ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4069
หลี่ญ่าหลินพยักหน้า และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “นายวางใจได้ เมื่อกี้นี้ฉันบอกว่า ฉันมาตรวจสอบคดีใหญ่ จับกุมผู้อพยพผิดกฎหมายอย่างนาย ไม่ต้องให้พล.ต.ท.อย่างฉันคนนี้ออกโรงด้วยตัวเอง”
จากนั้น เขาโยนโทรศัพท์เครื่องหนึ่งไปตรงหน้าของจางเหิงไข่ และพูดออกมาว่า: “นายดูรูปภาพข้างในนี้ให้ดีๆ คิดดูดีๆว่าทุกคนที่เจอมาตั้งที่นายมาที่นี่จนถึงตอนนี้ จากนั้นบอกกับฉันว่า ข้างในขาดใครไปบ้าง ถ้าหากนายให้ความร่วมมือดีๆ งั้นฉันไม่เพียงแต่สามารถปล่อยนายไปได้ ยังสามารถที่จะให้เงินสดเป็นการตอบแทนให้กับนายได้บ้าง”
เมื่อจางเหิงไข่ได้ยินสิ่งนี้ ก็รับโทรศัพท์มาโดยไม่ต้องคิด ต่อจากนั้นก็เลื่อนเปิดดูรูปภาพข้างในทันที
เขาเลื่อนไปด้วย ก็พึมพำไปด้วยว่า: “ฉันไม่เคยเจอคนมากมายข้างในนี้มาก่อนนะ…….”
หลี่ญ่าหลินกำชับว่า: “ไม่ต้องสนว่านายเคยเจอหรือไม่เคยเจอ นายสนแค่ว่านายเคยเจอแต่ไม่อยู่ข้างในนี้”
จางเหิงไข่รีบพยักหน้า หลังจากที่เลื่อนเปิดดูรูปภาพทั้งหมดเสร็จ เขาพูดอย่างค่อนข้างสงสัยว่า: “เฮ้ย……คนญี่ปุ่นหลายคนนั้นที่มากับผม เหมือนจะไม่ได้อยู่ข้างในนี้นะ!”
หลี่ญ่าหลินก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาในทันที รีบมองดูเขาแล้วถามว่า: “คนญี่ปุ่นที่พูดถึงคือหมายความว่ายังไง?”
จางเหิงไข่ไม่กล้าเสียเวลา และรีบพูดว่า: “ผมถูกโรงแรมจ้างให้เป็นพนักงานชั่วคราว พนักงานชั่วคราวกลุ่มเดียวกันที่เข้ามาพร้อมกับผม ทั้งหมดมีสิบกว่าคน ข้างในมีคนญี่ปุ่นหลายคน แต่ว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในรูปภาพเหล่านี้!”
หลี่ญ่าหลินถามว่า: “คนญี่ปุ่นหลายคนที่นายพูดถึงหน้าตาเป็นยังไง? มีลักษณะพิเศษ ยังไง?”
จางเหิงไข่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: “หน้าตาเหรอ ก็ดูเหมือนหน้าคนทั่วไปเลยนะ สำหรับลักษณะพิเศษ ก็รู้สึกว่าท่าทางของพวกเขาดูค่อนข้างจริงจัง และไม่ยิ้มแย้ม ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาไม่เคยพูดคุยกัน แต่ใช้สายตาสื่อสารกัน ลับๆล่อๆ มองแวบเดียวก็ไม่ใช่คนดีอะไร”
หลี่ญ่าหลินถามด้วยความประหลาดใจ: “พวกเขาไม่พูดคุยกัน นายรู้ได้ยังว่าพวกเขาเป็นคนญี่ปุ่น?”
จางเหิงไข่มองไปที่รูปถ่ายในคู่มือพนักงาน และสรุปในทันทีว่า: “ถูกต้อง ก็คือเขา!”
หลี่ญ่าหลินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ในความเห็นของเขา หาความคืบหน้าได้แล้ว
ดังนั้น เขาพูดกับจางเหิงไข่ว่า: “นายทำดีมาก”
จากนั้น ก็หยิบกระเป๋าเงินออกจากกระเป๋าของตัวเอง หยิบเงินสดห้าร้อยดอลลาร์สหรัฐออกมาแล้วยื่นให้จางเหิงไข่ และพูดว่า: “เงินนี้นายเอาไว้ก่อน ถ้าหากต้องการสอบถามคำถามอะไร ฉันจะหานายอีก”
จางเหิงไข่รับเงินสดมาโดยได้รับความเมตตาอย่างคาดคิดไม่ถึง และถามโดยไม่รู้ตัวว่า: “พล.ต.ท.หลี่…….ผม……ผมไม่ต้องไปสถานีตำรวจใช่มั้ย?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...