“แต่ ต่อมาเขาก็บอกว่า มองในส่วนของเงิน สามารถอภัยให้ผมครั้งหนึ่ง ให้ผมกลับไปพักฟื้น และให้เวลาผมคิดเกี่ยวกับมันให้ดีๆ”
“ถ้าผมพักฟื้นจนหายดีแล้ว ก็ช่วยเขาทำเงินต่อ เขาก็ทำเหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดเคย มิฉะนั้น เขาก็จะเอาชีวิตผมไป”
พูดจนถึงตรงนี้ เฉินจ้างโจงยิ้ม และพูดว่า: “แต่ว่า ไม่ว่าจะฝันยังไงเขาก็คิดไม่ถึง ตอนที่ผมตัดสินใจบอกเขาทุกอย่าง ก็ได้เหลือทางหนีทีไล่ไว้แล้ว ผมขอให้แฟนคนแรกของผมออกจากวิลล่าพร้อมกับหนังสือเดินทางล่วงหน้า ไปรอผมที่โรงพยาบาลใกล้ๆบริษัทของแซ่หลิว”
เย่เฉินถามอย่างประหลาดใจว่า: “ท่านเดาออกว่าเขาจะทุบท่านจนเข้าโรงพยาบาลสินะ?”
“กลับว่าไม่ใช่เลย” เฉินจ้างโจงยิ้มกล่าว: “ถ้าผมรู้ว่าเขาเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมก็พาแฟนคนแรกของผมแอบหนีไปแล้ว จะได้ไม่โดนทุบตี”
พูดจบ เฉินจ้างโจงก็พูดอีกว่า: “ที่จริง ตอนนั้นผมคิดว่า เรื่องมันจะมีผลลัพธ์เพียง 3 แบบเท่านั้น”
“แบบที่หนึ่ง แซ่หลิวเห็นว่าผมช่วยเขาทำเงินได้เยอะมากมาย ในอนาคตยังมีค่าในการหลอกใช้ บวกกับผู้หญิงข้างกายเขามีมากมาย และจะไม่สนใจหนึ่งในนั้นมากนัก ดังนั้นก็จะให้เราได้ในสิ่งที่ต้องการ”
“แบบที่สอง หลังจากที่แซ่หลิวรู้แล้วก็โกรธอย่างมาก และฆ่าผมตาย”
“แบบที่สาม ก็คือแม้ว่าแซ่หลิวจะโกรธมาก แต่เห็นจากคุณค่าที่ยังหลอกใช้ผมได้อยู่บ้างสั่งสอนบทเรียนผมสักบท แล้วให้ผมล้มเลิกความคิดซะ และทำงานให้เขาต่อ”
พูดถึงตรงนี้ เฉินจ้างโจงก็พูดต่อ: “ส่วนทำไมผมถึงให้แฟนคนแรกของผมไปที่โรงพยาบาลล่วงหน้า หลักๆแล้วก็พิจารณาว่า ถ้าหากว่าสถานการณ์เป็นแบบที่ 1 จะต้องมีความสุขกันทุกฝ่ายอยู่แล้ว ผมสามารถไปหาเธอได้ที่โรงพยาบาลเลย บอกข่าวดีเธอกับปากตัวเอง และเพราะว่าอยู่กันใกล้มาก ก็สามารถไปเจอเธอได้อย่างรวดเร็ว”
สามารถเห็นได้ว่า แนวคิดของการจัดการเรื่องของคนๆนี้ มันแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมากจริงๆ และแข็งแกร่งกว่าตัวเองไม่น้อยเลย
อย่างน้อย เรื่องเดียวกันถ้าหากเอามาไว้ที่ตัวเอง ตัวเองไม่สามารถทำให้รอบคอบและระมัดระวังอย่างเขาได้แน่
ในเวลานี้ เฉินจ้างโจงกล่าวด้วยรอยยิ้มเหมือนเด็กบนใบหน้าของเขาว่า: “ตอนนั้นทั้งตัวผมได้รับบาดเจ็บจนถูกส่งเข้าโรงพยาบาล ใครจะไปคิดถึงล่ะ หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง ผมก็หนีออกจากโรงพยาบาลอย่างเงียบๆ พาแฟนคนแรกหนีไปแล้ว”
พูดจบ เฉินจ้างโจงก็กล่าวว่า: “แผนของผมในตอนนั้น เป็นเที่ยวบินแรกสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แล้วมองหาโอกาสในการลักลอบจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปยังสหรัฐอเมริกา แต่คิดไม่ถึง แซ่หลิวกลับมาที่วิลล่า แล้วไม่เจอแฟนคนแรกของผม หลังจากพบว่าแฟนคนแรกของผมพาหนังสือเดินทางไปแล้ว ก็ออกคำบัญชาสังหาร รางวัล 30 ล้านดอลลาร์ฮ่องกงในการฆ่าผม……”
“ตอนนั้นพวกเราก็เพิ่งมาถึงสนามบิน ยังไม่ทันลงจากรถแท็กซี่ ก็เห็นกู๋หว่าไจ๋มองไปรอบๆทุกที่อยู่ด้านนอกสนามบิน ผมเห็นว่าสถานการณ์การมันไม่ถูกต้อง ทำได้เพียงล้มเลิกแผนเดิมซะ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...