อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเฉียวเฟยหยุนไม่มีความผิดปกติใดๆอีกทั้งยังเอ่ยพูดอย่างอบอุ่นอย่างยิ่ง "เสี่ยวหยวน เธอช่วยจับตาดูให้ฉันสักหน่อย ถ้าทางนั้นมีอะไรเกิดขึ้น ให้บอกฉันทันที"
พูดไป เขาก็ถอดนาฬิกา Richard Miller มูลค่ากว่าสามล้านเหรียญออกจากข้อมือของตนแล้วยื่นให้สาวใช้ จากนั้นก็เอ่ยอย่างจริงจังว่า “เสี่ยวหยวน ครั้งนี้ฉันมานิวยอร์กอย่างรีบร้อนเลยไม่มีอะไรจะให้เธอ เธอรับนาฬิกาเรือนนี้ไปเถอะ ถือซะว่าเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากฉัน”
สาวใช้คนนี้ทำงานในตระกูลเฟ่ยมาห้าปีแล้ว แม้ว่าเธอจะไม่ได้มีเงินมาก แต่เธอก็รู้จักอะไรมากมาย เธอรู้ว่านาฬิกา Richard Miller แบรนด์นี้นั้นมีราคาแพงมาก แค่เพียงทรงธรรมดาทั่วไปก็เริ่มต้นหลายแสนดอลลาร์แล้ว ในขณะที่นาฬิกาของเฉียวเฟยหยุนเป็นรุ่นที่มีจำนวนจำกัดและมีราคาขายอย่างน้อยๆสองสามล้านดอลลาร์
เมื่อเห็นว่าเฉียวเฟยหยุนกำลังจะมอบนาฬิกาเรือนนี้ให้กับตัวเอง ในใจของเธอก็ทั้งดีใจและประหลาดใจ เธอคิดจะรับมันขึ้นมา แต่ก็พูดอย่างประหม่าว่า "คุณชายเฉียว... นี่... นี่มันแพงเกินไป... ฉันรับไม่ได้...”
เฉียวเฟยหยุนพูดอย่างจริงจัง “เสี่ยวหยวน เมื่อกี้เธอก็บอกแล้ว ตอนนี้เธอเป็นคนของฉันแล้ว คนอย่างฉันเฉียวเฟยหยุนจะมอบของผู้หญิงของตนเองทั้งที จะมาจู้จี้จุกจิกได้ยังไงกัน?”
ทันทีที่สาวใช้ได้ยินดังนั้น ในใจก็รู้สึกหวานล้ำอย่างยิ่ง เธอเอ่ยพูดอย่างมีความสุข "ถ้าอย่างนั้น...ก็ขอบคุณคุณชายเฉียวแล้ว..."
เฉียวเฟยหยุนพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่จำเป็นต้องเกรงใจกับฉันขนาดนี้”
จากนั้นเฉียวเฟยหยุนก็พูดอีกครั้ง “รอให้เรื่องนี้จบลงและคุณชายเฟ่ยกลับมาอย่างปลอดภัย ฉันจะบอกกับเขาว่าต่อจากนี้ไปเธอไม่ต้องทำงานที่ตระกูลเฟ่ยแล้วและกลับไปที่ซีแอตเทิลกับฉันเถอะ”
สาวใช้ถามอย่างเซอร์ไพรส์ว่า "คุณชายเฉียว... คุณพูดจริงเหรอคะ!"
"แน่นอน!" เฉียวเฟยหยุนสัมผัสใบหน้าของเธอและพูดอย่างอบอุ่นว่า "คุณเป็นผู้หญิงที่ฉันเฉียวเฟยหยุนชอบ ฉันไม่สามารถปล่อยให้ผู้หญิงที่ฉันชอบมาเป็นคนรับใช้ในบ้านของคนอื่นได้ เธอถูกกำหนดให้เป็นคุณนายน้อย ให้คนอื่นรับใช้และดูแลเธอ จะปล่อยให้เธอไปดูแลคนอื่นได้อย่างไร?”
คำพูดที่แสดงความรักและเอาแต่ใจของเฉียวเฟยหยุนทำให้สาวใช้ตกอยู่ในภวังค์ในทันที ราวกับว่าคนทั้งคนกำลังตกลงไปในทะเลของแมรี่ ซู
ตอนนี้เรื่องที่เฉียวเฟยหยุนกังวล ยกเว้นเรื่องชายลึกลับที่ฆ่าพี่ชายของเขาแล้วก็มีเรื่องนินจาญี่ปุ่นพวกนั้น
ถ้าเรื่องนี้เป็นพวกนินจาญี่ปุ่นที่ทำจริงๆ อย่างนั้นตนเองก็จบเห่แล้ว
นั่นเพราะนินจาพวกนั้นเป็นตนเองที่จ้างมา หากตระกูลเฟ่ยสืบรู้เข้า ตนเองก็จะไม่มีทางแก้ตัวอะไรได้อีก
หรือว่าจะให้ถึงตอนนั้นตนค่อยไปบอกเฟ่ยซานไห่ว่าเหตุผลที่จ้างนินจาเหล่านั้นก็เพื่อช่วยหลานชายของเขาลักพาตัวดาราหญิงยอดนิยม เพื่อที่หลานชายจะเลิกเสพติดการฆ่าดาราหญิงงั้นหรือ?
หากเขาพูดไปอย่างนั้นจริงๆ ไม่ว่าเฟ่ยซานไห่จะเชื่อหรือไม่ก็ล้วนต้องกำจัดตนเองแน่!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...