได้รู้ว่าพี่ไม่ได้อยู่ที่เมืองจินหลิงแล้ว พี่เย่เฉิน พี่ไปอเมริกาทำไมไม่บอกกัน”
เย่เฉินกล่าวอย่างเขินอาย "ฉันกลัวว่าจะกระทบงานของเธอไงล่ะ อีกอย่างฉันไม่ได้มาเที่ยว มาเรียนเป็นเพื่อนพี่สะใภ้ของเธอ”
กู้ชิวอี๋รีบพูด “อ๊ะ อย่าพูดแบบนั้น ฉันไม่เคยยอมรับว่าเธอเป็นพี่สะใภ้ของฉัน อันที่จริงฉันไม่ยอมรับว่าใครเป็นพี่สะใภ้ของฉันทั้งนั้น ฉันยอมรับแค่ตัวเองเป็นพี่สะใภ้ของตน”
เย่เฉินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า “โอเค มันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันควรจะบอกเธอก่อนจะออกเดินทาง และฉันจะไม่ทำอีก โอเคไหม?”
“ค่อยยังชั่วหน่อย” กู้ชิวอี๋พอใจ เธอกล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์ว่า “ครั้งนี้จะให้อภัยพี่แล้วกัน”
กู้ชิวอี๋กล่าวว่า "ฉันเตรียมตัวมาสองวันแล้ว อาจรีบไปโดยเร็วที่สุดหลังจากเสร็จงานที่นี่ เวลาออกเดินทางอาจเป็นหนึ่งสัปดาห์ถัดไป หรืออย่างช้าที่สุดก็อีกสิบวัน เพราะบทเพลง นักเต้นและอุปกรณ์ต่าง ๆ ของทัวร์อเมริกาเหนือทั้งหมดใช้เหมือนกัน และการแสดงในภายหลังถูกจัดเรียงอย่างหนาแน่น ดังนั้นฉันต้องเผื่อเวลาเพิ่มเติมสำหรับการดีบักและฝึกซ้อมในสถานที่และกำหนดขั้นตอนการแสดงทั้งหมดให้เรียบร้อย เพื่อให้การแสดงต่อๆไปดำเนินได้ง่ายขึ้น
ตามคำกล่าวของกู้ชิวอี๋ เธอจะบินไปสหรัฐอเมริกาภายใน 7 ถึง 10 วัน และเธอจะไปนิวยอร์กก่อนอย่างแน่นอน ซึ่งทำให้เย่เฉินกังวลเล็กน้อย
เพราะเมื่อเขานึกขึ้นได้ว่าเฉียวเฟยหยุนไปนิวยอร์ก สัญชาตญาณของเย่เฉินบอกเขาว่า เฉียวเฟยหยุนมาที่นี่คงเป็นเพราะมีผู้ร่วมกระบวนการหรือไม่ก็มีลูกค้าจำนวนมากในนิวยอร์ก
ดังนั้นเมื่อเขาอยู่บนเครื่องบิน เขากำลังคิดว่าเขาจะต้องวางกับดักให้ดี เพื่อจัดการเฉียวเฟยหยุน คู่ค้าทั้งบนล่างของเขา ตั้งแต่รายใหญ่จนถึงรายเล็กๆย่อยๆทั้งหมดให้สิ้น
ในเมื่อจะวางกับดักที่ใหญ่ขนาดนี้ เช่นนั้นต้องใช้เวลามากพอสมควรในการเตรียมการ ฉะนั้นเวลาในการจัดการจึงไม่เร็วมากนัก

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...