ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4143
เขาแทบทรุดตัวลงและร้องขอเสียงดัง “คุณเย่........ฉัน.......ฉันเจ็บปวดมาก......ฉันรู้สึกเจ็บปวดมากจริงๆ ........ได้โปรดฆ่าฉันให้ตายเถอะ ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!”
เย่เฉินมองดูท่าทางที่เจ็บปวดอย่างที่สุดของเขา โดยไม่มีความเห็นอกเห็นใจใดๆ ในใจ และพูดอย่างเย็นชาว่า “ตอนที่ร้องขอฉัน คุณก็ลองคิดดูว่า มีสาวบริสุทธิ์กี่มากน้อยที่พูดแบบเดียวกันกับพวกคุณ แล้วพวกคุณได้ปล่อยพวกเขาไปหรือไม่?”
เฉียวเฟยหยุนร้องไห้และตะโกนว่า “ฉัน......ฉันสำนึกผิดแล้วจริงๆ ........คุณเย่.......ขอร้องฆ่าฉันให้จตายเถอะ........”
“อยากตายงั้นเหรอ?” เย่เฉินเยาะเย้ย และพูดว่า “นอกจากว่าคุณเอาข้อมูลทั้งหมดที่คุณเก็บไว้ออกมา มิฉะนั้น ฉันจะรักษาชีวิตสุนัขของคุณ และให้คุณลองความรู้สึกเช่นนี้วันละครั้ง”
หลังจากพูดอย่างนั้น เย่เฉินก็มองไปที่คาซึโอะ ฮัตโตริและพูดอย่างเย็นชาว่า “คาซูโอะ ฮันโซ ดึงเข็มขัดของคุณออกแล้ว ใช้กำลังทั้งหมดของคุณฟาดมันให้แรงๆ!”
คาซูโอะ ฮันโซจะกล้าขัดคำสั่งได้อย่างไร ดึงเข็มขัดของตัวเองออกมาทันที รีบวิ่งเข้าไปด้านหน้าเฉียวเฟยหยุน และฟาดเข็มขัดอย่างบ้าคลั่ง
เฉียวเฟยหยุนเดิมที่สวมกางเกงขาสั้นเพียงตัวเดียว และส่วนที่เหลือของร่างกายนั้นเปลือยเปล่าอยู่ และถูก คาซูโอะ ฮันโซ ฟาดจนเนื้อนางฉีกออกเป็นชิ้นๆ
และทุกครั้งที่ คาซูโอะ ฮันโซ ฟาดลงไป สำหรับเขา มันก็เทียบเท่ากับการกรีดเนื้อหนังของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า และความเจ็บปวดก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายราวกับการระเบิด ราวกับว่าทุกเซลล์ได้รับความเจ็บปวดอย่างสุดขีด
คาซูโอะ ฮันโซ ฟาดลงไปหลายเข็มขัด และเฉียวเฟยหยุนก็เจ็บปวดราวกับหัวกะโหลกของเขากำลังจะระเบิดออกแล้ว
ร่างกายของเขาพร่ามัวไปทั้งตัว แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย มันยังคงทำลายประสาทและเจตจำนงของเขาอยู่
ในเวลานี้เย่เฉินพูดอีกครั้งว่า “พั่วจวิน สั่งให้คนเตรียมน้ำร้อนมาหนึ่งกะละมัง ฉันอยากให้เขาลองดู เขาจะรู้สึกเหมือนถูกโยนลงในเหล็กหลอมเหลวได้ไหม!”
ว่านพั่วจวินพูดโดยไม่ลังเลว่า “ครับคุณเย่ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย!”
เมื่อเฉียวเฟยหยุนได้ยินคำพูดนี้ เขาก็ร้องไห้และพูดว่า “คุณเย่.....ฉันจะให้! ฉันยินดีที่จะมอบหลักฐานทั้งหมดให้แก่คุณ.......ได้โปรดอย่าทรมานฉันอีกเลย.......ได้โปรด.......”
เย่เฉินเยาะเย้ยว่า “เฉียวเฟยหยุน มันสายเกินไปที่จะขอความเมตตาแล้วตอนนี้ ฉันเคยให้โอกาสแก่คุณแล้ว แต่คุณนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ!”
หลังจากนั้น เขากล่าวเสริมว่า “ฉันได้ยินมาว่ายาตัวนี้มีผลทางยาอย่างน้อยสองชั่วโมง คุณใช้ประโยชน์จากสองชั่วโมงนี้ให้ดีก่อน และสนุกกับมัน ส่วนที่เหลือ เราค่อยมาคุยกันหลังจากที่คุณเพลิดเพลินกับมันเสร็จแล้ว”
ในขณะนี้เฉียวเฟยหยุนรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งไปเลยทีเดียว
เขาไม่คาดคิดเลยว่า เย่เฉินจะเป็นปีศาจมากกว่าตัวเขาเองอีก
เฟ่ยฮ่าวหยางทรุดตัวลง และร้องไห้และพูดว่า “คุณเย่ ฉันเหงื่อออกเพราะความกลัว......เพราะความกลัว!”
เย่เฉินบอกกับว่านพั่วจวินว่า “อย่าไปสนใจว่าเหงื่อเขาไหลออกมาเพราะอะไร ฉีดยาเติมความสดชื่นให้เขาก่อนหนึ่งเข็ม!”
ว่านพั่วจวินพูดทันทีว่า “ครับคุณเย่!”
เย่เฉินถามอีกครั้งว่า “ใช่แล้วพั่วจวิน ในสำนักว่านหลงของพวกคุณ มีทหารชายที่รักผู้ชายบ้างหรือไม่?”
ว่านพั่วจวินพยักหน้าอย่างเชื่องช้า “ครับคุณเย่ มี จะต้องมีแน่นอน.......สถานการณ์แบบนี้มันก็เป็นเรื่องธรรมดามากขึ้นในตอนนี้”
เย่เฉินถามอีกครั้งว่า “ที่นี่มีหรือไม่?”
ว่านพั่วจวินพยักหน้าและกล่าวว่า “น่าจะมีอยู่”
เย่เฉินโบกมือของเขา “แล้วทำไมยังไม่รีบจัดมาให้แขกผู้มีเกียรติทั้งสองท่านล่ะ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...