เมื่อฉินลั่วตงเดินมาถึงหน้าห้องรับรอง เห็นศพทั้งเจ็ดคนในที่เกิดเหตุ หัวใจของก็กระตุกหนึ่งที เขามองแวบเดียวก็จำมีดคุไนบนตัวศพทั้งเจ็ดคนได้ นี่เป็นอาวุธลับเฉพาะของนินจา!
ดังนั้น เขาจึงถามในทันทีว่า: “ใครเป็นคนพบก่อน?!”
เย่เฉินซึ่งยืนอยู่ที่วงกบประตูพูดออกมาว่า: “ฉันเอง!”
ฉินลั่วตงมองดูเย่เฉินแวบหนึ่ง และถามว่า: “รีบพูดสิ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”
เมื่อเย่เฉินเห็นท่าทีของเขาแข็งแกร่งมากขนาดนี้ ถอยหลังหนึ่งก้าว และถามอย่างโกรธเคือง: “พวกแกยังมีหน้าถามฉันว่าเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ? ฉันยังอยากถามพวกแกว่าเกิดอะไรขึ้น! พวกเล่นบ้าอะไรกัน?! เชิญคุณกู้มาร่วมงานเลี้ยงการกุศลของพวกแก ปรากฏว่าบอดี้การ์ดทั้งหกคนของพวกเราโดนฆ่าทั้งหมด! พวกแกทำงานด้านความปลอดภัยได้ยังไง! เรื่องนี้ถ้าหากพวกแกไม่ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับพวกเรา พวกเราไม่มีทางยอมวางมือยุติเรื่องราว!”
เมื่อฉินลั่วตงและบอดี้การ์ดคนอื่นได้ยินคำพูดนี้ ก็พูดไม่ออกในทันที
พวกเขาถึงได้ตระหนักว่า ทั้งหมดนี้เป็นความผิดพลาดของทางตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหกคนนี้ของกู้ชิวอี๋นี้ สูญเสียเป็นเพราะความผิดพลาดของพวกเขา
สิ่งนี้ทำให้ในใจของฉินลั่วตงตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น
ภารกิจของตัวเองก็คือคุ้มกันความปลอดภัยของเฟ่ยฮ่าวหยาง แต่ว่า เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ตรงหน้าของตัวเอง ความรับผิดชอบนี้ก็ยิ่งใหญ่เกินไป!
เมื่อเย่เฉินเห็นว่าบอดี้การ์ดเหล่านี้ดูเหมือนตัดสินใจไม่ได้ ดังนั้นจึงพูดออกมาในทันทีว่า: “เรื่องใหญ่มาก ฉันว่าโทร911แจ้งตำรวจเถอะ!”
หลังจากที่พูดจบ เขาก็หันกลับไป และพูดกับเฉินตัวตัวว่า: “คุณตัวตัว รบกวนคุณโทรศัพท์แจ้งตำรวจด้วย”
เฉินตัวตัวพยักหน้า และหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อผู้รับผิดชอบโรงแรมเห็นว่าสถานการณ์ควบคุมไม่ได้อย่างสมบูรณ์ จึงรีบถอยออกมาจากกลุ่มคน และติดต่อกับเฟ่ยเสวปิง พ่อของเฟ่ยฮ่าวหยางในทันที
ในเวลานี้เฟ่ยเสวปิงเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวหุ้นส่วนธุรกิจหลายคนที่ร้านอาหารชั้นนำในแมนฮัตตัน เมื่อได้ยินว่าลูกชายของตัวเองหายตัวไป ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่โรงแรมของตัวเองด้วย ก็กลัวจนหน้าถอดสี แม้ว่าที่อยู่ของเขาจะอยู่ห่างจากโรงแรมไม่ถึงห้ากิโลเมตร แต่ยังรีบนั่งเฮลิคอปเตอร์มาถึงอย่างรวดเร็ว
และ NYPD ก็คือหลังจากที่ตำรวจนครนิวยอร์กรับรู้ว่าเกิดคดีการสังหารคนเจ็ดคนตายในโรงแรมแมนชั่น ก็ได้ส่งกองกำลังตำรวจจำนวนมากอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกันยังส่งพลตำรวจโทระดับสูงนั่งเฮลิคอปเตอร์ตำรวจมายังที่นี่เพื่อทำการสอบสวนด้วย
ไม่กี่นาทีต่อมา เฟ่ยเสวปิงรีบมาอย่างไม่สามารถซ่อนเร้นความตื่นตระหนกได้ ผู้รับผิดชอบโรงแรมนำพากลุ่มพนักงานรีบมุ่งหน้าไปต้อนรับเขา พูดอย่างละอายใจว่า: “คุณชาย ผมทำงานไม่ได้เรื่อง คุณได้โปรดลงโทษด้วย……”
เฟ่ยเสวปิงใบหน้าไม่พอใจ ยกมือขึ้นตบผู้รับผิดชอบคนนั้นหนึ่งฉาด ตวาดด้วยน้ำเสียงที่หม่นหมองอย่างยิ่งว่า: “พูด! เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...