ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 414
บทที่ 414
เย่เฉินพยักหน้า แล้วกล่าวอย่างเรียบ ๆ ว่า “ลุกขึ้นเถอะ วางแผนบริหารจัดการกิจการของตระกูลเว่ยให้ดี ในอนาคตสักวันผมอาจต้องการใช้คุณ”
เว่ยเลี่ยงรีบกล่าวทันทีว่า “คำสั่งของอาจารย์เย่ เว่ยเลี่ยงปฏิบัติตามอย่างแน่นอน!”
สำหรับเว่ยเลี่ยงแล้ว วันนี้ชีวิตของเขาถูกเติมเต็มอย่างสมบูรณ์
ฉะนั้น ชีวิตหลังจากนี้ของเขา ในหัวของเขาคิดเพียงสองเรื่อง
หนึ่ง ตอบแทนบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ของเย่เฉิน
สอง ใช้ชีวิตไม่เหมือนเว่ยหย่งเจิ้ง
เย่เฉินตบไหล่เว่ยเลี่ยง แล้วพูดอย่างเรียบ ๆว่า “ตั้งใจทำให้ประสบผลสำเร็จ ให้แม่ที่อยู่ใต้แหล่งน้ำบาดาลทั้ง9 (ตามความเชื่อคนจีนคือสถานที่ที่คนตายแล้วไปอยู่) รู้สึกภาคภูมิใจ!”
เว่ยเลี่ยงพยักหน้า กลั้นน้ำตาไม่ไหว
เย่เฉินกล่าวกับซือเทียนฉีและเฉินเสี่ยวจาวว่า “เรื่องนี้ก็ได้ข้อยุติแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ”
ขณะนี้เฉินเสี่ยวจาวมองเย่เฉิน เหมือนเป็นเทพเจ้าที่มาจากสวรรค์
เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ผู้ชายคนหนึ่งจะมีอำนาจ มีเสน่ห์ได้ถึงขนาดนี้ เมื่อสักครู่ตอนที่เย่เฉินสั่งสอนพ่อลูกตระกูลเว่ย ความกล้าหาญเช่นนั้น เธอไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน
เย่เฉินโบกมือ “มีสติปัญญาเฉียบแหลมไม่กล้ารับ เป็นความฉลาดเล็กน้อยเท่านั้น”
หลังจากนั้น เหมือนเย่เฉินนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหยิบกล่องไม้เล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้เขาแล้วกล่าวว่า “ท่านซือ นี่คือยาที่ผมช่วยคุณเก็บไว้ คุณเก็บรักษาไว้ให้ดีล่ะ”
ซือเทียนฉีรีบรับ แล้วกล่าวอย่างซาบซึ้งว่า “ขอบคุณอาจารย์เย่”
เย่เฉินได้ล้วงไปหยิบยาอายุวัฒนะหนึ่งเม็ดที่เพิ่งจะปรุง ยื่นให้เขาแล้วกล่าวว่า “เม็ดนี้เป็นยาที่ผมเพิ่งปรุงเสร็จ กินคืนนี้ก่อนนอน สามารถทำให้คุณหนุ่มขึ้นมาอีกไม่ต่ำกว่าสิบปี หากไม่มีอะไรผิดพลาด อายุก็จะยืนขึ้นไปอีกสิบปี”
ซือเทียนฉีตกใจและตกตะลึง “อาจารย์.....อาจารย์เย่......ยาเม็ดนี้ วิเศษขนาดนั้นจริงๆหรือ?!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...