“เดิมทีผมก็คิดหาโอกาสแอบลักลอบเข้าฮ่องกง แต่รางวัล 30 ล้านนั่น ซึ่งเป็นอ้านฮัวที่มีจำนวนมากที่สุดในตอนนั้นในฮ่องกง แม้ว่าแก๊งใหญ่ๆ บนเกาะฮ่องกงจะต่อสู้กันอย่างดุเดือดในขณะนั้น แต่เพื่อที่จะได้เงินก้อนนี้ ทุกคนต่างก็จับมือร่วมกันชั่วขณะ ส่งลูกน้องทุกคนมาตามหาเราสองคน แม้แต่กู๋หว่าไจ๋แห่งมาเก๊าต่างก็ยังมาเสี่ยงโชคหลังได้ยินข่าว ทุกด่าน ทุกท่าน้ำในฮ่องกง ในตอนนี้ถูกกู๋หว่าไจ๋จับตามองทั้งหมด ผมสิ้นหวังหมดหนทางไป จึงโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากพ่อของท่าน……”
“ต่อมา คุณชายฉางอิงบินมาจากเย่นจิงในทริปพิเศษ เจอหน้ากับแซ่หลิว ทำการเสียสละและถอยให้ไม่น้อย ถึงจะตกลงปล่อยชีวิตเราไป สำหรับสิ่งนี้ ในใจของผมรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่งมาโดยตลอด และก็รับปากเขาว่าจะจัดหาที่พักอาศัยในเกาะฮ่องกงให้ครอบครัวทางฝั่งนี้อย่างเรียบร้อยรวมถึงเรื่องอื่นๆ แค่ไปหาเขาเพื่อคอยปรนนิบัติให้เขาที่เย่นจิง ……”
พูดจนถึงตรงนี้ เฉินจ้างโจงถอนหายใจและพูดว่า: “แต่ผมคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ต่อมาคุณชายฉางอิงก็ลาโลกไปก่อนแล้ว……หลังจากที่เขาเสียชีวิตแล้ว ทันใดนั้นก็แตกหักกับแซ่หลิวทันที ตอนที่ผมไปไหว้คุณชายฉางอิง เขาก็หยิบอ้านฮัว 30 ล้านเพื่อซื้อชีวิตของผม ผมไม่มีหนทาง ทำได้แค่หนี……”
ในตอนนี้เย่เฉินอดถามไม่ได้ว่า: “ลุงโจง แล้วแฟนคนแรกของท่านล่ะ?”
เฉินจ้างโจงยิ้มดูถูกตัวเอง และพูดว่า: “ตอนนั้นเธอก็มาสหรัฐอเมริกากับผม เพราะตอนนั้นยังมีเงินสดอยู่ในมือ พวกเรามาถึงนครนิวยอร์กแล้วก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างผิดกฎหมายมาตลอด ใช้เงินที่มีอยู่เปิดร้านอาหารเล็กๆ รายได้ก็ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว แต่ทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำในทุกวันที่จริงมันก็เหนื่อยอยู่บ้าง หลังจากนั้นนานๆเข้า เธออาจจะไม่สามารถปรับตัวกับการใช้ชีวิตแบบนี้ได้ ดังนั้นมีอยู่วันหนึ่งที่ผมกลับมาจากงานทำงานพาสไทม์ พบว่าเธอจากไปพร้อมกับหนังสือเดินทางโดยที่ไม่บอกลาเลย”
เย่เฉินคิดไม่ถึงจริงๆ จู่ๆเรื่องราวจะจบลงเช่นนี้ และพูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
เดิมทีเขาคิดว่า ลุงโจงยอมแพ้ทุกอย่าง สุดท้ายต้องได้ข้อคิดในเรื่องของความชะล่าใจในเรื่องของความรัก เรื่องราวดีๆของคนรักที่ลงเอยด้วยการได้ครองเรือนกัน
“สถานะสาบสูญไร้ร่องรอยของเธอเช่นนี้ ต่อเนื่องกันมาประมาณครึ่งปีแล้ว หลังจากที่ภรรยาคนแรกที่แต่งเข้าบ้านตายเพราะโรค
จู่ๆเธอก็ปรากฏสู่สายตาประชาชนในฐานะแฟนอย่างเป็นทางการของหลิว”
“แต่ผ่านไปไม่นาน พวกเขาทั้งสองก็แต่งงานกัน งานแต่งงานครั้งนั้นยิ่งใหญ่ เศรษฐีดังและดาราแห่งเกาะฮ่องกงต่างก็ไปกัน ผมขอให้คนซื้อหนังสือพิมพ์และนิตยสารที่รายงานข่าวงานแต่งงานของเธอ ในนั้นมีรูปภาพในงานแต่งมากมาย มองเห็นภาพเธอมีความสุขมากๆ ผมก็วางใจแล้ว จากนั้นผมก็ได้เปิดร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ด้วยความอุ่นใจ จนมาถึงตอนนี้……”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...