ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4139
เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น กู้ชิวอี๋ตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวและเก็บของแต่เช้า เตรียมที่จะไปที่ซ้อมเต้นที่ศูนย์เต้นรำต่อไป
เนื่องจากเย่เฉิน ไม่ได้มานครนิวยอร์กในเมื่อวานนี้ เธอจึงรู้สึกกังวลอยู่ในใจมาโดยตลอด ดังนั้นเธอจึงริเริ่มที่ส่งข้อความถึงเย่เฉิน ถามเขาว่าในวันนี้เขาวางแผนที่จะมาที่นครนิวยอร์กหรือไม่
เดิมทีเย่เฉินวางแผนจะไปในวันนี้ เพื่อหาวิธีให้เฟ่ยฮ่าวหยางและเฉียวเฟยหยุนพูด เพื่อบอกการกระทำทั้งหมดที่พวกเขาทำ และก็หาวิธีแก้ไขหลักฐาน
ตราบใดที่ได้รับหลักฐาน ส่วนที่เหลือก็จะจัดการได้ง่ายขึ้น
เพื่อไม่ให้ภรรยาเซียวชูหรันเกิดความสงสัย เขาจึงใช้เหตุผลที่จะช่วยกู้ชิวอี๋ปรับฮวงจุ้ย และวางแผนที่จะขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปยังนครนิวยอร์กโดยตรง หลังจากที่ภรรยาของเขาไปโรงเรียน
ดังนั้น เมื่อเขาได้รับข้อความจากกู้ชิวอี๋ เขาก็ตอบโดยตรงว่า “อีกสักครู่ผมก็จะไปที่นั่น แต่ผมมีเรื่องที่จะต้องไปจัดการก่อน”
กู้ชิวอี๋กล่าวว่า “พี่เย่เฉิน วันนี้ฉันจะต้องไปซ้อมที่ศูนย์เต้นรำ ถ้าคุณไม่รีบกลับ เราไปทานอาหารเย็นด้วยกันในช่วงเย็น”
เย่เฉินตกลงอย่างไม่ลังเล
เมื่อเห็นว่าเย่เฉินตอบตกลงแล้ว กู้ชิวอี๋ก็ต้องรู้สึกมีความสุขอย่างยิ่งเป็นเรื่องปกติ และรีบนัดเวลากับเขา จากนั้นก็วางสายอย่างมีความสุข และเตรียมที่จะออกไป
เฉินตัวตัวรีบถามว่า “คุณหมายความว่า มีคนจงใจจะแกล้งพวกเรางั้นเหรอ?”
กู้ชิงอี๋พยักหน้า และพูดโดยไม่ลังเลว่า “ฉันเดาว่านี่คือสิ่งที่ตระกูลเฟ่ยทำ คุณยังไม่ต้องกังวลไป รอให้คนในตระกูลติดต่อคุณ!”
เฉินตัวตัวรีบถามว่า “ชิวอี๋ ถ้าเกิดว่าเฟ่ยเสวปิงคนนั้นจะใช้วิธีนี้เป็นภัยคุกคาม และจะต้องให้คุณไปที่ตระกูลเฟ่ยให้ได้แล้วควรจะทำอย่างไร? พวกเขาต้องหาทางลงโทษคุณอย่างแน่นอน!”
กู้ชิวอี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ถ้าเขากล้าที่จะเอ่ยปากถึงเรื่องนี้ ฉันก็จะไปขอให้พี่เย่เฉินไปเป็นเพื่อนฉัน อย่างไรก็ตามอีกสักครู่พี่เย่เฉินก็จะมานครนิวยอร์กแล้ว! ตราบใดที่มีพี่เย่เฉินอยู่ด้วย ฉันก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ฉันไม่เชื่อหรอก ใครจะกล้ารังแกฉันอยู่ต่อหน้าพี่เย่เฉินได้!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...