ในขณะเดียวกัน พรอวิเดนซ์ที่ห่างออกไป 300 กิโลเมตร
เย่เฉินและเซียวชูหรัน กำลังรับประทานอาหารเช้าด้วยกันที่โรงแรม
เซียวชูหรันรู้ว่าวันนี้เย่เฉินจะไปนครนิวยอร์ก ก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า: “ที่รัก คุณจะเดินทางไปนครนิวยอร์กเมื่อไหร่คะ?”
เย่เฉินมองดูเวลา เอ่ยปากว่า: “ออกเดินทางประมาณ 11 โมงนะ”
เซียวชูหรันพยักหน้า กล่าว: “งั้นขอให้คุณเดินทางปลอดภัย คุณไม่อยู่ ตอนเที่ยงฉันกินอะไรง่ายๆที่โรงอาหารของโรงเรียน คุณไปทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน”
“โอเค” เย่เฉินยิ้มและพูดว่า: “มื้อเย็นผมต้องกลับมาไม่ทันแน่ หลังจากที่คุณเลิกชั้นเรียนแล้วก็กลับโรงแรมโทรหาแผนกอาหารแล้วสั่งอาหารซะนะ ทางฝั่งสหรัฐอเมริกาไม่ค่อยเงียบสงบและปลอดภัยเท่าไหร่ ตอนค่ำก็อย่าออกไปทานข้างนอกล่ะ”
เซียวชูหรันพยักหน้าและกล่าว: “วางใจเถอะ เลิกเรียนตอนบ่ายฉันก็จะกลับโรงแรมเลย”
เย่เฉินไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของเซียวชูหรันเลย สุดท้ายว่านพั่วจวินได้สอดแทรกทหารหญิงสำนักว่านหลงจำนวนมากในโรงแรมเพื่ออารักขาความปลอดภัยให้เซียวชูหรันอย่างเงียบๆ มีคนเหล่านี้อยู่ เขาก็ไปนครนิวยอร์กอย่างวางใจ
หลังรับประทานอาหารเช้า เซียวชูหรันเก็บของ หลังจากบอกลากับเย่เฉินก็ไปโรงเรียนแล้ว
หลังจากที่เซียวชูหรันจากไปไม่นาน โทรศัพท์ของกู้ชิวอี๋โทรเข้ามา ก็เอ่ยปากถามอย่างอดใจรอไม่ไหวว่า: พี่เย่เฉิน คุณเตรียมตัวออกเดินทางเมื่อไหร่? เฮลิคอปเตอร์พร้อมแล้ว ไปรับคุณที่โรงแรมได้ตลอดเวลา”
เย่เฉินมองดูเวลา ตอนนี้เพิ่งจะ 9 โมงเช้า ครั้นแล้วก็พูดว่า: “ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก ถ้าคุณมีธุระก็ไปทำก่อน ฉันรอตอนเที่ยงแล้วค่อยไปก็ได้”
กู้ชิวอี๋รีบพูดว่า: “ฉันจะไม่ร้อนรนได้ยังไง ก็รอให้คุณมากินข้าวเที่ยงกับฉันไง ฉันได้จองร้านอาหารเรียบร้อยแล้วด้วย!”
เย่เฉินถามอย่างประหลาดใจว่า: “หนานหนาน ตอนเช้างานคุณไม่ยุ่งเหรอ?”
กู้ชิวอี๋ยิ้มและพูดว่า: “วันนี้ฉันแบ่งเวลาเรียบร้อยแล้ว ตอนเที่ยงไปทานข้าวกับคุณ ตอนบ่ายไปเดินกับคุณได้ทั่วทุกที่ ร้านอาหารฉันจะจองเรียบร้อยแล้ว”
พูดจบ ก็พาเย่เฉินไปยังรถคาดิลแลคที่จอดอยู่ข้างๆเฮลิคอปเตอร์
เธอริเริ่มเปิดประตูด้านหลังให้เย่เฉิน เอ่ยปากพูดว่า: “คุณเย่ เชิญขึ้นรถค่ะ”
“ได้” เย่เฉินก้มลงและขึ้นไปนั่งบนรถ เฉินตัวตัวก็นั่งที่นั่งข้างคนขับแล้ว
ที่นั่งเบาะคนขับ เป็นผู้ชายผิวขาว ร่างกายแข็งแรงกำยำ ใบหน้าไร้อารมณ์ สวมแว่นตาTacticalสีดำ และชุดหูฟังที่มีอินเตอร์คอมแบบหูเดียว เมื่อเห็นก็คือสไตล์บอดี้การ์ดมืออาชีพ
หลังจากที่เฉินตัวตัวนั่งลงบนรถ เธอพูดกับคนขับรถว่า: “ออกเดินทางได้”
คนขับรถพยักหน้า ขับไปไชน่าทาวน์ ห่างออกไป 1 กม.ทันที
นครนิวยอร์กย่านไชน่าทาวน์คึกคักมากช่วงนี้ ร้านค้าสองข้างทางเฟื่องฟูมาก และตามถนนก็มีคนมากมายเดินพลุกพล่านไปมา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...