เฉินจ้างโจงยิ้มและพยักหน้า มองเย่เฉิน ยิ้มพร้อมพูดถามว่า: “คุณชายเย่ ท่านอยากรู้ไหม ว่าทำไมผมถึงถูกเจ้าพ่อเกาะฮ่องกงออกคำสั่งบัญชาสังหาร?”
เย่เฉินตะลึงเล็กน้อย ทันใดนั้นก็พูดไปตามน้ำว่า: “ลุงโจง พูดตามตรง ผมสงสัยมากเลยจริงๆ……”
“ฮ่าๆ!” เฉินจ้างโจงหัวเราะอย่างเบิกบานใจ และพูดว่า: “เรื่องนี้ ตอนนั้นทั้งเกาะฮ่องกงแทบจะรู้จักกันดี ……พูดแล้วก็ไม่กลัวว่าคุณชายเย่จะขำหรอก ตอนนั้นหลังจากที่ผมกลับเกาะฮ่องกง เป็นเพราะสุขภาพของพ่อผมไม่ค่อยดี ดังนั้นก็เลยหวังว่าผมจะสามารถรับช่วงต่อร้านห่านย่างของเขาได้ แม้พูดได้ว่าตอนเด็กๆผมช่วยเขาไว้ไม่น้อย และก็เรียนรู้สูตรลับของเขามามาก แต่ตอนนั้นผมก็ต้องออกมาเรียนต่อในการศึกษาระดับอุดมศึกษา ก็เลยอวดดีคิดว่าตัวเองฉลาด เพราะงั้นก็เลยเอาร้านไปขายโดยไม่ได้รับอนุญาต และเริ่มธุรกิจของตัวเองด้วยเงินนั้น บริหารจัดการทรัพย์สินให้คนรวย”
“ต่อมา ผมช่วยจัดการทรัพย์สินของเศรษฐีแซ่หลิวที่มีชื่อเสียงมากคนหนึ่งบนเกาะฮ่องกง ทำให้ทรัพย์สินของเขาเพิ่มเป็น 5 เท่าภายใน 3 ปี เขาดีใจมาก ก็เลยเรียกผมไปที่ออฟฟิศของเขา และบอกผมว่า: ‘ไอ้โจง แกช่วยฉันทำรายได้เป็นกอบเป็นกำขนาดนี้ ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนแกยังไงดี เอาอย่างนี้แล้วกัน แกมีสิ่งใดที่ตัวเองปรารถนาแล้วยังไม่สำเร็จบ้างไหม บอกฉันมา ฉันจะทำให้มันเป็นความจริง!’
พูดจนถึงตรงนี้ เฉินจ้างโจงยักไหล่และพูดว่า: “ผมเห็นเขาพูดอย่างจริงใจขนาดนั้น ก็เลยบอกเขาว่า: ‘คุณหลิว ภรรยาน้อยที่คุณเลี้ยงดูในคฤหาสน์ถนนชือซุนเธอเป็นรักแรกของผมในโรงเรียนมัธยม ผมรักเธอมาก เธอก็รักผมมากเช่นกัน……”
“ตอนแรกถ้าไม่เป็นเพราะผมตั้งใจเรียน ผมไม่มีทางทิ้งเธอไปหรอก และถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านเธอเกิดเหตุการณ์ขึ้นอย่างกะทันหัน และสิ้นหวังหมดทางออก ก็คงไม่ตอบตกลงในการจีบของผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว และกลายเป็นเมียน้อยที่คอยให้ท่านเลี้ยงดู……”
“ตอนนี้ผมก็มีความสามารถบ้างแล้ว อวดอ้างได้ว่าสามารถให้ชีวิตที่มีความสุขกับเธอได้ ดังนั้น ท่านช่วยเห็นแก่เรื่องที่ผมช่วยสร้างรายได้ให้มากขนาดนี้ ยกเธอคืนมาให้ผมเถอะ……’ “
พูดจบ เฉินจ้างโจงพูดอย่างจำใจและถอนหายใจว่า: “ผมเฉินจ้างโจงทั้งชีวิต ประพฤติตัวถูกต้องมาตลอด จะสวมเขาให้เขาได้อย่างไร? ตอนนั้นผมเพิ่งเปิดเผยความในใจให้แฟนคนแรก ถามเธอว่ายินดีจะไปจากที่นั่นคนเดียวไหม แล้วมาอยู่กับผม หลังจากได้รับการยินยอมจากเธอ ผมจึงบอกความจริงกับคุณหลิวคนนั้น และเป็นเพราะในใจผมรู้สึกละอาย ดังนั้นจึงช่วยเขาหาเงินอย่างเต็มที่ หวังว่าเขาสามารถช่วยเหลือสนับสนุนพวกเราได้เต็มที่……”
กู้ชิวอี๋ที่อยู่ข้างๆถามอย่างตื่นเต้นว่า: “แล้วไงต่อ? เขาว่าอย่างไร?”
“เขาว่าอย่างไร?” เฉินจ้างโจงถามซ้ำอีกครั้ง ถอนหายใจ พูดอย่างจำใจว่า: “เขาไม่เชื่อผมอย่างแน่นอน เขาบอกว่าผมจะต้องสวมเขาให้เขาลับหลังแน่นอน ไม่ว่าผมจะอธิบายยังไงก็ตามแต่เขาก็เฉย”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...