ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4142

เฉียวเฟยหยุนกลัวว่าตัวเองก็จะมีจุดจบเหมือนน้องชายของเขา ดังนั้นเขาจึงหลบหนีมาที่นครนิวยอร์ก และซ่อนตัวอยู่ในตระกูลเฟ่ย

แต่เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่า แม้ว่าตัวเองจะซ่อนตัวอยู่ในตระกูลเฟ่ย ก็ไม่สามารถหลบหนีจากผู้บงการเบื้องหลังคนนั้นได้

คนที่ลักพาตัวเฟ่ยฮ่าวหยาง กลับเป็นคนเดียวกันกับคนที่ฆ่าน้องชายของตัวเองงั้นเหรอ.......

เมื่อนึกถึงการตายของน้องชาย เขาก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง และถามเย่เฉินโดยจิตสำนึกว่า “น้องชายและผมมีความแค้นอะไรกับคุณ? ทำไมคุณถึงทำกับเราแบบนี้?”

เย่เฉินเย้ยหยันว่า “คุณไม่มีความรู้ในตัวเองบ้างเลย ฉันขอถามคุณหน่อย คุณรู้ไหมว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลี่เสี่ยวเฟินกับฉันคืออะไร?”

เมื่อเฉียวเฟยหยุนได้ยินคำว่าหลี่เสี่ยวเฟิน ก็ตกใจมากจนเสียสติไปทันที แม้แต่เฟ่ยฮ่าวหยางที่อยู่ข้างๆ ก็ตกใจกลัวจนตัวสั่นไปทั้งคน

เฉียวเฟยหยุนจะไม่รู้จักหลี่เสี่ยวเฟินได้อย่างไร.....

น้องชายของเขา ประสบอุบัติเหตุก็เพราะไปรับหลี่เสี่ยวเฟินที่ทะเล

และหลี่เสี่ยวเฟิน ก็เป็นผู้หญิงที่เฟ่ยฮ่าวหยางเคยบอกว่าอยากได้มาก่อนหน้านี้

ทันทีที่เขาได้ยินว่าเย่เฉินมีความสัมพันธ์กับหลี่เสี่ยวเฟิน เฉียวเฟยหยุนก็รู้ว่า ในคราวนี้ตัวเองต้องตายแล้วแน่ๆ

และเฟ่ยฮ่าวหยางก็ยิ่งรู้สึกกลัวมากขึ้นไปอีก

เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่า ผู้หญิงทั้งสองคนที่ตัวเองอยากได้มานั้น จะเกี่ยวข้องกับเย่เฉินงั้นเหรอ!

มันไม่ใช่ว่าตัวเองต้องตายสองครั้งถึงจะสามารถทำให้เย่เฉินพึงพอใจได้เหรอ?

ในเวลานี้ เย่เฉินมองไปที่เฉียวเฟยหยุน และพูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันเชื่อว่าด้วยสไตล์การทำงานคนอย่างคุณ คุณจะต้องเก็บข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ เฟ่ยฮ่าวหยาง และลูกค้ารายอื่นๆ ไว้มากมายแน่นอน หากคุณสามารถใช้ความคิดริเริ่มที่จะมอบข้อมูลทั้งหมดที่คุณถืออยู่ให้แก่ฉันได้ และฉันจะสามารถให้คุณตายอย่างไม่ทรมานได้ มิฉะนั้น ฉันจะให้คุณลองสัมผัสดูว่า อะไรที่เรียกว่าตายทั้งเป็น”

เฉียวเฟยหยุนตัวสั่น และพูดโพล่งออกมาว่า “คุณต้องอยากใช้ข้อมูลเหล่านั้นไปโจมตีตระกูลเฟ่ยอย่างแน่นอน! ถ้าคุณสัญญาว่าจะไว้ชีวิตฉัน ฉันก็จะมอบข้อมูลทั้งหมดให้แก่คุณ! มิฉะนั้น แม้ว่าฉันจะต้องตาย ก็ไม่ปล่อยให้คุณต้องสมหวังหรอก!”

เมื่อว่านพั่วจวินได้รับคำสั่ง เขาก็ก้าวไปข้างหน้าทันที และแทงเข็มฉีดยาไปที่ต้นขาของเฉียวเฟยหยุนโดยตรง

เฉียวเฟยหยุนสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรวดเร็วอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน จากนั้น ความเจ็บปวดก็เริ่มลามไปทั่วร่างกาย!

ในไม่ช้า เขารู้สึกว่าข้อมือที่ห้อยอยู่ของเขาเจ็บปวดอย่างมาก ความรู้สึกเช่นนั้นก็เหมือนกับการเอามือทั้งสองข้างวางใต้วงล้อของรถไฟและบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ็บปวดอย่างยิ่ง

และท้องไส้ที่หิวอยู่แล้วของเขา เพราะเหตุของยานั้น ก็เจ็บปวดมากจนแทบจะเป็นลมในทันที

ทุกความเจ็บปวดที่เขาได้รับนั้น มันเกินความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่คนธรรมดาสามารถสัมผัสได้

หากผู้หญิงให้กำเนิดลูกที่มีอาการปวดระดับสิบ งั้นตอนนี้เขารู้สึกว่าความเจ็บปวดที่เขาได้รับนั้นมันมากกว่าร้อยระดับไปแล้ว!

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เส้นเอ็นสีน้ำเงินทางร่างกายของเขาผุดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด และคนทั้งคนก็กรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า และเขากำลังได้รับความทุกข์ทรมานที่เหมือนมาจากนรกเลยทีเดียว