เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก็มาถึงวันที่ 11
ภายใต้ชั่วโมงเร่งด่วนในตอนเช้าที่แสนวุ่นวายและคึกคักในนครนิวยอร์ก สิ่งที่ซ่อนอยู่ คือคลื่นใต้น้ำที่ค่อยๆก่อตัวอย่างรวดเร็ว
สำนักว่านหลงมีคนกว่าพันคนมาถึงนครนิวยอร์กแล้ว ซ่อนตัวอยู่แต่ละมุมของเมืองแห่งนี้
เฉียวเฟยหยุนและเฟ่ยฮ่าวหยาง ต่างก็แทบจะรอไม่ไหวแล้ว
ตั้งแต่เช้าตรู่ เฟ่ยฮ่าวหยางเรียกเฉียวเฟยหยุนมาที่ห้องหนังสือ พูดอย่างดีใจและตื่นเต้นว่า : “เฟยหยุน พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของสื่อข่าวเมื่อหลายวันมานี้แทบจะรายงานข่าวกู้ชิวอี๋ทั้งหมด ถ้าหากคืนนี้เธอหายตัวไปแล้ว คาดว่าจะทำให้เกิดกระแสฮือฮากึกก้องไปทั่วโลกแน่ คุณแน่ใจนะว่าเรื่องนี้จะไม่มีทางสงสัยมาถึงตัวฉันและคุณอย่างแน่นอน?”
เฉียวเฟยหยุนพยักหน้าอย่างมั่นใจอย่างมาก ยิ้มพร้อมพูดว่า : “คุณชายเฟ่ย ทางฝั่งของนินจาอิงะ ได้จัดการเรื่องเฉินฝูเรียบร้อยแล้ว วันนี้พวกเขาจะเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมล่วงหน้าในฐานะของพนักงานชั่วคราว ภายใต้การจัดการของเฉินฝู อีกอย่าง เฉินฝูจะอ้างจากประสบการณ์ที่ไม่มากพอของพวกเขา ให้พวกเขาช่วยทำงานอยู่ทางด้านหลัง หลังจากนั้นให้คนอื่นๆออกไปจากที่อยู่ระแวกห้องรับรองของกู้ชิวอี๋ อุปกรณ์ที่ต้องการใช้ทั้งหมด เมื่อคืนพวกเขาได้ขนย้ายเข้าไปภายในห้องจัดเลี้ยง ภายใต้การช่วยเหลือของเฉินฝูทั้งหมดแล้ว คืนนี้ประมาณหนึ่งทุ่มยี่สิบนาที ลงมือกับกู้ชิวอี๋อย่างตรงเวลา”
พูดแล้ว เฉียวเฟยหยุนก็พูดอีกว่า : “จากกระบวนการของพวกเราที่กำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว หนึ่งทุ่มยี่สิบนาที ท่านกำลังกล่าวสุนทรพจน์ในห้องจัดเลี้ยง และกู้ชิวอี๋กำลังรอที่จะขึ้นเวทีในเวลาหนึ่งทุ่มสี่สิบกว่าอยู่ที่ห้องรับรอง ในเวลานี้ ทุกคนล้วนแต่อยู่ในห้องจัดเลี้ยง เสียงในห้องจัดเลี้ยง จะกลายเป็นที่กำบังและเป็นที่ป้องกันอย่างสมบูรณ์แบบ ยืนยันตอนที่นินจาลงมือจัดการ จะไม่มีใครระแคะระคายใดๆเลย ”
“หลังจากที่ลงมือจัดการแล้ว พวกเขาจะออกไปจากประตูด้านหลังทันที รอจนถึงหนึ่งทุ่มสี่สิบ ตอนที่ผู้ช่วยของท่านไปเชิญกู้ชิวอี๋ขึ้นเวที ก็จะพบว่า นอกจากกู้ชิวอี๋แล้ว ทุกคนตายทั้งหมด ในเวลานั้น ที่หน้างานจะเกิดความยุ่งเหยิงอย่างมากไปโดยปริยาย สิ่งที่ท่านต้องทำคือรีบแจ้งความ ส่วนที่เหลือก็มอบให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ”
พูดจบ เฟ่ยฮ่าวหยางถามเฉียวเฟยหยุนว่า : “เฟยหยุน คุณเตรียมแผนการส่วนตัวไว้ยังไง?”
เฉียวเฟยหยุนพูด : “คุณชายเฟ่ย คืนนี้ผมจะไปรอที่ท่าเรือด้วยตัวเอง เตรียมเรือไว้ที่ท่าเรือสองลำแล้ว เรือหนึ่งลำจะส่งพวกนินจาออิงะไปพบอามาเทราสึ โอมิคามิ ส่วนเรืออีกลำหนึ่งพากู้ชิวอี๋ไปส่งบนเกาะนั้นของผม ถึงตอนนั้นผมจะแจกแจงกับนินจาเหล่านั้นให้เรียบร้อย แล้วคุ้มกันกู้ชิวอี๋ไปส่งบนเกาะ ”
“ได้” เฟ่ยฮ่าวหยางพูดด้วยใบหน้าที่ชั่วร้ายว่า: “งั้นคุณรอผมอยู่บนเกาะ พรุ่งนี้ผมจัดการงานที่อยู่ในมือเรียบร้อยแล้วจะรีบไป!”
……

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...