ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4068

เมื่อบุคคลไม่มีชื่อปรากฏตามทะเบียนบ้าน เขาไม่มีงานประจำ ไม่มีที่อยู่อาศัยถาวร เพื่อความอยู่รอด ปกติเขาเที่ยวตามร้านอินเทอร์เน็ตในไชน่าทาวน์ทุกวัน กินอยู่ในร้านอินเทอร์เน็ต อาศัยหารายได้ค่าครองชีพโดยการช่วยคนอื่นเล่นเกมและทำงานลูกจ้างชั่วคราว

ถ้าเกิดรายได้ของการเล่นเกมแทนคนอื่นไม่เพียงพอ เขาก็จะออกมาหางานลูกจ้างชั่วคราวทำทุกวัน หาเงินให้เพียงพอแล้วพุ่งเข้าไปที่ร้านอินเทอร์เน็ตต่อ ไม่มีเงินเมื่อไหร่ก็ค่อยออกไปทำงานเมื่อนั้น

เขาในเวลานี้ กำลังยืนอยู่กับคนอื่น และยืนอยู่ในห้องประชุมรอการสอบสวนของตำรวจทีละคน

แต่ว่า ในเวลานี้ในใจของเขาก็วิตกกังวล เพราะว่าเขาไม่เหมือนกับคนอื่น วีซ่าของเขาขาดไปนานแล้ว ตอนนี้อยู่ในประเภทผู้อพยพผิดกฎหมาย ถ้าเกิดตำรวจพบเข้า คงจะถูกส่งต่อไปยังสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองเพื่อดำเนินคดีอย่างแน่นอน และสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองมีทางออกทางเดียว สำหรับบุคคลไม่มีชื่อปรากฏตามทะเบียนบ้านอย่างเขา นั่นคือการเนรเทศ

เขาร้อนรนอย่างยิ่ง อยากถามคนเหล่านั้นที่ถูกสอบปากคำไปแล้ว และก็ถูกตำรวจพาตัวกลับมา ถามพวกเขาว่าตอนที่ตำรวจสอบปากคำตรวจสอบเอกสารประจำตัวหรือเปล่า

แต่ว่า คนเหล่านี้ที่ถูกสอบปากคำ ถูกตำรวจพาไปที่อีกมุมหนึ่ง ดังนั้นเขาอยากถามก็ไม่มีโอกาสถาม

ในเวลานี้ ตำรวจคนหนึ่งมาถึงตรงหน้าของเขา และพูดออกมาว่า: “นายตามฉันมา”

ชายหนุ่มคนนี้ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง และรีบตามตำรวจออกจากห้องประชุม ไปยังห้องข้างๆอย่างรวดเร็ว ​​　

ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องข้างๆ เขาก็เห็นใบหน้าของหลี่ญ่าหลินที่เป็นคนจีนเหมือนกัน

หลี่ญ่าหลินมองดูเขา ยิ้มเล็กน้อย ชี้ไปโซฟาตัวเดียวที่อยู่ข้างหน้า และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “มา ชายหนุ่ม นั่งเถอะ”

จากนั้น หลี่ญ่าหลินก็พูดอีกว่า: “ฉันเห็นว่าใบหน้าของนายบวม ถุงใต้ตาบวมรุนแรงกว่าคนสูงวัยอย่างฉัน มองแวบเดียวก็คือคนนอนดึกบ่อยๆ ทำงานพักผ่อนไม่ตรงเวลา และคนที่ทำงานที่นี่ ทำงานพักผ่อนก็ตรงตามเวลาเป็นอย่างมาก ดังนั้น คำอธิบายเดียวก็คือนายน่าจะไม่ใช่พนักงานประจำของที่นี่ และส่วนใหญ่เวลาทำงานพักผ่อนของนายก็ไม่ตรงเวลาเลยสักนิด เหตุผลที่อยู่ที่นี่ น่าจะเป็นแค่งานพาร์ตไทม์ และหารายได้ค่าครองชีพ ใช่มั้ย?”

เมื่อจางเหิงไข่ได้ยินเช่นนี้ ในใจก็ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้น เขาไม่กล้าตอบอย่างส่งเดช เพราะเขากลัวว่าหลี่ญ่าหลินกำลังตั้งใจหลอกตัวเอง

เมื่อหลี่ญ่าหลินเห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ ก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดต่อว่า: “มีความลับ ทำงานพักผ่อนไม่ตรงเวลา ยังทำงานพาร์ตไทม์เพื่อหารายได้ โดยรวมแล้ว คงเป็นผู้อพยพผิดกฎหมายอย่างแน่นอน นายไม่ยอมรับมันก็ไม่เป็นไร ฉันแค่โทรหาสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง ให้พวกเขาส่งพนักงานสืบสวนมาสองคน ก็สามารถที่จะตรวจสอบข้อมูลประจำตัวของนายได้ทั้งหมด ถ้าหากนายไม่ใช่ผู้อพยพผิดกฎหมาย พวกเขาย่อมไม่มีทางทำให้นายลำบากใจ แต่ถ้าหากนายเป็นผู้อพยพผิดกฎหมายจริงๆ งั้นพวกเขาจะต้องส่งนายกลับประเทศไปโดยไม่ลังเลเลยสักนิด”

จางเหิงไข่ตกใจกับคำพูดนี้ของเขาแทบตาย และพูดอย่างสะอึกสะอื้นกลั้นไว้ไม่ได้: “คุณได้โปรด……อย่าส่งผมกลับประเทศนะครับ…….ผมกลับไปในสภาพนี้ พ่อของผมจะต้องตีผมตายแน่ๆ…….”