ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4031
ในขณะเดียวกัน พรอวิเดนซ์ที่ห่างออกไป 300 กิโลเมตร
เย่เฉินและเซียวชูหรัน กำลังรับประทานอาหารเช้าด้วยกันที่โรงแรม
เซียวชูหรันรู้ว่าวันนี้เย่เฉินจะไปนครนิวยอร์ก ก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า: “ที่รัก คุณจะเดินทางไปนครนิวยอร์กเมื่อไหร่คะ?”
เย่เฉินมองดูเวลา เอ่ยปากว่า: “ออกเดินทางประมาณ 11 โมงนะ”
เซียวชูหรันพยักหน้า กล่าว: “งั้นขอให้คุณเดินทางปลอดภัย คุณไม่อยู่ ตอนเที่ยงฉันกินอะไรง่ายๆที่โรงอาหารของโรงเรียน คุณไปทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน”
“โอเค” เย่เฉินยิ้มและพูดว่า: “มื้อเย็นผมต้องกลับมาไม่ทันแน่ หลังจากที่คุณเลิกชั้นเรียนแล้วก็กลับโรงแรมโทรหาแผนกอาหารแล้วสั่งอาหารซะนะ ทางฝั่งสหรัฐอเมริกาไม่ค่อยเงียบสงบและปลอดภัยเท่าไหร่ ตอนค่ำก็อย่าออกไปทานข้างนอกล่ะ”
เซียวชูหรันพยักหน้าและกล่าว: “วางใจเถอะ เลิกเรียนตอนบ่ายฉันก็จะกลับโรงแรมเลย”
เย่เฉินไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของเซียวชูหรันเลย สุดท้ายว่านพั่วจวินได้สอดแทรกทหารหญิงสำนักว่านหลงจำนวนมากในโรงแรมเพื่ออารักขาความปลอดภัยให้เซียวชูหรันอย่างเงียบๆ มีคนเหล่านี้อยู่ เขาก็ไปนครนิวยอร์กอย่างวางใจ
หลังรับประทานอาหารเช้า เซียวชูหรันเก็บของ หลังจากบอกลากับเย่เฉินก็ไปโรงเรียนแล้ว
หลังจากที่เซียวชูหรันจากไปไม่นาน โทรศัพท์ของกู้ชิวอี๋โทรเข้ามา ก็เอ่ยปากถามอย่างอดใจรอไม่ไหวว่า: พี่เย่เฉิน คุณเตรียมตัวออกเดินทางเมื่อไหร่? เฮลิคอปเตอร์พร้อมแล้ว ไปรับคุณที่โรงแรมได้ตลอดเวลา”
เย่เฉินมองดูเวลา ตอนนี้เพิ่งจะ 9 โมงเช้า ครั้นแล้วก็พูดว่า: “ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก ถ้าคุณมีธุระก็ไปทำก่อน ฉันรอตอนเที่ยงแล้วค่อยไปก็ได้”
กู้ชิวอี๋รีบพูดว่า: “ฉันจะไม่ร้อนรนได้ยังไง ก็รอให้คุณมากินข้าวเที่ยงกับฉันไง ฉันได้จองร้านอาหารเรียบร้อยแล้วด้วย!”
เย่เฉินถามอย่างประหลาดใจว่า: “หนานหนาน ตอนเช้างานคุณไม่ยุ่งเหรอ?”
กู้ชิวอี๋ยิ้มและพูดว่า: “วันนี้ฉันแบ่งเวลาเรียบร้อยแล้ว ตอนเที่ยงไปทานข้าวกับคุณ ตอนบ่ายไปเดินกับคุณได้ทั่วทุกที่ ร้านอาหารฉันจะจองเรียบร้อยแล้ว”
พูดจบ ก็พาเย่เฉินไปยังรถคาดิลแลคที่จอดอยู่ข้างๆเฮลิคอปเตอร์
เธอริเริ่มเปิดประตูด้านหลังให้เย่เฉิน เอ่ยปากพูดว่า: “คุณเย่ เชิญขึ้นรถค่ะ”
“ได้” เย่เฉินก้มลงและขึ้นไปนั่งบนรถ เฉินตัวตัวก็นั่งที่นั่งข้างคนขับแล้ว
ที่นั่งเบาะคนขับ เป็นผู้ชายผิวขาว ร่างกายแข็งแรงกำยำ ใบหน้าไร้อารมณ์ สวมแว่นตาTacticalสีดำ และชุดหูฟังที่มีอินเตอร์คอมแบบหูเดียว เมื่อเห็นก็คือสไตล์บอดี้การ์ดมืออาชีพ
หลังจากที่เฉินตัวตัวนั่งลงบนรถ เธอพูดกับคนขับรถว่า: “ออกเดินทางได้”
คนขับรถพยักหน้า ขับไปไชน่าทาวน์ ห่างออกไป 1 กม.ทันที
นครนิวยอร์กย่านไชน่าทาวน์คึกคักมากช่วงนี้ ร้านค้าสองข้างทางเฟื่องฟูมาก และตามถนนก็มีคนมากมายเดินพลุกพล่านไปมา
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...