ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4140
เมื่อเฉินตัวตัวได้ยินกู้ชิวอี๋พูดถึงเย่เฉิน ดวงตาของเธอก็เป็นประกายทันที และก็พูดโพล่งออกมาว่า “ใช่ใช่ใช่! ให้พี่เย่เฉินของคุณมา ถ้าตระกูลเฟ่ยกล้าที่จะรังแกคุณ ให้พี่เย่เฉินของคุณจัดการแม่งให้ตายไปเลย!”
กู้ชิวอี๋กล่าวอย่างอักอ่วนเล็กน้อย “คุณช่วยอ่อนโยนเป็นผู้หญิงหน่อยได้ไหม…….”
เฉินตัวตัวทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า “ปกติฉันก็เป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนมากนะ แต่อย่ายั่วโมโหฉันจะดีกว่า หากยั่วโมโหฉันแล้ว ฉันจะไม่สนว่าจะเป็นผู้หญิงอ่อนโยนหรือไม่ ถ้าพี่เย่เฉินของคุณสามารถเตะเฟ่ยเสวปิงคนนั้นล้มลงกับพื้นได้ เมื่อถึงเวลาฉันเฉินตัวตัวก็จะเข้าไปเตะเพิ่มด้วยเท้าของฉันแน่นอน!
กูชิวอี๋ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “ฉันไม่สามารถทำอะไรคุณได้จริงๆ เลย”
หลังจากพูดจบ เธอก็มองดูเวลา แล้วพูดว่า “เราไปซ้อมเต้นที่ศูนย์เต้นรำกันก่อน”
เฉินตัวตัวรีบถามว่า “ทางตระกูลเฟ่ยควรทำอย่างไร? หากจัดการไม่ได้ การแสดงก็จะถูกยกเลิกอย่างแน่นอน…….”
“ไม่เป็นไร” กู้ชิวอี๋โบกมือ “จุดประสงค์ของตระกูลเฟ่ยคือการพบฉัน ไม่ใช่จะทำให้การแสดงล้มเลิก พวกเขาน่าจะโทรหาคุณในเร็วๆ นี้”
กู้ชิวอี๋เดาไม่ผิดเลยจริงๆ
ก่อนที่เธอจะออกจากโรงแรม เฉินตัวตัวก็ได้รับโทรศัพท์จากเฟ่ยเสวปิง
เฟ่ยเสวปิงทางโทรศัพท์ ถามด้วยเสียงหัวเราะว่า “เรื่องที่จะเชิญคุณกู้มาทานข้าวที่บ้านที่ผมพูดถึงก่อนหน้านี้ คุณดูหน่อยว่าคุณกู้จะมีเวลาหรือเปล่า?”
เฉินตัวตัวเปิดประตูรถและเข้าไปนั่งในที่นั่งข้างคนขับ และพูดอย่างโกรธเคืองว่า “คุณเฟ่ย คุณเป็นถึงบุคคลที่มีชื่อเสียงอันดับหนึ่งในนครนิวยอร์ก ใช้กลอุบายประเช่นมาแกล้งชิวอี๋ของเรา มันไม่เหมาะสมเล็กน้อยหรือไม่?”
เฉินตัวตัวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “อันนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ ฉันต้องไปรายงานกับคุณกู้ก่อน และตอบกลับคุณในภายหลัง”
“โอเค” เฟยเสวปิงพูด “งั้นผมจะรอข่าวดีจากคุณ”
เฉินตัวตัววางสายโทรศัพท์ และถามกู้ชิวอี๋ว่า “ชิวอี๋ คุณว่าอย่างไร? ฉันจะตกลงกับเขาหรือไม่?”
กู้ชิวอี๋กล่าวว่า “พี่เย่เฉินจะมานครนิวยอร์กอีกสักครู่ เราไปซ้อมกันก่อน ฉันจะโทรไปถามพี่เย่เฉินตอนเที่ยง”
………..
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...