ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4102
“ไม่เจอ...” อานโฉงชิวถอนหายใจ “พูดไปแล้วก็แปลกเหมือนกัน มีคนตามหาเกือบแทบจะทุกที่ทั่วโลกแล้ว แต่ก็หาไม่เจอ บางทีอาจจะไปผิดทางแล้วก็ได้”
หลี่ญ่าหลินถามอีกครั้ง “ในจีนหาแล้วยัง?”
"แน่นอน" อานโฉงชิวเอ่ย “ตอนนั้นเราเริ่มจากสถานที่ต้นเรื่อง พลิกแผ่นดินค้นหาที่นั่นและเริ่มแผ่ขยายไปทั่วประเทศ เมื่อหาในประเทศไม่พบ เราก็ค่อยขยายไปยังดินแดนประเทศเพื่อนบ้าน แล้วกระจายไปทั่วทั้งเอเชีย แล้วก็ไปสู่ทั่วโลก หาไปทุกหนทุกแห่ง แต่ก็ไม่มีข่าว”
หลี่ญ่าหลินถามอีกครั้ง “อย่างนั้นนายได้ส่งใครไปตรวจสอบที่ตระกูลพี่เขยของนายแล้วยัง? บางทีไม่แน่อาจเป็นพวกเขาที่ซ่อนเด็กไว้”
อานโฉงชิวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนว่าพวกเราทำ เราไม่ได้แค่ตรวจสอบ ในช่วงสองสามปีแรกก็ยังส่งทีมระดับแนวหน้าไปจับตาดูพวกเขาเสมอ แต่ก็ยังไม่พบเบาะแสใดๆ เลย”
“แต่เราก็ไม่ได้ยอมแพ้ เพราะท้ายที่สุดแล้วตระกูลใหญ่ที่ไหนบ้างที่จะไม่รู้จักเล่นลูกไม้? เราระมัดระวังอย่างยิ่ง หากไม่ได้รับยืนยัน 100% พวกเราก็ยังไม่ยอมแก้เพราะกลัวว่าพวกเขาจะเอาไปซ่อนไว้ลึกเกินไป”
“ดังนั้น เมื่อ 15 ปีที่แล้ว พวกเราจึงส่งคนอีกกลุ่มหนึ่งเข้าไปในบ้านของพวกเขา หนึ่งในนั้นใช้เวลาเกือบสิบปีถึงได้เป็นพ่อบ้านส่วนตัวของผู้สืบทอดคนแรกของตระกูลพวกเขา”
“ช่วงนั้นก็ประมาณเกือบห้าปีที่แล้ว และเป็นในเวลานั้นเองที่เราถึงค่อยแน่ใจได้ 100% ว่าตระกูลพี่เขยของฉันไม่รู้จริงๆว่าหลานชายของฉันอยู่ที่ไหน! อีกทั้งคุณท่านตระกูลพวกเขาเองก็เหมือนกับพวกเราที่ตามหาเขาไปทั่ว....”
“ดังนั้นนายเข้าใจแล้วยังว่าทำไมถึงได้ใช้เงินมากขนาดนั้น?”
หลี่ญ่าหลินพยักหน้าและถอนหายใจ: “ฉันเข้าใจ…ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ใช้จ่ายเงินหลายพันล้านดอลลาร์ไปกับสิ่งที่ไร้ผลลัพธ์มีก็แต่คนรวยอย่างพวกนายที่สามารถผลาญเงินจำนวนมากขนาดนี้เล่นได้”
อานโฉงชิวยิ้ม “ไม่ถึงกับผลาญทิ้งหรอก แม้ว่าจะใช้เงินไปมากมาย แต่มันก็ถูกใช้ไปทีละเล็กทีละน้อยเป็นเวลา 20 ปี และกำไรจากเงินที่ถูกใส่ไว้ในกองทุนทรัสต์เองก็มีมากเช่นกัน หากนับมาถึงครึ่งปีที่แล้ว ยอดคงเหลือในบัญชียังมีเกือบสามหมื่นห้าพันหกร้อยล้าน”
หลี่ญ่าหลินอุทาน "ทำไมถึงได้เยอะขนาดนั้น! ไม่ได้ใช้ไปหลายพันล้านเหรียญแล้วเหรอไง?"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...