ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4098
เมื่อเห็นว่าเพื่อนของเขางงงวย อานโฉงชิวก็อดหัวเราะไม่ได้และพูดว่า "ดูเหมือนว่านักสืบชาวจีนอย่างนายบางครั้งก็ยังหัวตันอยู่บ้าง"
หลี่ญ่าหลินกล่าวด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว: "สิ่งสำคัญคือเรื่องนี้ขัดกับหลักการไปจริง ๆ หากอีกฝ่ายแข็งแกร่งมากขนาดนี้ พวกเราไม่มีทางไม่เคยได้ยินมาก่อน ในสังคมนี้ จะมีคนที่สามารถสั่งสมกำลังอันทรงพลังขนาดนี้อย่างเงียบๆได้ยังไง?”
อานโฉงชิวยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า "ญ่าหลิน หลายสิ่งหลายอย่าง...ขัดกับหลักการจริงๆ พูดได้คำเดียวว่าเป็นพวกเราที่เป็นกบในกะลา..."
พูดไปเขาก็มองไปที่หลี่ญ่าหลินและถามว่า "นายเชื่อไหมว่าในโลกนี้มียาแบบหนึ่ง ที่เม็ดหนึ่งใหญ่แค่ไข่นกกระทา แต่นายกลับไม่สามารถซื้อมันมาได้ด้วยเงินสามแสนล้านดอลลาร์?"
หลี่ญ่าหลินตกตะลึงและโพล่งออกมา "นายว่าอะไรนะ?! ยาเม็ดหนึ่งมูลค่าสามแสนล้านดอลลาร์! ฉันหูฟาดไปรึเปล่า?”
อานโฉงชิวพยักหน้าอย่างหนักแน่นและกล่าวว่า "ใช่! นายได้ยินไม่ผิด เป็นเงินสามแสนล้าน!"
หลี่ญ่าหลินขมวดคิ้วและพูดว่า "หรือว่ามันเป็นยาเฉพาะกลุ่มอย่างยารักษามะเร็งแล้วขายพร้อมสิทธิบัตรมูลค่าสามแสนล้านดอลล์? แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแพงเกินไป..."
อานโฉงชิวกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "มีสิทธิบัตร...นายฝันหรูเกินไป! มันเป็นแค่เม็ดยาจีนเม็ดหนึ่ง และเงินสามแสนล้านเหรียญก็เพื่อซื้อยาเม็ดนั้นเท่านั้น ไม่เพียงแต่ไม่ให้สูตรกับนาย แต่ยังถึงขั้นไม่อนุญาตให้นายนำออกไปจากงาน นายจะต้องซื้อ ณ ที่นั้นแล้วต้องกินทันที"
“เวรเอ๊ย...” หลี่ญ่าหลินหลุดปากโวยออกมาและเบ้ปากพูดว่า “มันแม่งบ้าไปแล้ว กล้าขายถึงสามแสนล้านเหรียญ? นี่แทบจะ โหดเหี้ยมยิ่งกว่าพวกโจรลักพาตัวพวกนี้ซะอีก! ราคาสูงขนาดนี้ คนบ้าที่ไหนจะไปซื้อ?”
หลี่ญ่าหลินที่โพล่งประโยคนี้ออกมา ทำเอาใบหน้าของอานโฉงชิวเป็นดำคล้ำทันที
อย่างไรก็ตาม เขาหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาเงียบๆ และจิบลงไปอึกใหญ่ จากนั้นก็เดาะปากแล้วพูดเบา ๆ ว่า "คนบ้าที่นายพูดถึงก็คือฉันเอง"
หลี่ญ่าหลินจ้องมองเขาด้วยความงุนงงและโพล่งออกมา "เชี่ยเอ๊ย! นี่มันอะรกัน? นายถูกคนโกงหรือเปล่า?"
"ก็ใช่" อานโฉงชิวส่ายหัวและถอนหายใจ "ฉันบอกนายตั้งนานแล้ว อย่าเป็นตำรวจ ไม่มีความหมายอะไร แต่นายไม่ฟัง"
หลี่ญ่าหลินโบกมือของเขา "อย่าพูดเลย มาพูดถึงยานั่นดีกว่า มันเป็นยาอะไรกันแน่ ถึงได้มีราคาสามแสนล้านเหรียญหรือไม่"
อานโฉงชิวกล่าวด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างพิศวงว่า: "เป็นยาวิเศษชนิดหนึ่ง...ที่สามารถรักษาโรคต่างๆ ของร่างกายได้ทั้งหมด ทำให้คนที่เป็นราวกับต้นไม้ที่เหี่ยวแห้งสามารถย้อนเวลากลับไปยี่สิบปี..."
หลี่ญ่าหลินขมวดคิ้ว: "ไหนจะมีเรื่องมหัศจรรย์ขนาดนั้น นายดูหนังมากเกินไปหรือเปล่า?"
อานโฉงชิวยิ้มและกล่าวว่า “นายไม่ได้เห็นกับตา ดังนั้นไม่ว่าฉันจะพูดอะไรนายก็คงไม่เชื่อ แต่เมื่อนายได้เห็นผลของมันด้วยตาตนเองเมื่อไหร่ นายก็จะชื่นชมมันเหมือนฉัน"
พูดไป อานโฉงชิวก็เล่าให้หลี่ญ่าหลินฟังเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเห็นในงานประมูลยาอายุวัฒนะในวันนั้น
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...