ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4070

หลี่ญ่าหลินรู้ว่าจางเหิงไข่กำลังกังวลเรื่องอะไร　และพยักหน้าพูดว่า: “วางใจได้ รอหลังจากเรื่องของวันนี้จบลงก็จะให้นายกลับไปได้ แต่ก่อนที่นายจะกลับไป ต้องฝากข้อมูลติดต่อของนายไว้กับตำรวจ ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์หรือว่าWhats Appของทางสหรัฐอเมริกา วีแชตของในประเทศหรือว่าอีเมลก็ได้”

จางเหิงไข่ดีใจมาก และรีบพูดว่า: “คุณวางใจได้ ถึงเวลานั้นผมจะทิ้งวีแชตของผมไว้…….”

“ได้” หลี่ญ่าหลินพยักหน้า จากนั้นให้คนพาตัวจางเหิงไข่ออกไป แล้วก็กำชับอีกว่า: “นำตัวของผู้จัดการเฉินในห้องจัดงานเลี้ยงโรงแรมมาที่นี่”

ในขณะนี้ เฉินฝูยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างวิตกกังวลมาก

หลังจากที่เขารับรู้ข่าวที่เฟ่ยฮ่าวหยางถูกคนลักพาตัวและหายตัวไปในห้องจัดเลี้ยง คนทั้งคนก็กลัวจนวิญญาณไม่อยู่กับร่าง

เขาคาดไม่ถึงว่าคนญี่ปุ่นหลายคนนั้น เป้าหมายที่แท้จริงเป็นคุณชายของตัวเอง

ตอนนี้คุณชายหายตัวไป ตัวเองก็กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่กล้าบอกสถานการณ์เหล่านี้กับทางตำรวจ หรือว่าสารภาพกับเฟ่ยเสวปิง

เพราะว่า ชีวิตของคนทั้งครอบครัวของเขา ก็อยู่ในมือของคนญี่ปุ่นเหล่านั้น

ตัวเองตายไปก็ไม่เป็นไร ถ้าหากไม่สามารถแลกชีวิตของพวกเธอกลับมาได้ ถ้าอย่างนั้นตัวเองมีชีวิตอยู่จะมีความอะไร?

ตอนที่เขากำลังกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งเดินมาตรงหน้าของเขา และเอ่ยปากถามว่า: “นายก็คือเฉินฝูเหรอ?”

เฉินฝูพยักหน้า　พูดอย่างตกใจจนทำอะไรไม่ถูกว่า: “ใช่…….ใช่ผมเอง…….”

หลี่ญ่าหลินพูดอย่างเย็นชา: “แกยังโกหกเหรอ?! แกเป็นรับสมัครคนญี่ปุ่นหลายคนนั้นเข้ามา! ถ้าหากนายเพียงแค่รับสมัครพวกเขาเข้ามา ฉันคาดว่ายังคงเชื่อได้ว่านายทำผิดพลาดโดยไม่ได้ตั้งใจ สามารถที่จะรับพวกเขาเข้ามาแล้วก็จัดให้พวกเขาไปอยู่ในที่เกิดเหตุ นี่แสดงให้เห็นว่าไตร่ตรองไว้ก่อนแล้ว! ดังนั้นนายก็เป็นไส้ศึกของพวกเขา!”

เฉินฝูยังคงต่อต้านอย่างดื้อรั้น　และส่ายหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า: “ไม่ใช่ผม…….ผมไม่ได้…….ผมไม่รู้จักนินจาญี่ปุ่นอะไรเลย…….”

หลี่ญ่าหลินมองไปที่หน้าผากและแก้มของเขา เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลออกมาอย่างไม่หยุด ก็แสยะยิ้มพูดว่า: “เฉินฝู นายเถียงฉันไม่เป็นไร แต่ฉันจะเตือนนายไว้ ถ้าหากนายไม่ให้ความร่วมมือกับฉันดีๆ งั้นฉันก็จะเอาข้อมูลที่ฉันมีอยู่ตอบกลับเฟ่ยเสวปิง คนที่หายตัวไปในคืนนี้คือลูกชายของเฟ่ยเสวปิง เรื่องนี้คงไม่ต้องให้ฉันเตือนนายแล้วนะ? นายคิดว่าหลังจากที่เขารู้เหล่านี้ จะจัดการกับนายยังไง?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเฉินฝู แนวป้องกันทางจิตใจแทบจะแตกสลายอย่างสิ้นเชิง เขาคุกเข่าลงตรงหน้าของหลี่ญ่าหลินในทันที และร้องไห้พูดว่า: “พล.ต.ท.หลี่ ผมก็มีความลำบากใจของผมนะพล.ต.ท.หลี่…….พวกคนญี่ปุ่นเหล่านั้นลักพาคนทั้งครอบครัวของผมไป ยังบอกว่าถ้าหากผมไม่เชื่อฟังคำสั่งของพวกเขา ก็จะฆ่าทั้งครอบครัวของผมทิ้ง ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังฆ่าแม่บ้านของบ้านผม เพื่อบีบคั้นให้ผมจำยอม! ผมก็ถูกบีบคั้นจนหมดหนทาง…….”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เฉินฝูมองดูหลี่ญ่าหลิน และพูดสะอึกสะอื้นว่า: “พล.ต.ท.หลี่ ผมรู้ว่าผมมีความผิด ผมสมควรตาย ต่อให้คุณชายเขาต้องการชีวิตของผม ผมก็ไม่มีอะไรจะพูด…….ผมแค่ขอให้คุณสามารถที่จะช่วยชีวิตครอบครัวทั้งเจ็ดคนของผมด้วย พวกเธอเป็นผู้บริสุทธิ์นะครับ …….”