เฉินจ้างโจงยิ้มและพยักหน้า มองเย่เฉิน ยิ้มพร้อมพูดถามว่า: “คุณชายเย่ ท่านอยากรู้ไหม ว่าทำไมผมถึงถูกเจ้าพ่อเกาะฮ่องกงออกคำสั่งบัญชาสังหาร?”
เย่เฉินตะลึงเล็กน้อย ทันใดนั้นก็พูดไปตามน้ำว่า: “ลุงโจง พูดตามตรง ผมสงสัยมากเลยจริงๆ……”
“ฮ่าๆ!” เฉินจ้างโจงหัวเราะอย่างเบิกบานใจ และพูดว่า: “เรื่องนี้ ตอนนั้นทั้งเกาะฮ่องกงแทบจะรู้จักกันดี ……พูดแล้วก็ไม่กลัวว่าคุณชายเย่จะขำหรอก ตอนนั้นหลังจากที่ผมกลับเกาะฮ่องกง เป็นเพราะสุขภาพของพ่อผมไม่ค่อยดี ดังนั้นก็เลยหวังว่าผมจะสามารถรับช่วงต่อร้านห่านย่างของเขาได้ แม้พูดได้ว่าตอนเด็กๆผมช่วยเขาไว้ไม่น้อย และก็เรียนรู้สูตรลับของเขามามาก แต่ตอนนั้นผมก็ต้องออกมาเรียนต่อในการศึกษาระดับอุดมศึกษา ก็เลยอวดดีคิดว่าตัวเองฉลาด เพราะงั้นก็เลยเอาร้านไปขายโดยไม่ได้รับอนุญาต และเริ่มธุรกิจของตัวเองด้วยเงินนั้น บริหารจัดการทรัพย์สินให้คนรวย”
“ต่อมา ผมช่วยจัดการทรัพย์สินของเศรษฐีแซ่หลิวที่มีชื่อเสียงมากคนหนึ่งบนเกาะฮ่องกง ทำให้ทรัพย์สินของเขาเพิ่มเป็น 5 เท่าภายใน 3 ปี เขาดีใจมาก ก็เลยเรียกผมไปที่ออฟฟิศของเขา และบอกผมว่า: ‘ไอ้โจง แกช่วยฉันทำรายได้เป็นกอบเป็นกำขนาดนี้ ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนแกยังไงดี เอาอย่างนี้แล้วกัน แกมีสิ่งใดที่ตัวเองปรารถนาแล้วยังไม่สำเร็จบ้างไหม บอกฉันมา ฉันจะทำให้มันเป็นความจริง!’
พูดจนถึงตรงนี้ เฉินจ้างโจงยักไหล่และพูดว่า: “ผมเห็นเขาพูดอย่างจริงใจขนาดนั้น ก็เลยบอกเขาว่า: ‘คุณหลิว ภรรยาน้อยที่คุณเลี้ยงดูในคฤหาสน์ถนนชือซุนเธอเป็นรักแรกของผมในโรงเรียนมัธยม ผมรักเธอมาก เธอก็รักผมมากเช่นกัน……”
“ตอนแรกถ้าไม่เป็นเพราะผมตั้งใจเรียน ผมไม่มีทางทิ้งเธอไปหรอก และถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านเธอเกิดเหตุการณ์ขึ้นอย่างกะทันหัน และสิ้นหวังหมดทางออก ก็คงไม่ตอบตกลงในการจีบของผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว และกลายเป็นเมียน้อยที่คอยให้ท่านเลี้ยงดู……”
“ตอนนี้ผมก็มีความสามารถบ้างแล้ว อวดอ้างได้ว่าสามารถให้ชีวิตที่มีความสุขกับเธอได้ ดังนั้น ท่านช่วยเห็นแก่เรื่องที่ผมช่วยสร้างรายได้ให้มากขนาดนี้ ยกเธอคืนมาให้ผมเถอะ……’ “
พูดจบ เฉินจ้างโจงพูดอย่างจำใจและถอนหายใจว่า: “ผมเฉินจ้างโจงทั้งชีวิต ประพฤติตัวถูกต้องมาตลอด จะสวมเขาให้เขาได้อย่างไร? ตอนนั้นผมเพิ่งเปิดเผยความในใจให้แฟนคนแรก ถามเธอว่ายินดีจะไปจากที่นั่นคนเดียวไหม แล้วมาอยู่กับผม หลังจากได้รับการยินยอมจากเธอ ผมจึงบอกความจริงกับคุณหลิวคนนั้น และเป็นเพราะในใจผมรู้สึกละอาย ดังนั้นจึงช่วยเขาหาเงินอย่างเต็มที่ หวังว่าเขาสามารถช่วยเหลือสนับสนุนพวกเราได้เต็มที่……”
กู้ชิวอี๋ที่อยู่ข้างๆถามอย่างตื่นเต้นว่า: “แล้วไงต่อ? เขาว่าอย่างไร?”
“เขาว่าอย่างไร?” เฉินจ้างโจงถามซ้ำอีกครั้ง ถอนหายใจ พูดอย่างจำใจว่า: “เขาไม่เชื่อผมอย่างแน่นอน เขาบอกว่าผมจะต้องสวมเขาให้เขาลับหลังแน่นอน ไม่ว่าผมจะอธิบายยังไงก็ตามแต่เขาก็เฉย”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...