ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 407
บทที่ 407
หลังจากที่ต้องทนทุกข์ทรมานเป็นเวลานาน ตอนนี้เซียวอี้เชียนอยากจะกลับบ้านจริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ว่า ไม่สามารถหาวิธีฟื้นฟูบริเวณนั้นในเมืองจินหลิงได้ ดังนั้นเขาจึงต้องกลับไปที่เมืองเย่นจิง เพื่อดูว่าที่นั่นเขาจะสามารถหาหมอที่เก่ง ๆได้หรือไม่
และมีอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญ ใกล้ถึงวันเกิดอายุ 84 ปีของแม่ของเขา ตนเองในฐานะลูกชายคนโต จำเป็นต้องกลับไปเพื่อฉลองวันเกิดให้เธอ
อย่างไรก็ตาม แม่ได้ขอให้เขาเชิญซือเทียนฉีไปด้วย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ซือเทียนฉีจะยังไม่ให้อภัยตนเอง
อย่างไรก็ตาม เขายังคงถามอย่างไม่แน่ใจ “คุณลุงซือ หลังจากนี้อีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดของแม่ผม ไม่ทราบว่าคุณจะไปเมืองเย่นจิงเพื่อเป็นเกียรติในงานฉลองวันเกิดของแม่ผมได้หรือเปล่า? ”
ซือเทียนฉีกล่าวอย่างเรียบ ๆว่า “ประธานเซียว ผมได้บอกคุณไปแล้วว่า ระหว่างผมกับตระกูลเซียว ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ฉะนั้นเรื่องไปงานฉลองวันเกิดของแม่คุณ คุณไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดอีก”
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วพยักหน้า
แม้ว่าตอนนี้ในใจของเขาอยากจะจับตาเฒ่าซือเทียนฉี กดลงบนพื้นและทุบตีเขาสักครั้ง แต่เขาก็กล่าวอย่างถ่อมตัวว่า “เมื่อมันเป็นการตัดสินใจของคุณลุงซือแล้ว อี้เชียนก็ไม่สามารถบังคับได้ ถ้าเป็นเช่นนั้น อี้เชียนก็จะกลับไปเมืองเย่นจิงก่อน”
ซือเทียนฉีพยักหน้า
เซียวอี้เชียนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองไปที่เย่เฉิน ในใจเขารู้สึกแค้นมาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แล้วเขาก็พาบอดี้การ์ดของเขา ก้าวเดินออกไปจากตระกูลเว่ย
เมื่อเห็นว่าภัยพิบัติอย่างเซียวอี้เชียนจากไป เว่ยหย่งเจิ้งก็รู้สึกโล่งอกอย่างสิ้นเชิง
ยิ่งไปกว่านั้น เขาค้นพบว่า เคราะห์ร้ายในคราวนี้ก็ทำให้ตนเองได้โชคมาด้วย ที่ได้สูตรยาที่ดีมาอีกหนึ่งสูตร
เว่ยฉางหมิงที่อยู่ด้านข้างก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ไอ้เย่เฉินมันเกินไปแล้ว! ที่ช่วยไอ้ลูกนอกคอกมาแย่งตำแหน่งประธาน? แกไม่รู้เหรอว่าตนเองเป็นลูกชายคนโตของตระกูลเว่ย?
เว่ยเลี่ยงที่ถูกดูหมิ่นมาครึ่งชีวิต ตอนนี้ในใจรู้สึกตื่นเต้นมาก เขามองไปที่เย่เฉินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ
ขณะนี้ เขาได้ถือว่าเย่เฉินเป็นพ่อแม่คนที่สองแล้ว
อย่างไรก็ตาม……
ขณะนี้เว่ยหย่งเจิ้งยิ้มแล้วกล่าวว่า “อาจารย์เย่ พูดตรง ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องของตระกูล เรื่องแต่งตั้งประธาน เป็นเรื่องใหญ่ที่มีความสำคัญมาก เราจำเป็นต้องใช้เวลานานในการพิจารณา”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...