ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4057

เมื่อซูนฮ่าวได้ยินเช่นนี้　ก็กังวลจนไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ และพูดออกมา: “ไม่ได้นะครับ! คุณชายของพวกเราใกล้จะขึ้นเวทีกล่าวสุนทรพจน์แล้ว! ถ้าหากคุณกู้กลับไปแบบนี้ คุณชายของพวกเราก็จะต้องอับอายขายหน้านะ! เขาเป็นคุณชายของตระกูลเฟ่ย พวกคุณไม่เกียรติกันเลยไม่ได้นะ?”

เย่เฉินครุ่นคิดครู่หนึ่งด้วยท่าทางยากลำบาก น้ำเสียงเบาลงเล็กน้อย และพูดออกมาว่า: “เอาอย่างนี้นะ งั้นนายไปบอกกับคุณชายเฟ่ย พวกเราจะขอโทษเขาต่อหน้า ฉันเชื่อว่าคนมีเหตุมีผลอย่างคุณชายเฟ่ย จะต้องเข้าใจพวกเราอย่างแน่นอน!”

กู้ชิวอี๋ก็พูดด้วยความรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก: “รบกวนคุณให้คุณชายเฟ่ยมาหน่อยเถอะค่ะ ฉันจะอธิบายต่อหน้าเขา เรื่องนี้ขอโทษด้วยจริงๆ”

ซูนฮ่าวรู้ตัวว่าไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้อีกต่อไป และรีบพูดว่า: “คุณกู้คุณต้องรอสักครู่ ผมจะไปแจ้งให้คุณชายของพวกเราทราบเดี๋ยวนี้ครับ!”

จากนั้น เขารีบวิ่งกลับไปที่ห้องจัดเลี้ยง

ในเวลานี้เฟ่ยฮ่าวหยางกำลังรอข่าวของซูนฮ่าวอย่างวิตกกังวล เมื่อเห็นซูนฮ่าววิ่งเข้ามาอย่างกระหืดกระหอบ และรีบถามว่า: “สถานการณ์ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง?!”

ซูนฮ่าวพูดอย่างหายใจไม่ทันว่า: “คุณ……คุณชาย……คุณรีบ……คุณรีบไปดูเถอะ! คุณกู้กำลังโวยวายจะกลับไปครับ!”

“จะกลับไปเหรอ?!”เมื่อเฟ่ยฮ่าวหยางได้ยินสิ่งนี้ ก็รู้ว่านินจาเหล่านั้นก็ยังไม่ลงมือ ในใจก็ย่อมโกรธอย่างยิ่ง

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาโกรธ ขมวดคิ้วถามโดยไม่รู้ตัว:“ทำไมเธอต้องกลับไปด้วย?!”

ซูนฮ่าวรีบพูดว่า: “บอดี้การ์ดของคุณกู้พบว่าสัญญาถูกตัด คิดว่าสภาพแวดล้อมมีอันตราย ดังนั้นพิจารณาถึงความปลอดภัย อยากให้คุณกู้ออกจากที่นี่ก่อน”

“โคตรพ่อง!”เฟ่ยฮ่าวหยางโกรธจนสั่นเทาไปทั้งตัว

บอกไว้แล้วว่าตอนที่พวกนินจาลงมือค่อยเปิดตัวตัดสัญญาณ ต่อจากนั้นจัดการด้วยวิธีการที่รวดเร็วฉับไว ทำไมตัวเปิดตัวตัดสัญญาณนานขนาดนี้ และกู้ชิวอี๋ยังไม่ถูกควบคุมอีกด้วย?!

ดังนั้น เขาก็ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่า นี่อาจจะเป็นกับดักต่อตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ก็เป็นถิ่นของตระกูลเฟ่ย เฟ่ยฮ่าวหยางก็ไม่ได้กังวลว่าในถิ่นของตระกูลตัวเองจะมีอันตรายอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องราวแบบนี้ในความคิดของเฟ่ยฮ่าวหยาง คนรู้ยิ่งน้อยยิ่งดี ดังนั้น เขาก็ไปกับซูนฮ่าว มาถึงห้องวีไอพีอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เฟ่ยฮ่าวหยางมาถึงห้องวีไอพี ก็เห็นกู้ชิวอี๋ยืนอยู่ที่ประตูห้องวีไอแล้ว โดยมีกับเย่เฉินและคนอื่นๆอยู่เป็นเพื่อน

เมื่อเฟ่ยฮ่าวหยางเห็นกู้ชิวอี๋ ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า: “โธ่เอ๊ยคุณกู้ คุณเป็นอะไร? ทำไมจู่ๆกลับไปโดยไม่บอกไม่กล่าวกันเลยครับ? ผมใกล้จะขึ้นเวทีกล่าวสุนทรพจน์แล้ว ถึงเวลาผมจะแนะนำแขกรับเชิญอย่างคุณให้กับทุกท่านที่มา ถ้าคุณกลับไปในเวลานี้ ผมก็อับอายขายหน้า……”