คาดิลแลคจอดอยู่ที่หน้าประตูร้านห่านย่างกวางตุ้ง เฉินตัวตัวพูดกับเฉินเย่: “คุณเย่ ชิวอี๋รอคุณอยู่ข้างใน แต่เป็นเพราะว่าสถานะของเธอ เธอจึงไม่สามารถออกมารับคุณได้ด้วยตัวเอง”
เย่เฉินพยักหน้า หลังจากผลักประตูและลงจากรถ สังเกตร้านห่านย่างแห่งนี้ พบว่าป้ายที่แขวนตรงประตูว่าปิดกิจการชั่วคราว
เย่เฉินสงสัยอยู่ในใจ ไม่รู้ว่ากู้ชิวอี๋เป็นคนเย่นจิงแท้ๆ ทำไมถึงพาตนมากินมื้อเที่ยงที่ร้านห่านย่างกวางตุ้ง
เมื่อเขาผลักประตูร้านอาหารนี้ พื้นที่ชั้นที่หนึ่งมี 20 กว่าตารางเมตร ในนั้นมีเพียงที่นั่งเบาะโซฟาเพียง 4 ตัวเท่านั้น และพื้นที่อีกครึ่งหนึ่งถูกล้อมด้วยหลังครัว ภายในห้องกระจก มีวัตถุดิบอย่างห่านย่างและนกพิราบที่แขวนไว้อยู่
และทั้งชั้น มีเพียงคนเดียวที่สวมชุดพนักงานสีขาว เด็กวัยรุ่นกำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ เห็นเย่เฉินเข้ามา ก็พูดทันที: “ขอโทษด้วย วันนี้หยุด”
เมื่อพูดจบ เฉินตัวตัวก็ผลักประตูเข้ามา เอ่ยปากพูดว่า: “เขาเป็นแขกที่คุณกู้เชิญมา”
เด็กวัยรุ่นจึงรีบลุกขึ้น กล่าวด้วยความเคารพว่า: “ที่แท้ก็เป็นแขกผู้มีเกียรติของคุณกู้ เชิญขึ้นชั้นสองเถอะ คุณกู้รออยู่บนชั้นสองนานแล้ว”
เย่เฉินกล่าวขอบคุณ และเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง ในใจยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก
ขณะที่เขามาถึงชั้นสอง ข้างหน้าโต๊ะสี่เหลี่ยมตรงกลาง กู้ชิวอี๋กำลังนั่งตรงข้ามกับทางบันได
มองเห็นเย่เฉินเดินมา เธอโบกมือให้เย่เฉินอย่างตื่นเต้น: “พี่เย่เฉิน!”
และขณะนี้ ยังมีชายวัยกลางคนมีผมสีหงอก นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับกู้ชิวอี๋ ซึ่งหันหลังให้เย่เฉินอยู่
กู้ชิวอี๋ที่อยู่ข้างๆกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “พี่เย่เฉิน ฉันไม่ได้บอกลุงโจงว่าคุณจะมา ฉันถึงขั้นไม่บอกลุงโจงว่าเราพบคุณแล้ว เดิมทีก็อยากเซอร์ไพรส์ลุงโจง คิดไม่ถึงว่าลุงโจงจะฉลาดขนาดนี้ เพียงครู่เดียวก็เดาตัวตนของคุณได้!”
เฉินจ้างโจงรีบพูดว่า: “คุณกู้ กลับเป็นว่ากระผมไม่ได้ฉลาดมากมาย เพียงแต่คุณชายเย่หน้าตาเหมือนกับคุณชายฉางอิงตอนที่ยังเป็นวัยรุ่นมากจริงๆ……”
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “ลุงเฉิน ท่านและพ่อของฉัน รู้จักกันได้อย่างไร?”
เฉินจ้างโจถอนหายใจ และพูดอย่างจริงจังว่า: “ตอนนั้น เป็นเพราะความคึกคะนองในวัยรุ่นของผม ไปยั่วยุคนที่ไม่ควรยั่วยุ อีกฝ่ายออกคำบัญชาสังหารต้องการเอาชีวิตผม ทั้งเกาะฮ่องกงกู๋หว่าไจ๋ส่งกองกำลังมาเฟียออกมาไล่ล่า เพียงเพื่อหาตัวผมให้เจอและแทงจนตาย……”
พูดจนถึงตรงนี้ เฉินจ้างโจงตาแดงและกล่าว: “คุณชายฉางอิงส่งคนมาช่วยผมจากเกาะฮ่องกงในชั่วข้ามคืน และไปเกาะฮ่องกงเพื่อเจรจากับเจ้าพ่อด้วยตัวเอง จ่ายค่าตอบแทนมหาศาล ถึงจะแลกชีวิตของผมคืนมา……”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...