บทที่ 415
ยาอายุวัฒนะ สำหรับคนปกติทั่วไป สามารถถือเป็นยาเทวดา
เพราะว่ายานี้ สามารถทำให้คนหนุ่มสาวขึ้น แล้วยังทำให้อายุยืนขึ้นอีกด้วย
แต่ว่า สำหรับเย่เฉินแล้ว ยานี้ไม่มีอะไรพิเศษ แม้ว่าเป็นยาอายุวัฒนะ มันก็เป็นเพียงยาระดับต่ำที่บันทึกอยู่ใน《ตำราเก้าเสวียนเทียน》เท่านั้น
รอบนี้ปรุงได้ทั้งหมด30เม็ด เขาเตรียมเก็บส่วนหนึ่งไว้กินเอง เพื่อเสริมให้ร่างกายแข็งแรง ส่วนที่เหลือก็จะเก็บไว้ก่อน ถ้าหากเจอใครที่เป็นคนดี ก็จะให้หนึ่งเม็ดเป็นรางวัล ถึงแม้ว่าซือเทียนฉีจะอายุมากแล้ว เป็นผู้อาวุโสในการแพทย์แผนจีน แต่ในสายตาของเย่เฉิน วิชาการแพทย์ของซือเทียนฉีมีเพียงครึ่งหนึ่งของศิษย์ของเขาเท่านั้น
ในใจของเขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคนที่อยู่เคียงข้างเขา ตอบแทนบุญคุณของเขาที่ช่วยเหลือพวกเขา แม้ว่าในหลายครั้งเขาจะช่วยอะไรไม่ได้มากนัก แต่โชคดีที่เขาเป็นคนที่จริงใจ และประกอบกับอายุของเขาก็มากแล้ว มอบยาอายุวัฒนะให้เขาหนึ่งเม็ด ถือโอกาสแสดงน้ำใจทำตามสถานการณ์ที่เอื้ออำนวย
ดังนั้น เขาจึงกล่าวกับซือเทียนฉีว่า “คุณอย่าเสียดายยาเม็ดนี้ ไม่ต้องเก็บไว้ ให้กินคืนนี้เลย จากหลังก็นอนหลับให้สบาย”
ซือเทียนฉีระงับความตื่นเต้นในใจและกล่าวด้วยความเคารพ “ผมซือเทียนฉีเข้าใจแล้ว ขอบคุณอาจารย์เย่ที่มอบยาให้!”
เย่เฉินพยักหน้าอย่างช้า ๆ แล้วกล่าวว่า “หวังว่าร่างกายคุณจะแข็งแรง อุทิศตนทำเพื่อประชาชนที่จี้ซื่อถัง”
ซือเทียนฉีรีบกล่าวทันทีว่า “อาจารย์เย่โปรดวางใจ ผมซือเทียนฉีเปิดจี้ซื่อถัง ไม่ใช่เพื่อหาเงิน แต่เพื่อรักษาและช่วยชีวิตผู้ป่วย รักษาผู้ป่วยไม่เคยคิดค่ารักษาพยาบาล และรับยาก็คิดแค่ต้นทุน หากครอบครัวไหนที่ลำบาก ค่ายามักจะได้รับการยกเว้น!”
เย่เฉินกล่าวอย่างพอใจว่า “นี่เป็นสิ่งที่ดีแล้ว จงทำมันต่อไป”
………
ตอนที่เย่เฉินเพิ่งกลับถึงบ้าน ในที่สุดแผลเน่าที่บริเวณของเซียวอี้เชียนก็รักษาหายแล้ว เขาเพิ่งออกจากโรงพยาบาลชุมชน เพื่อกลับตระกูลเซียว
ที่เขาต้องไปโรงพยาบาลชุมชน สิ่งสำคัญคือไปให้หมอตรวจอีกครั้ง ดูว่าตนเองหายแล้วจริง ๆ
ไม่ได้อะไรมาสักอย่าง!
แม้แต่เซียวเวยเวยสาวสวย หลังจากเริ่มต้นกับเธอได้เพียงไม่กี่วัน เขาก็สูญเสียสมรรถภาพไปอย่างสิ้นเชิง
เพื่อใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไม่กี่วันนั้น ทำให้เขาต้องสูญเสียเงิน 15 ล้าน!
ตอนนี้คิดขึ้นมา เซียวอี้เชียนยังรู้สึกเจ็บปวด
เซียวเวยเวยไม่รู้ว่า ตนเองในสายตาเซียวอี้เชียน เป็นผู้หญิงที่ไร้ค่าที่สุด
เธอรอเซียวอี้เชียนมาตลอด รอเซียวอี้เชียนจะกลับมาเป็นชายชาตรีเหมือนเดิม
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...