ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4139
เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น กู้ชิวอี๋ตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวและเก็บของแต่เช้า เตรียมที่จะไปที่ซ้อมเต้นที่ศูนย์เต้นรำต่อไป
เนื่องจากเย่เฉิน ไม่ได้มานครนิวยอร์กในเมื่อวานนี้ เธอจึงรู้สึกกังวลอยู่ในใจมาโดยตลอด ดังนั้นเธอจึงริเริ่มที่ส่งข้อความถึงเย่เฉิน ถามเขาว่าในวันนี้เขาวางแผนที่จะมาที่นครนิวยอร์กหรือไม่
เดิมทีเย่เฉินวางแผนจะไปในวันนี้ เพื่อหาวิธีให้เฟ่ยฮ่าวหยางและเฉียวเฟยหยุนพูด เพื่อบอกการกระทำทั้งหมดที่พวกเขาทำ และก็หาวิธีแก้ไขหลักฐาน
ตราบใดที่ได้รับหลักฐาน ส่วนที่เหลือก็จะจัดการได้ง่ายขึ้น
เพื่อไม่ให้ภรรยาเซียวชูหรันเกิดความสงสัย เขาจึงใช้เหตุผลที่จะช่วยกู้ชิวอี๋ปรับฮวงจุ้ย และวางแผนที่จะขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปยังนครนิวยอร์กโดยตรง หลังจากที่ภรรยาของเขาไปโรงเรียน
ดังนั้น เมื่อเขาได้รับข้อความจากกู้ชิวอี๋ เขาก็ตอบโดยตรงว่า “อีกสักครู่ผมก็จะไปที่นั่น แต่ผมมีเรื่องที่จะต้องไปจัดการก่อน”
กู้ชิวอี๋กล่าวว่า “พี่เย่เฉิน วันนี้ฉันจะต้องไปซ้อมที่ศูนย์เต้นรำ ถ้าคุณไม่รีบกลับ เราไปทานอาหารเย็นด้วยกันในช่วงเย็น”
เย่เฉินตกลงอย่างไม่ลังเล
เมื่อเห็นว่าเย่เฉินตอบตกลงแล้ว กู้ชิวอี๋ก็ต้องรู้สึกมีความสุขอย่างยิ่งเป็นเรื่องปกติ และรีบนัดเวลากับเขา จากนั้นก็วางสายอย่างมีความสุข และเตรียมที่จะออกไป
เฉินตัวตัวรีบถามว่า “คุณหมายความว่า มีคนจงใจจะแกล้งพวกเรางั้นเหรอ?”
กู้ชิงอี๋พยักหน้า และพูดโดยไม่ลังเลว่า “ฉันเดาว่านี่คือสิ่งที่ตระกูลเฟ่ยทำ คุณยังไม่ต้องกังวลไป รอให้คนในตระกูลติดต่อคุณ!”
เฉินตัวตัวรีบถามว่า “ชิวอี๋ ถ้าเกิดว่าเฟ่ยเสวปิงคนนั้นจะใช้วิธีนี้เป็นภัยคุกคาม และจะต้องให้คุณไปที่ตระกูลเฟ่ยให้ได้แล้วควรจะทำอย่างไร? พวกเขาต้องหาทางลงโทษคุณอย่างแน่นอน!”
กู้ชิวอี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ถ้าเขากล้าที่จะเอ่ยปากถึงเรื่องนี้ ฉันก็จะไปขอให้พี่เย่เฉินไปเป็นเพื่อนฉัน อย่างไรก็ตามอีกสักครู่พี่เย่เฉินก็จะมานครนิวยอร์กแล้ว! ตราบใดที่มีพี่เย่เฉินอยู่ด้วย ฉันก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ฉันไม่เชื่อหรอก ใครจะกล้ารังแกฉันอยู่ต่อหน้าพี่เย่เฉินได้!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...