เมื่อฉินลั่วตงเดินมาถึงหน้าห้องรับรอง เห็นศพทั้งเจ็ดคนในที่เกิดเหตุ หัวใจของก็กระตุกหนึ่งที เขามองแวบเดียวก็จำมีดคุไนบนตัวศพทั้งเจ็ดคนได้ นี่เป็นอาวุธลับเฉพาะของนินจา!
ดังนั้น เขาจึงถามในทันทีว่า: “ใครเป็นคนพบก่อน?!”
เย่เฉินซึ่งยืนอยู่ที่วงกบประตูพูดออกมาว่า: “ฉันเอง!”
ฉินลั่วตงมองดูเย่เฉินแวบหนึ่ง และถามว่า: “รีบพูดสิ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”
เมื่อเย่เฉินเห็นท่าทีของเขาแข็งแกร่งมากขนาดนี้ ถอยหลังหนึ่งก้าว และถามอย่างโกรธเคือง: “พวกแกยังมีหน้าถามฉันว่าเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ? ฉันยังอยากถามพวกแกว่าเกิดอะไรขึ้น! พวกเล่นบ้าอะไรกัน?! เชิญคุณกู้มาร่วมงานเลี้ยงการกุศลของพวกแก ปรากฏว่าบอดี้การ์ดทั้งหกคนของพวกเราโดนฆ่าทั้งหมด! พวกแกทำงานด้านความปลอดภัยได้ยังไง! เรื่องนี้ถ้าหากพวกแกไม่ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับพวกเรา พวกเราไม่มีทางยอมวางมือยุติเรื่องราว!”
เมื่อฉินลั่วตงและบอดี้การ์ดคนอื่นได้ยินคำพูดนี้ ก็พูดไม่ออกในทันที
พวกเขาถึงได้ตระหนักว่า ทั้งหมดนี้เป็นความผิดพลาดของทางตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหกคนนี้ของกู้ชิวอี๋นี้ สูญเสียเป็นเพราะความผิดพลาดของพวกเขา
สิ่งนี้ทำให้ในใจของฉินลั่วตงตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น
ภารกิจของตัวเองก็คือคุ้มกันความปลอดภัยของเฟ่ยฮ่าวหยาง แต่ว่า เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ตรงหน้าของตัวเอง ความรับผิดชอบนี้ก็ยิ่งใหญ่เกินไป!
เมื่อเย่เฉินเห็นว่าบอดี้การ์ดเหล่านี้ดูเหมือนตัดสินใจไม่ได้ ดังนั้นจึงพูดออกมาในทันทีว่า: “เรื่องใหญ่มาก ฉันว่าโทร911แจ้งตำรวจเถอะ!”
หลังจากที่พูดจบ เขาก็หันกลับไป และพูดกับเฉินตัวตัวว่า: “คุณตัวตัว รบกวนคุณโทรศัพท์แจ้งตำรวจด้วย”
เฉินตัวตัวพยักหน้า และหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อผู้รับผิดชอบโรงแรมเห็นว่าสถานการณ์ควบคุมไม่ได้อย่างสมบูรณ์ จึงรีบถอยออกมาจากกลุ่มคน และติดต่อกับเฟ่ยเสวปิง พ่อของเฟ่ยฮ่าวหยางในทันที
ในเวลานี้เฟ่ยเสวปิงเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวหุ้นส่วนธุรกิจหลายคนที่ร้านอาหารชั้นนำในแมนฮัตตัน เมื่อได้ยินว่าลูกชายของตัวเองหายตัวไป ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่โรงแรมของตัวเองด้วย ก็กลัวจนหน้าถอดสี แม้ว่าที่อยู่ของเขาจะอยู่ห่างจากโรงแรมไม่ถึงห้ากิโลเมตร แต่ยังรีบนั่งเฮลิคอปเตอร์มาถึงอย่างรวดเร็ว
และ NYPD ก็คือหลังจากที่ตำรวจนครนิวยอร์กรับรู้ว่าเกิดคดีการสังหารคนเจ็ดคนตายในโรงแรมแมนชั่น ก็ได้ส่งกองกำลังตำรวจจำนวนมากอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกันยังส่งพลตำรวจโทระดับสูงนั่งเฮลิคอปเตอร์ตำรวจมายังที่นี่เพื่อทำการสอบสวนด้วย
ไม่กี่นาทีต่อมา เฟ่ยเสวปิงรีบมาอย่างไม่สามารถซ่อนเร้นความตื่นตระหนกได้ ผู้รับผิดชอบโรงแรมนำพากลุ่มพนักงานรีบมุ่งหน้าไปต้อนรับเขา พูดอย่างละอายใจว่า: “คุณชาย ผมทำงานไม่ได้เรื่อง คุณได้โปรดลงโทษด้วย……”
เฟ่ยเสวปิงใบหน้าไม่พอใจ ยกมือขึ้นตบผู้รับผิดชอบคนนั้นหนึ่งฉาด ตวาดด้วยน้ำเสียงที่หม่นหมองอย่างยิ่งว่า: “พูด! เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...